บททดสอบจากความมืดมิด

“ถอยหลังไปสามก้าว... คีย์ นายกำลังเหยียบแนวเขตวงเวทสะท้อนแสงนะ!” เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของเซนไม่ได้เจือด้วยความตื่นตระหนก ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอย่างประหลาด ในขณะที่ความมืดมิดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างได้กลืนกินห้องทดลองใต้ดินชั้นที่สามของสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลียจนหมดสิ้น มีเพียงแสงเรืองรองสีครามจางๆ จากปลายนิ้วของเซนเท่านั้นที่ทำหน้าที่เป็นเส้นด้ายบางเบา ยื้อยุดโลกทั้งใบเอาไว้ไม่ให้ดิ่งลงสู่ความหายนะ ทว่า สถานการณ์รอบตัวในตอนนี้ไม่ได้ให้เวลาพวกเขาได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย เหตุการณ์ไฟฟ้าดับฉับพลันที่เกิดขึ้นเมื่อสิบนาาทีก่อน ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบรูนเวทอัตโนมัติอย่างที่สภานักเรียนพยายามประกาศกรกร้าวผ่านหอคอยกระจายเสียง แต่มันคือ ‘การปิดระบบ’ จงใจจากบุคคลที่สาม เพื่อปลดล็อกผนึกโบราณที่กักขังอสูรเงาในรอยแยกมิติ และในวินาทีที่เงาร่างมหึมาอันน่าสะพรึงกลัวก้าวทะลักออกมา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ อุณหภูมิภายในห้องทดลองก็ดิ่งวูบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว “ให้ตายเถอะ... ฉันเพิ่งส่งรายงานวิชาปรุงยาฉบับสมบูรณ์ไปเมื่อบ่ายนี้เองนะ ไม่คิดเลยว่าชีวิตในรั้วโรงเรียน ‘แสนสงบ’ ของฉันจะต้องมาจบลงด้วยการเป็นอาหารว่างให้เจ้าตัวประหลาดรอยแยกมิติแบบนี้” คีย์พึมพำลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งยังคงถือขวดแก้วบรรจุสารละลายธาตุแสงเข้มข้นสั่นระริก แว่นตากรอบเงินของเขาฝ้าขึ้นด้วยไอเย็น แต่ดวงตากลับฉายแววคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็วสมกับที่เป็นหัวกะทิแห่งภาควิชาทฤษฎีเวท “เลิกบ่นแล้วเตรียมขวดโพชั่นเพิ่มภูมิคุ้มกันเวทมนตร์มืดซะ คีย์ นายก็รู้ว่าเกราะเวทของฉันประคองไว้ได้อีกไม่ถึงสามสัปดาห์... อ้อ หมายถึงสามนาทีต่างหาก!” เซนกัดฟันกรอด ขณะที่เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้า ข้อมือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ภาระอันหนักอึ้งของการรีดเร้นพลังเวทมนตร์แฝงที่ไม่เสถียรให้ออกมาในรูปของโล่ป้องกัน เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง คือสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามด้วยสามัญสำนึกทางชีววิทยา มันคือกลุ่มก้อนของความมืดที่ควบแน่นจนกลายเป็นรูปร่างของสدอสูรมีปีก ขอบเขตตัวของมันบิดเบี้ยวและดูดกลืนทุกแสงสว่างที่เข้าใกล้ รอยแยกมิติด้านหลังยังคงเปิดกว้าง ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ลอดออกมาคล้ายกับเสียงกระซิบจากขุมนรก นี่ไม่ใช่การทดลองที่ผิดพลาด... แต่มันคือ ‘การลอบสังหาร’ หมู่ เซนหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยไหวพริบอันรวดเร็ว สภาพแวดล้อมรอบตัวตอนนี้มีตัวแปรสำคัญสามประการ หนึ่งคือระบบจ่ายพลังงานหลักของตึกวิจัยถูกตัดขาดจากภายนอก สองคืออสูรเงาระดับสูงตัวนี้มีความสามารถในการดูดกลืนมานาของผู้ใช้เวทโดยรอบ และสาม... อาจารย์เอลาร่า หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่ก่อนสัญญาณเตือนภัยจะดังขึ้น “เซน! ระวังทางขวา!” เสียงตะโกนเตือนของคีย์ดังขึ้นพร้อมๆ กับเงาดำมหึมาที่พุ่งวาบเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าสายตาจะจับทัน มันพุ่งทะลุผ่านโต๊ะทำงานไม้โอ๊กหนาเตอะจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษซากกระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง เซนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางดีดตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว ทว่าแรงกระแทกจากปีกของอสูรเงาก็มากพอที่จะส่งผลให้เขาเสียหลัก ไหล่กระแทกเข้ากับชั้นวางตำราเวทมนตร์โบราณจนหนังสือปกหนังเล่มหนาร่วงหล่นลงมาทับระเกะระะ ทว่า ในจังหวะที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง ประสบการณ์จากการหลบหนีคาบเรียนของเซนกลับกลายเป็นทักษะการเอาตัวรอดที่ยอดเยี่ยม