มิติห้างสรรพสินค้าของฉัน

"ถ้าคุณกลับมาเพื่อจะเซ็นใบหย่า... ผมเกรงว่าคงต้องทำให้ผิดหวังแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของจางเหว่ยดังแทรกความเงียบงันในห้องครัวคับแคบ หลินอิงชะงักค้าง ปลายนิ้วที่กำตะหลิวเหล็กขึ้นสนิมเผลอคลายออกเล็กน้อย ดวงตากลมโตหันขวับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนบดบังแสงสว่างจากกรอบประตูจนหมดสิ้น เครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มรีดเรียบไร้รอยยับสะท้อนถึงระเบียบวินัยเคร่งครัด แต่ทว่าแววตาคมกริบที่ทอดมองเธอกลับไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนในความทรงจำเดิมของร่างนี้เลยสักนิด มันคือประกายความดื้อรั้น... และความยึดติดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนายทหารผู้เคร่งขรึม ก่อนที่หลินอิงจะได้ทันเอ่ยคำใดโต้แย้ง จางหม่าผู้เป็นแม่สามีก็กระโจนเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา นางชี้หน้าลูกชายคนโตด้วยความเหลืออด "จางเหว่ย! แกเสียสติไปแล้วหรือไร! นังสะใภ้ตัวกาลกิณีคนนี้มันทำร้ายแม่ มันเอาข้าวต้มสาดใส่ฉัน แถมยังปากคอเราะร้ายไม่ยอมเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ แกเป็นถึงนายทหารกองทัพปลดแสม วันๆ เอาแต่สร้างชื่อเสียง แล้วจะปล่อยให้ผู้หญิงสารเลวคนนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีตระกูลจางอย่างนั้นรึ หย่า! แกต้องหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!" หลินอิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางไม่ได้หวาดกลัวเสียงโวยวายของแม่สามีแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงพินิจพิจารณาจางเหว่ยอย่างเงียบเชียบ สามีตัวร้ายตามพล็อตนิยายต้นฉบับผู้ซึ่งสมควรจะเกוליียดชังภรรยาจนวันตายและรีบคว้าใบหย่าเพื่อไปแต่งงานใหม่กับนางเอกผู้แสนดี... เหตุใดเวลานี้เขากลับก้าวเท้าเข้ามาขวางทาง และใช้ร่างสูงใหญ่ของตนบังมารดาจอมเจ้าเล่ห์ไว้เสียมิด "แม่ครับ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังอำนาจจนจางหม่าต้องกลืนคำด่าทอลงคอ "ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารสามสิบหยวนของผมถูกส่งกลับมาที่บ้านหลังนี้ทุกเดือน แต่น้องสะใภ้รองกับน้องสามกลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ในขณะที่ภรรยาของผมต้องผอมโซจนล้มป่วย แถมยังต้องทำงานหนักในนาเกือบยี่สิบชั่วโมงต่อวัน... แบบนี้เรียกให้เกียรติผู้หลักผู้ใหญ่ หรือเรียกว่าสูบเลือดสูบเนื้อกันแน่ครับ?" บรรยากาศในห้องครัวพลันเงียบสงัดลงทันที จางหม่าหน้าซีดเผือดอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก หลินอิงแอบเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ นายทหารผู้นี้... ดูท่าทางจะไม่ใช่คนโง่เง่าหูเบาอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ในทีแรก "ฉัน... ฉันเป็นแม่แกนะ! แกกล้าเถียงฉันเพื่ออีตัวดีนี่เรอะ!" จางหม่ากรีดร้องเสียงแหลมด้วยความจนตรอก "ผมไม่ได้เถียงแม่ครับ ผมแค่วางตัวอยู่บนความจริง" จางเหว่ยปรายตามองมารดาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาสบกับหลินอิงโดยตรง แววตาคู่นั้นลุ่มลึกราวกับห้วงมหาสมุทร "ส่วนเรื่องระหว่างผมกับอิงอิง... เราจะคุยกันตามลำพัง" สิ้นคำพูด ร่างสูงใหญ่ก็เอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของหลินอิงเบาๆ แต่มั่นคง แรงดึงที่ไม่รุนแรงแต่ปฏิเสธไม่ได้ทำให้นางต้องก้าวเท้าตามเขาออกไปจากห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความขัดแย้ง ทิ้งให้จางหม่ายืนกรีดร้องตบะแตกอยู่เบื้องหลังด้วยความแค้นเคือง หลินอิงถูกจางเหว่ยพาเดินลัดเลาะมายังห้องนอนเล็กท้ายบ้าน ซึ่งเป็นมุมอับและทรุดโทรมที่สุดของบ้านตระกูลจาง ทันทีที่ประตูไม้เก่าๆ ปิดลงและกลอนถูกลงอย่างแน่นหนา ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที หลินอิงสะบัดข้อมือออกจากการกุมมือของชายหนุ่ม นางถอยหลังไปสองก้าว รักษาระยะห่างอย่างระแวดระวัง ดวงตาคู่คมจ้องมองสามีในนามด้วยแววตาท้าทาย "ท่านนายทหารจาง คุณอยากจะหย่าเพื่อรักษาหน้าตา หรือต้องการจะเล่นละครตบตาแม่ของคุณกันแน่คะ? พูดมาตามตรงได้เลย ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมครอบครัวสุขสันต์กับคุณหรอกนะ" นางเอ่ยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเฉียบคม จางเหว่ยไม่ตอบในทันที เขากวาดสายตามองใบหน้าซีดเซียวแต่แฝงไว้ด้วยความพยศของภรรยา ร่องรอยความช้ำที่ข้อมือและร่องความอดอยากบนร่างกายของนางทำให้นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนหลินอิงต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของนางเพียงคืบเดียว ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นฝุ่นควันจางๆ ลอยปะทะนาง "ผมไม่หย่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดเจน "และผมไม่ได้เล่นละคร" "คุณ..." "จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้แล้วหรือครับ?" จางเหว่ยกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นร้ายกาจและทรงเสน่ห์จนหัวใจของเชฟสาวผู้ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับกระตุกวูบ "ภรรยาตัวแสบของผม... คนที่บอกว่าตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีวันยอมก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด" หลินอิงเม้มปากแน่น ความทรงจำวูบวาบแปลกปลอมไหลทะลักเข้ามาในหัวสมอง เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ— *ให้ตายเถอะ! นั่นมันเจ้าของร่างเดิมพูดต่างหากเล่า ไม่ใช่เธอสักหน่อย!* ก่อนที่หลินอิงจะทันได้อ้าปากหาข้อแก้ตัวใดๆ มาโต้แย้ง จางเหว่ยก็ผละตัวถอยออกไปอย่างรู้จังหวะ เขาโบกมือปัดเศษฝุ่นบนเสื้อเครื่องแบบด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้เป็นคนสร้างความปั่นป่วนให้ระบบประสาทของนางเมื่อครู่ "พักผ่อนเสียเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องเสบียงและงานในนาเอง วันนี้คุณไม่ต้องออกไปเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น" พูดจบ นายทหารหนุ่มก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หลินอิงยืนพิงผนังห้องหายใจหอบถี่ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งฉุนเฉียว และ... รู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่งยวด "ผู้ชายอันตรายคนนี้... ชักจะรับมือยากเกินไปเสียแล้วสิ" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเสียงฝีเท้าของจางเหว่ยเงียบหายไปไกล หลินอิงก็ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ นางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความวุ่นวายภายนอกห้องยังไม่ใช่สิ่งที่เธอน่ากังวลที่สุดในตอนนี้ สิ่งสำคัญกว่าคือการเอาชีวิตรอดในยุค 70 ที่แร้นแค้น และการสร้างฐานะให้ร่ำรวยจนพวกตระกูลจางต้องก้มหัวให้ ทันใดนั้นเอง ห้วงความคิดของเธอก็เชื่อมโยงไปยังความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้จิตสำนึก ในวินาทีที่นางข้ามมิติเข้ามาพร้อมกับวิญญาณเชฟอัจฉริยะ นางสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หมุนวนอยู่ภายในกระแสจิต—มันไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่เป็น "พื้นที่พิเศษ" ที่ติดตามวิญญาณของเธอมาด้วย! หลินอิงหลับตาลง ตั้งสมาธิแน่วแน่ ดึงจิตสำนึกทั้งหมดพุ่งดิ่งลึกลงไปในความมืดมิดเบื้องหลังเปลือกตา วูบ! ราวกับโลกทั้งใบหมุนคว่ำ ชั่วพริบตาเดียว ร่างของหลินอิงก็หลุดพ้นจากห้องนอนสกปรกทรุดโทรม กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกลิ่นหอมสะอาด ปลอดโปร่ง และความสว่างไสวที่เจิดจ้าจนแสบตา หลินอิงลืมตาขึ้นแล้วต้องอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เบื้องหน้าของนางในเวลานี้... คืออาณาจักรขนาดมหึมาที่ไม่มีวันสิ้นสุด! มันคือ "มห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะครบวงจร" จากโลกอนาคตศตวรรษที่ 21 ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี! ตึกระฟ้าจำลองสูงตระหง่านแบ่งออกเป็นโซนต่างๆ อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โซนแรกที่นางยืนอยู่คือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ชั้นวางสินค้าทอดยาวสุดลูกหูลูกตา อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ นานาชนิด เนื้อวัวลายหินอ่อนสดฉ่ำ อาหารทะเลแช่แข็งคุณภาพสูง ผักผลไม้เมืองหนาวอวบอ้ำที่ไม่มีทางหาได้ในยุค 70 แผงเครื่องปรุงรสราคาแพงจากทั่วทุกมุมโลก น้ำมันพืชบริสุทธิ์ แป้งสาลีขาวสะอาดบริสุทธิ์ และข้าวสารชั้นดีนับตันๆ ถัดไปคือโซนเครื่องใช้ไฟฟ้า โซนเสื้อผ้าแฟชั่นทันสมัย โซนยารักษาโรค และที่สำคัญที่สุด... มุมกระจกใสบานใหญ่ที่แสดงผลระบบการเงินและพลังงานของมิติ ซึ่งมี "เหรียญทองดิจิทัล" และ "สิทธิ์การเบิกถอนสินค้า" ปรากฏอยู่เต็มหน้าจอ "นี่มัน... มิติห้างสรรพสินค้าของฉันจริงๆ ด้วย!" หลินอิงอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี หัวใจเต้นรัวด้วยความฮึกเหิม ด้วยคลังสินค้ามหึมาที่อัดแน่นไปด้วยสินค้ามูลค่ามหาศาลเหล่านี้ ต่อให้ยุค 70 จะกันดารหรืออดอยากยากแค้นแค่ไหน เธอก็สามารถใช้มันเนรมิตชีวิตที่สุขสบายยิ่งกว่าฮูหยินในวังหลวงได้อย่างง่ายดาย! นางก้าวเดินเข้าไปหยิบขวดน้ำมันพืชหอมกรุ่นและเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากชั้นวางด้วยความเพลิดเพลิน รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนมุมปาก สมองอัจฉริยะของเชฟสาวเริ่มวางแผนการค้าขายในตลาดมืดเพื่อกอบโกยเงินก้อนแรกทันที แต่ทว่า... ในขณะที่หลินอิงกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความมั่งคั่งที่อยู่ตรงหน้า เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดัง "ติ๊ดๆๆ!" ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้างสรรพสินค้าจำลอง [คำเตือน! ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่มิติจากบุคคลภายนอก!] [ระบบรักษาความปลอดภัยกำลังทำงาน... พบร่องรอยพลังงานจิตของสิ่งมีชีวิตอื่นกำลังเชื่อมต่อเข้ามาในอาณาเขต!] หลินอิงหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันกลับไปมองยังประตูทางเข้าโซนซูเปอร์มาร์เก็ต ที่ตรงนั้น... ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของจางเหว่ยกำลังก้าวทะลุมิติเข้ามาพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าจางๆ รอบตัวอย่างอัศจรรย์! ดวงตาคมกราบกวาดมองชั้นวางสินค้ามหัศจรรย์นับหมื่นรายการเบื้องหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องมองภรรยาตัวแสบที่กำลังถือหมูสามชั้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "อิงอิง... ดูท่าทางภรรยาของผม จะมีความลับชิ้นใหญ่ซ่อนไว้ให้ผมช่วยไขปริศนาเสียแล้วล่ะมั้งครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