รหัสลับในหอสมุดต้องห้าม

"ถอยไป!" เสียงตะโกนของคีย์ดังแทรกเสียงคำรามต่ำของแผ่นศิลาโบราณที่สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานหินอัคนี ประกายแสงสีครามเข้มพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกราวกับอสรพิษเพลิงที่ถูกจองจำมานับพันปี เซนเบี่ยงตัวหลบแรงกระแทกของคลื่นเวทมนตร์ที่ซัดเข้าใส่หน้าจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยาย ในขณะที่หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลตัวอักษรสีทองวิ่งรัวเร็วด้วยความเร็วสูงจนแทบอ่านไม่ทัน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นความถี่พลังงานโบราณ ระดับภัยคุกคาม: ปานกลาง]* *[เงื่อนไขการปลดล็อก: ค้นพบ ‘ตำราปราชญ์แห่งธาตุแสง’ หน้าที่ 404 ในเขตหวงห้าม]* "ให้ตายสิ... ระบบนายเลือกเวลาได้แย่มากจริงๆ นะคะเนี่ย" เซนพึมพำกับตัวเองขณะที่มือขวาคว้าตำราปกหนังสีดำเขรอะฝุ่นที่เพิ่งหล่นลงมาจากชั้นหนังสือสูงชันขึ้นมาถือไว้ สัมผัสเย็นเฉียบจากตัวเล่มแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกสัญชาตญาณเวทมนตร์ธาตุแสงที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอดหลายปีให้ตื่นตัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ รอบตัว เสียงอื้ออึงของบรรดาเพื่อนร่วมชั้นและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหอสมุดกำลังใกล้เข้ามาทุกที อาจารย์เอลาร่าที่ควรจะตรวจเวรอยู่อีกีกฟากหนึ่งของสถาบันย่อมต้องสัมผัสความผิดปกตินี้ได้ภายในไม่กี่วินาทีอย่างแน่นอน "เซน! นายไปโดนอะไรเข้าเนี่ย ทำไมแผ่นศิลานั่นถึงตอบสนองกับนายคนเดียวล่ะ!" คีย์วิ่งฝ่ากลุ่มควันจางๆ เข้ามาคว้าแขนเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แว่นตากลมโตของนักปรุงยาหนุ่มเอียงกระñเท่เร่เนื่องจากต้องวิ่งหลบเศษหินที่ร่วงหล่น ทว่าสายตาของคีย์กลับจดจ้องไปยังหน้าจอสีฟ้าที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเซนอย่างไม่กะพริบ "นั่น... เวทมนตร์ประเมินสถานะขั้นสูงเหรอ? นายไปเอาอินเทอร์เฟซแบบนี้มาจากไหน สถาบันเราไม่มีระบบเวทมนตร์โครงสร้างนี้ร้อยปีแล้วนะ!" "ฉันก็แค่อยากมาหาหนังสือใช้อ้างอิงรายงานวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์เฉยๆ หรอกน่า คีย์..." เซนยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนความพิรุธ ดวงตาสีไพลินหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตามองข้อความที่เปลี่ยนไปบนหน้าจอโปร่งแสง *[ภารกิจลับ: ถอดรหัสปริศนาปรากฏการณ์สีคราม ณ หอสมุดต้องห้าม]* *[รางวัล: ปลดล็อกแก่นแท้เวทมนตร์ธาตุแสงระดับที่ 3 และแต้มประสบการณ์ 5,000 แต้ม]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังเวทมนตร์ทั้งหมดชั่วคราวเป็นเวลา 7 วัน]* เซนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ระบบนี้ชักจะเอาแต่ใจเกินไปแล้ว เขาแค่อยากใช้ชีวิตเป็นนักเรียนหลังห้องที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เพื่อจะได้แอบงีบหลับในคาบเรียนเวทมนตร์ประยุกต์ได้อย่างสงบสุข แต่ดูเหมือนโชคชะตาและระบบบ้าๆ นี้จะไม่ยอมให้เขาได้พักผ่อนเลยแม้แต่วันเดียว "หอสมุดต้องห้ามยามวิกาล... พวกเธอสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่หรือคะ?" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดบริเวณทางเดินหินอ่อน อาจารย์เอลาร่าก้าวออกมาจากเงาของเสาหินขนาดใหญ่ ชุดคลุมสีขาวสนิทขลิบเงินสะท้อนกับแสงเรืองรองจากรอยแยกสีครามบนผนัง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองสภาพความเสียหายรอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ตำราโบราณในมือของเซน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา คีย์ถึงกับหดไหล่ลงโดยอัตโนมัติด้วยความเกรงกลัวต่อความเข้มงวดของอาจารย์สาวผู้คุมกฎ ในขณะที่เซนยังคงยืนนิ่ง พยายามรักษาสติและควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจไม่ให้ทรยศตนเอง "สวัสดีค่ะ อาจารย์เอลาร่า... พอดีพวกเรา... เอ่อ กำลังศึกษาค้นคว้าประเด็นทางประวัติศาสตร์นอกตำราเรียนอยู่นะคะ" เซนเลือกใช้คำตอบที่ดูน่าเชื่อถือที่สุด พร้อมกับแอบดันตำราปกหนังสีดำไปไว้ด้านหลังลำตัวอย่างแนบเนียน อาจารย์เอลาร่าไม่ตอบทันที เธอก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าและไอน้ำค้างยามเช้าลอยมาแตะจมูก ทว่าแรงกดดันจากพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เรียวคิ้วสวยของอาจารย์สาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเธอมองผ่านไหล่ของเซนไปยังรอยแยกสีครามที่ยังคงเปล่งแสงระยิบระยับ "ความรู้ทางประวัติศาสตร์งั้นเหรอ... ถึงขั้นต้องปลดผนึกอักขระเวทโบราณยุคสงครามเทพศาสตราเลยทีเดียวหรือคะ เซน" "เอ่อ..." เซนยิ้มค้างไปชั่วขณะ "รู้ไหมคะว่าตำราเล่มที่เธอถืออยู่นั้น... หายสาบสูญไปพร้อมกับหอสมุดหลวงเมื่อสามร้อยปีก่อน" อาจารย์เอลาร่าหยุดยืนห่างจากเซนเพียงแค่เอื้อมมือ สายตานิ่งสนิทคู่นั้นราวกับมองทะลุปรโปร่งไปถึงความลับทั้งหมดที่เขาพยายามปกปิด "และที่สำคัญที่สุด... มันไม่ใช่ตำราเวทมนตร์ธาตุแสงธรรมดาอย่างที่เธอคิดหรอกนะคะ" ทันใดนั้นเอง ก่อนที่เซนจะได้ทันเอ่ยปากแก้ตัว หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าใกล้ของสิ่งมีชีวิตระดับบอสในเขตหวงห้ามชั้นที่ 4]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้ถือครองตำราปราชญ์จะต้องเผชิญหน้ากับการทดสอบแห่งแสงคราม]* พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาทั้งสามคนสั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้ง รอยแยกสีครามบนผนังไม่ได้ปล่อยเพียงแค่แสงสว่างอีกต่อไป แต่มันกำลังปริแตกกว้างขึ้นจนเผยให้เห็นดวงตาสีทองคู่มหึมาที่จ้องมองทะลุออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังกำแพง! อาจารย์เอลาร่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เธอรีบคว้าแขนของเซนและคีย์ให้ถอยร่นไปข้างหลังพร้อมกับสะบัดมือขวาเบรกม่านพลังเวทสีทองอร่ามขึ้นปกป้องพวกเขาทันที "หมอบลง!" อาจารย์สาวตะโกนเสียงดังลั่นในวินาทีที่เงาสัตว์อสูรขนาดยักษ์พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยก พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความลับบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - เซเลสเทียละอองเวท