เขากลิ้งตัวหลบคมเข็บสีดำสนิทที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนจะตวัดปลายนิ้ววาดอักขระเวทธาตุแสงสีครามลงบนพื้นเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว “วงเวทพันธนาการ... ทำงาน!” แสงสีครามสว่างวาบขึ้นในความมืด รูนเวทที่ถูกร่างขึ้นด้วยความเร็วแสงพุ่งเข้าพันธนาการขาหน้าของอสูรเงาเอาไว้ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องทดลอง อสูรเงาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามฉีกกระชากโซ่ตรวนแสงที่พันธนาการมันไว้ ทว่าพลังเวทของเซนในยามนี้กลับมีความเสถียรและทรงพลังอย่างน่าประหลาด ราวกับว่ามีบางสิ่งกระตุ้นให้แก่นแท้พลังงานภายในร่างกายตื่นขึ้นจากการหลับใหล “นายทำได้ไงเนี่ย เซน? นั่นมันเวทมนตร์ระดับสามที่อยู่ในตำราห้ามเรียนของปีสองชัดๆ นายแอบไปท่องจำมาจากไหนตอนโดดเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ฟะ!” คีย์ร้องออกมาด้วยความทึ่ง แม้ในมือจะรีบโยนขวดโพชั่นธาตุแสงลงไปบนพื้นเพื่อสร้างเขตอาคมคุ้มกันเพิ่มเติมก็ตาม “ไว้อ่านตอนว่างจากการนอนกลางวันก็แล้วกันน่า!” เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มโชกแผ่นหลัง โล่เวทในมือเริ่มมีรอยร้าวปรากฏให้เห็นทีละนิด “พลังของมันกำลังกัดกินมานาของฉัน... ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้อีกไม่เกินห้าสัปดา... อ่า ไม่สิ อีกไม่ถึงห้านาที ฉันได้กลายเป็นศพแห้งๆ แน่!” ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด และโซ่ตรวนแสงสีครามเริ่มมีรอยปริร้าวจากการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของอสูรเงา จู่ๆ อากาศภายในห้องทดลองก็อุ่นขึ้นอย่างฉับพลัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าและละอองดาวลอยวนอยู่ในบรรยากาศที่อ لبอ้าว เงาร่างของสตรีผู้หนึ่งก้าวเดินผ่านม่านความมืดออกมาอย่างไร้เสียง ราวกับว่ากฎเกณฑ์ของกาลเวลาและระยะทางไม่อาจทำอะไรเธอได้ เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนกับแสงสีครามจางๆ ดرะงับความวุ่นวายทั้งหมดลงได้ในพริบตาเดียว ชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์ฝ่ายปกครองโบกสะบัดเบาๆ ตามแรงลมที่เธอเป็นผู้ควบคุม “เล่นซนอะไรกันอยู่หรือคะ... เหล่านักเรียนตัวแสบ” เสียงหวานนุ่มทว่าเยือกเย็นและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น อาจารย์เอลาร่าปรายตามองอสูรเงาที่กำลังดิ้นรน ก่อนจะยกเรียวแขนขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวงามวาดผ่านอากาศเพียงครั้งเดียว วงเวทธาตุแสงบริสุทธิ์ขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของอสูรตัวนั้น รัศมีสีทองเจิดจ้าสาดส่องขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดให้มลายหายไปในพริบตาโดยไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ทว่า ก่อนที่ความโล่งอกจะทันได้แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทั้งสองคน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นของอาจารย์เอลาร่ากลับหันมาจ้องมองที่เซน นัยน์ตาสีอัมพันคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังมองทะลุผ่านความลับทั้งหมดที่เซนพยายามซ่อนเร้นมาตลอด “เซน... พลังเวทสีครามเมื่อครู่ เธอยังไม่ได้อธิบายให้ฉันฟังเลยนะคะ ว่ามันไปคล้ายกับ ‘กุญแจผนึก’ ของมหาปราชญ์โบราณที่หายสาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อนได้อย่างไร” สิ้นคำพูดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากเซน ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยเสียงเตือนอันแหลมคม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับ SSS กำลังตรวจสอบข้อมูลเชิงลึก... ภารกิจฉุกเฉิน: หลบหนีการสอบสวนจากอาจารย์เอลาร่าภายในเวลา 3 นาที คำเตือน: หากล้มเหลว ความลับเรื่อง "พลังวิญญาณแห่งปฐพีคราม" จะถูกเปิดเผย และท่านจะถูกบังคับให้ลงทะเบียนเรียนทุกคาบตลอดปีการศึกษา!] เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่อาจารย์สาวก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกบนริมฝีปาก (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ — เซเลสเทียละอองเวท