ทะลุมิติมาเป็นเมียทหารที่ถูกทิ้ง

"นังตัวดี! นอนกินบ้านกินเมืองจนตะวันจะเลยหัวอยู่แล้ว แกคิดว่าบ้านตระกูลจางเป็นสถานพักฟื้นคนไร้ค่าหรือไงวะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางจางหม่าดังทะลุประตูไม้เนื้อหยาบเข้ามา กระแทกเข้าโสตประสาทของหลินอิงจนเธอต้องขมวดคิ้วแน่น ความปวดร้าวแปลบปลา兹ที่ขมับค่อย ๆบรรเทาลง แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและฟางข้าวผสมผสานกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารบูดลอยอบอวลอยู่ในอากาศแคบ ๆ นี่ไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่เธอยืนสั่งการลูกน้องเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน หลินอิงกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเบื้องหน้าคือผนังดินเหนียวแตกแห้ง หน้าต่างไม้ผุ ๆ ที่มีแสงแดดสาดส่องลอดผ่านรอยแยกฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้าง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... ยุค 1970 ยุคสมัยแห่งความแห้งแล้งและการปันส่วนอาหาร ร่างกายนี้เป็นของสะใภ้รองตระกูลจาง หญิงสาวผู้ถูกบังคับให้แต่งงานเข้ามาเพื่อเป็นทาสรับใช้ ปฏิบัติงานในไร่นาจนมือไม้ด้านชา และต้องทนรองรับอารมณ์ของแม่สามีจอมเคี่ยวเข็ญ "ยังไม่ลุกอีกใช่ไหม! หรือต้องให้ฉันเอาไม้กวาดไปไล่ฟาดถึงที่นอน!" เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตู พร้อมกับแรงถีบมหาศาลที่ทำให้ประตูไม้เก่า ๆ สั่นสะเทือน *แอ๊ด—* ประตูเปิดผางออก นางจางหม่ายืนเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเล็กตี่จ้องมองมาที่หลินอิงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในมือถือไม้เรียวหนาที่ใช้ตีวัวไล่ควายมาด้วย "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่ามาสำออยทำเป็นป่วยไข้ วันนี้แกต้องซักเสื้อผ้ากองโตหลังบ้าน แล้วก็ต้องไปหาผักป่ามาต้มน้ำแกงให้พวกผู้ชายกินตอนเที่ยงด้วย ถ้าแกช้าแม้แต่นาทีเดียว ข้าวเย็นของแกวันนี้มีแค่ 1 ถ้วยน้ำใส ๆ เท่านั้น!" หลินอิงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก เชฟอัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับโลกมานับไม่ถ้วนอย่างเธอ มีหรือจะยอมก้มหัวให้มนุษย์ป้าชนบทไร้เหตุผลเช่นนี้ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดเศษฟางที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าสีมอ ๆ ออกด้วยท่าทีสุขุมเกินคาด จนแม่สามีถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "แม่พูดจบหรือยังครับ... เอ๊ย พูดจบแล้วใช่ไหมครับ" หลินอิงเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมา แต่แก้เกมได้อย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุก "แก... แกกล้าดียังไงมาทำเสียงแบบนี้ใส่ฉัน!" นางจางหม่าหน้าดำคร่ำเครียด ยกไม้เรียวขึ้นชี้หน้า "ฉันทำไมหรือครับ?" หลินอิงก้าวเท้าลงจากเตียงไม้ไผ่ ดวงตาดอกท้อคมกริบกวาดตามองแม่สามีหัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช "ในเมื่อฉันแต่งเข้ามาในบ้านตระกูลจางด้วยใบทะเบียนสมรส ไม่ใช่ทาสที่ซื้อมาด้วยเงินหยวน ทำไมฉันต้องมารับใช้คนแก่ที่วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องคนอื่นด้วยล่ะครับ? เสื้อผ้ากองนั้นถ้าอยากให้ซักนัก แม่ก็ซักเองเถอะครับ หรือถ้ามือไม้สั่นทำไม่ไหว จะจ้างคนอื่นมาทำก็ได้นี่ครับ เงินค่าส่งเบี้ยเลี้ยงทหารของจางเหว่ย... มันหายไปไหนหมดล่ะครับ ถึงไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ้างคนมาซักผ้า?" ประโยคนี้พุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของนางจางหม่าทันที เงินส่งตัวจากกองทัพของบุตรชายคนเล็กอย่างจางเหว่ย ถูกนางแอบเก็บไว้ใช้ส่วนตัวและปรนเปรอพี่ชายคนโตมาโดยตลอด หลินอิงที่เจ้าของร่างเดิมเก็บงำความคับแค้นนี้ไว้ลึกสุดใจ ถูกดึงขึ้นมาใช้ฟาดฟันอย่างเจ็บแสบ "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้ากล่าวหาแม่สามีหรอกเรอะ!" นางจางหม่าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนสั่นไปทั้งตัว เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ตัวดีสักฉาก ทว่า หลินอิงเร็วกว่า เธอเอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่นแรงบีบที่แฝงไปด้วยพลังจากความแค้นในจิตใต้สำนึกของเจ้าของร่างเดิม ทำให้แม่สามีถึงกับร้องจ๊ากด้วยความเจ็บ "จำไว้นะครับแม่ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว การทำร้ายร่างกายผู้อื่นมีโทษทางกฎหมายนะครับ ถ้ามือข้างนี้ตกลงมาโดนหน้าฉันแม้แต่นิ้วเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ลานหมู่บ้าน" หลินอิงกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่นางจางหม่าเคยเห็นมา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ นั้นเอง ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นพล่านเข้ามาในสมองของหลินอิง พร้อมกับเสียงระฆังใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในห้วงความคิด— *[ระบบมิติฟาร์มสวรรค์เชื่อมต่อสำเร็จ... ตรวจพบความกดดันระดับวิกฤต เปิดใช้งานฟังก์ชัน "คลังวัตถุดิบเร่งด่วน" และ "กลิ่นหอมเรียกวิญญาณ" ชั่วคราว]* กลิ่นหอมกรุ่นของ "เนื้อหมูตุ๋นพะโล้ฮ่องเต้" ที่เคี่ยวด้วยเครื่องเทศจีนสחบชนิดจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ก็โชยทะลุมิติพุ่งกระจายออกมาจากอากาศว่างเปล่าในห้องนอนแคบ ๆ ทันที! กลิ่นหอมเย้ายวนใจอันทรงพลังนี้เข้มข้นเสียจนกลบกลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของบ้านดินจนหมดสิ้น นางจางหม่าที่กำลังจะอ้าปากด่า ชะงักกึกทันที จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมอันล้ำเลิศที่ตนนอนฝันถึงมาทั้งชีวิต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูบ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... "แม่... เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงส่งเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้?" หลินอิงชะงักค้าง นางหันขวับไปมองร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาและแม่ด้วยแววตานิ่งสนิท... สามีตัวร้ายที่เธอควรจะหย่าขาดตามพล็อตเดิม แต่เขากลับจ้องมองเธอด้วยประกายตาแปลกประหลาดที่ทำเอาหัวใจของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาลิ้มรสความสะใจและกลิ่นหอมกรุ่นไปด้วยกันนะครับ