ห้องเรียนที่ไม่มีวันปกติสุข

กลิ่นน้ำยาเรซิ่นและกำมะถันจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องแล็บเวทมนตร์ภาคปฏิบัติชั้นใต้ดินของตึกอำนวยการ แสงไฟจากผลึกมานาสีครามบนเพดานกะพริบถี่ราวกับมันเองก็กำลังหายใจหอบเหนืดจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกอยู่หน้าห้อง "ถ้าพวกเธอคิดว่าการร่ายคาถาบทละห้าสวินาทีในตำราเล่มหนาเตอะจะช่วยให้รอดชีวิตจากสนามจริงได้... ฉันแนะนำให้เดินกลับไปเก็บกระเป๋าแล้วลาออกไปใช้ชีวิตเป็นเกษตรกรปลูกแครอทเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่าค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็นจนบาดลึกถึงขั้วกระดูกของอาจารย์เอลาร่าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสนิทที่แม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่มีใครกล้าทำดัง เซนแอบลอบถอนหายใจยาวเหยียดขณะพยายามย่อตัวลงให้ต่ำที่สุดหลังแผ่นหลังกว้างของคีย์ เพื่อหลบพ้นจากรัศมีสายตาคมกริบที่กวาดมองคัดกรองเหยื่อรายต่อไป "นายพยายามทำตัวให้กลืนไปกับผนังห้องอยู่หรือไง เซน" คีย์กระซิบลอดไรฟัน สีหน้าของเพื่อนสนิทผมบลอนด์คนนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า หนังสือคู่มือทฤษฎีเวทมนตร์ขั้นสูงหนากว่าสามนิ้วถูกกอดแนบอกแน่นราวกับเป็นเกราะกำบังเดียวที่มี "ฉันแค่อยู่ในโหมดประหยัดพลังงานค่ะ... อ๊ะ อย่าสะกิดสิ เดี๋ยวอาจารย์ก็หันมามองหรอก" เซนตอบพึมพำด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย แต่นัยน์ตาสีครามกลับกวาดสำรวจวงจรเวทป้องกันรอบห้องอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ—อักขระรูนโบราณเกรดสามถูกสลักฝังไว้ใต้พื้นหินอ่อน เพื่อดูดซับแรงกระแทกจากการทดลองเวทธาตุรุนแรง นี่ไม่ใช่ห้องเรียนธรรมดา แต่มันคือสนามประลองขนาดย่อมที่ออกแบบมาเพื่อ "ดัดนิสัย" นักเรียนหัวกะทิโดยเฉพาะ "คาบแรกของฉันจะไม่เสียเวลาไปกับการเช็คชื่อ..." อาจารย์เอลาร่าก้าวช้า ๆ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินก้องกังวาน ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเข้ามาทำให้บรรยากาศในห้องบีบอัดมากยิ่งขึ้นราวกับอากาศกำลังถูกสูบออกไป "แต่จะเป็นการทดสอบ... แบบทดสอบที่พวกเธอไม่มีวันเตรียมตัวทัน" ผลึกแก้วมานาขนาดเท่ากำปั้นถูกโยนขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่ร่างของอาจารย์สาวจะหายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขอบเขตของมนุษย์ทั่วไป "ระวัง!" คีย์อุทานลั่น *ตูม!* แรงระเบิดจากคลื่นกระแทกธาตุลมผสมสายฟ้าพุ่งเข้าชนม่านพลังป้องกันที่เซนยกขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณได้อย่างเฉียดฉิว แผ่นหลังของเซนไถลไปกับพื้นห้องเล็กน้อย แรงปะทะทำให้เศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดาน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด—ประกายแสงสีทองจาง ๆ ที่วาวโรจน์ขึ้นชั่วเสี้ยววินาทีในดวงตาข้างซ้ายของเซนต่างหาก ที่สะท้อนผ่านเงากระจกจนทำให้ใครบางคนหยุดชะงัก อาจารย์เอลาร่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของเซนอย่างเงียบเชียบ ปลายไม้เท้าสีเงินจ่ออยู่ที่ต้นคอของเด็กหนุ่มโดยที่เจ้าตัวแทบไม่ทันตั้งตัว "ปฏิกิริยาตอบสนองไม่เลวเลยนี่... เซน" เอลาร่ากระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเธอเจือแววท้าทายที่ซ่อนความสงสัยเอาไว้ "คาบเกี่ยวระหว่างธาตุลมและเวทป้องกันระดับสูงที่ไม่มีสอนในตำราปีหนึ่ง... ไปเอามาจากไหนล่ะ ทักษะแบบนั้น?" เซนเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีนิลที่ลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาล หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่าการเผลอใช้เวทมนตร์บทนั้นออกไปเมื่อครู่ ทำให้ "ตัวตน" ที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดเกอมิดหลุดรอดออกไปเสียแล้ว "ฉันแค่อ่านเจอในห้องสมุดตอนที่แอบไปนอนกลางวันมาค่ะ... อาจารย์" เซนตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยท่าทีเฉไฉตามสไตล์เด็กเกียจคร้าน "อย่างนั้นหรอ..." เอลาร่าหรี่ตามองพินิจพิจารณาร่างบางที่นั่งอยู่บนพื้น เธอไม่ได้กดดันต่อ แต่กลับหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับนักเรียนคนอื่น ๆ ทว่ารอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความหมายที่คาดเดาไม่ได้ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณเซนเขามีความรู้กว้างขวางนอกตำรานัก... งั้นบททดสอบจริงของวันนี้ ขอมอบให้คุณเป็นตัวแทนกลุ่มในการเปิดผนึกประตูวงจรมานาชั้นที่สี่ก็แล้วกันนะคะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบแผงควบคุมเวทมนตร์ส่วนตัวของเซนก็ดังขึ้นเบา ๆ ในห้วงความคิด— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ "บททดสอบจากผู้พิทักษ์สายวิจัยระดับ SSS"*] *[คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณกำลังตอบสนองต่อชีพจรของคุณ เกณฑ์อันตรายระดับวิกฤต กำลังเริ่มนับถอยหลัง...]* เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ของเพื่อนร่วมชั้นที่หันมามองเป็นตาเดียว และก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธ แผ่นศิลาโบราณที่ผนังห้องก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับรอยแยกสีครามเข้มที่ปริแตกออกเผยให้เห็นออร่าโบราณบางอย่างที่ถูกกักเก็บไว้ด้านหลัง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเอาตัวรอดในคาบเรียนสุดโหดของเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *เซเลสเทียละอองเวท*