เพื่อนร่วมโต๊ะที่คิดแต่เรื่องสูตรยา

ควันสีม่วงอมฟ้าพวยพุ่งขึ้นจากหลอดแก้วทรงกลมจนเกือบจะบังใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มสวมแว่นตาไร้กรอบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "เซน นายกำลังทำให้อัตราการระเหยของเกล็ดมังกรวารีเร็วกว่ากำหนดสิบสองเปอร์เซ็นต์นะ" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจากบันทึกปฏิกิริยาเวทมนตร์เล่มหนา นิ้วเรียวยาวจรดปากกาขนนกจดตัวเลขยิบย่อยด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง "ถ้าโครงสร้างผลึกพังทลายลงมาตอนนี้ แรงดันเวทในห้องทดลองนี้จะตีกลับจนพวกเรากลายเป็นปุ๋ยเร่งโตให้กับแปลงสมุนไพรหลังตึกแน่ๆ" เซนถอนหายใจยาวเหยียดขณะใช้ไม้พายเงินคนของเหลวหนืดสีครามในหม้อต้มด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย เขาไม่ได้ตั้งใจจะโดดเรียนหรอกนะคะ... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวันนี้ วันนี้เขาแค่ ‘บังเอิญ’ ถูกอาจารย์เอลาร่าลากตัวมาเข้าห้องปฏิบัติการลับใต้ดิน เนื่องจากความผิดฐานแอบงีบหลับคาคาถาป้องกันภัยระดับสูงเมื่อสัปดาห์ก่อน และโทษทัณฑ์ของการโดดเรียนวิชาเวทมนตร์ธาตุแสงก็คือการต้องมาเป็นผู้ช่วยจำเป็นให้กับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของชั้นปีอย่าง ‘คีย์’ ผู้คลั่งไคล้การปรุงยาเสี่ยงตาย กลิ่นฉุนของตัวทำละลายเวทมนตร์อบอวลไปทั่วห้องปฏิบัติการผนابหินอัคนี แสงไฟสีนวลจากคริสตัลเวทบนเพดานสาดส่องกระทบกับชั้นวางขวดแก้วสารเคมีนับพันรายการที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ระบบนิเวศน์ในห้องทดลองนี้ถูกออกแบบมาอย่างแน่นหนาด้วยวงแหวนเวทป้องกันการระเบิดถึงสามชั้น ซึ่งเป็นผลงานการคำนวณอันแม่นยำของคีย์เอง "ฉันแค่กำลังคิดว่า..." เซนเอ่ยเสียงเอื่อยๆ พลางหยิบผลึกมานาสีฟ้าใสขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ใส่ใจนัก "ทำไมเราต้องไปสนใจอัตราการระเหยตามตำรามาตรฐานด้วยล่ะ ในเมื่อถ้าเราเติมตัวเร่งปฏิกิริยาธาตุความมืดลงไปเพียงหยดเดียว ปฏิกิริยามันจะหักล้างกันเองแล้วเปลี่ยนเป็นพลังงานความร้อนที่เสถียรยิ่งกว่าเดิมตั้งสามเท่า แถมยังประหยัดเวลาต้มไปได้ตั้งครึ่งค่อนวันด้วยนะ" คีย์ชะงักปากกาในมือทันที ดวงตาสتาภายใต้กรอบแว่นหันขวับมามองเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยความตกตะลึงระคนไม่เชื่อถือ "นาย... พูดว่าอะไรนะ?" คีย์ทวนคำ เสียงของเขาจริงจังขึ้นจนน่ากลัว "ธาตุความมืดกับเกล็ดมังกรวารีเนี่ยนะ? เซน นายบ้าไปแล้วหรือไง สองธาตุนี้มีขั้วพลังงานตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ถ้าเอามาผสมกันโดยไม่มีวงแหวนดูดซับแรงดันระดับมหาเวทรองรับ แรงระเบิดที่เกิดขึ้นจะไม่ได้แค่ทำให้พวกเรากลายเป็นปุ๋ยหรอกนะ แต่มันจะสร้างหลุมดำขนาดเล็กที่กลืนกินตึกวิชาการฝั่งตะวันตกหายไปทั้งแถบเลยต่างหาก!" "ก็แค่สมมติฐานทางทฤษฎีเองน่า นายจะตื่นตูมไปทำไม" เซนยิ้มแห้งๆ พลางวางผลึกมานาลงบนโต๊ะตามเดิม แต่สายตาคมกริบกลับแอบเหลือบมองโครงสร้างวงแหวนเวทที่คีย์กำลังร่างขึ้นอย่างพิจารณา แม้ภายนอกเด็กหนุ่มผมสีครามคนนี้จะดูเกียจคร้านและชอบทำตัวมีปัญหา แต่ในหัวของเซนกลับกำลังคำนวณสมการเวทมนตร์ซับซ้อนนับล้านบรรทัดโดยอัตโนมัติ เหตุการณ์เมื่อครู่ที่สัตว์อสูรขนาดยักษ์พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติในป่าต้องห้ามยังคงติดอยู่ในความทรงจำ แรงกดดันระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่เวทมนตร์ป้องกันทั่วไปจะรับมือได้ หากเขาไม่เริ่มลงมือทำความเข้าใจระบบโครงสร้างของมานาโบราณอย่างจริงจัง สักวันหนึ่งภัยพิบัติอาจจะมาเยือนโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวก็ได้ "เอาล่ะ ถ้าไม่อยากให้ห้องทดลองระเบิด นายก็ช่วยส่งขวดสารละลายหมายเลข 47 มาให้หน่อยสิ ท่านหัวหน้าห้อง" เซนเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย พยักพายเพยิดหน้าไปยังชั้นวางขวดแก้วมุมห้อง คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่ก็ยอมหยิบขวดสารละลายส่งให้แต่โดยดี "นี่... บอกไว้ก่อนนะ ถ้าแล็บนี้พังเพราะความมักง่ายของนาย ฉันจะฟ้องอาจารย์เอลาร่าให้นายต้องคัดตำราเวทมนตร์โบราณหนึ่งพันจบแน่" "โห ใจร้ายจัง ฉันออกจะตั้งใจเรียนขนาดนี้..." เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ รับขวดสารละลายมาถือไว้ ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเซนสัมผัสกับผิวแก้วเย็นเฉียบของขวดสารละลาย บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการที่เคยสงบเงียบก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน! อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว วงแหวนเวทป้องกันการระเบิดที่สลักอยู่บนพื้นห้องเกิดเปล่งแสงสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต และก่อนที่คีย์จะได้เปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ รอยแยกสีดำมืดมิดก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะทดลองของพวกเขา ราวกับมีใครบางคนกำลังฉีกกระดาษเวทมนตร์ออกเป็นชิ้นๆ! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเซน พร้อมกับข้อความสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากมิติปริศนา!] [ภารกิจลับระดับ SSS: ปกป้องห้องปฏิบัติการและกุญแจสำคัญแห่งทฤษฎีเวท ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไข: ขัดขวางการรุกรานของสิ่งมีชีวิตจากรอยแยก ก่อนที่เวลาจะหมดลง (02:59)] เซนหุบยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าทันที ดวงตาสีครามเข้มขึ้นราวกับท้องฟ้ายามราตรีที่ไร้ซึ่งแสงดาว มือขวาที่ถือขวดสารละลายกำแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ขณะที่พลังเวทมนตร์ลึกลับที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอดเริ่มไหลเวียนพลุ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง "คีย์... ถอยไปข้างหลังซะ" เซนเอ่ยเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้เด็กหนุ่มอัจฉริยะด้านการปรุงยาถึงกับผงะถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เงาร่างมหึมาอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ก้าวทะลักออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณอีกครั้ง... แต่ทว่า ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในห้องทดลองปิดตายแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว! ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาร่วมลุ้นไปกับบททดสอบสุดระทึกในตอนหน้าด้วยกันค่ะ!