การเผชิญหน้ากับประธานนักเรียน

กลิ่นอายจางๆ ของชาสมุนไพรกลิ่นดอกคาโมมายล์และกระดาษ parchment เก่าแก่ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ประยุกต์ ทว่าบรรยากาศรอบกายในยามนี้กลับมิได้ผ่อนคลายดังเช่นกลิ่นชาแม้แต่น้อย เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่อาจารย์สาวก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกบนริมฝีปาก "หนีเรียนคาบประวัติศาสตร์เวทมนตร์โบราณไปสามครั้งติด แถมยังมีชื่ออยู่ในบัญชีดำของหอสมุดกลางข้อหาแอบเข้าไปอ่านตำราต้องห้ามชั้นใต้ดิน... เซนคะ หนูคิดว่าตัวเองกำลังทำตัวกลมกลืนกับบรรยากาศเรียบร้อยดีแล้วอย่างนั้นหรือ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบของอาจารย์เอลาร่าดังขึ้น พร้อมกับปลายนิเรียวที่แตะลงบนแฟ้มประวัติส่วนตัวของเขา เอกสารบันทึกแต้มความประพฤติและผลคะแนนภาคปฏิบัติสีแดงฉานถูกเลื่อนมาตรงหน้า ดวงตาสีฟ้าครามใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำคู่นั้นราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความลับที่เขาซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันขี้เกียจคร้าน เซนยิ้มแห้งๆ พยายามดึงสติแล้วยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ "โถ่ อาจารย์คะ คือว่า... ช่วงนี้ฉันกำลังศึกษาทฤษฎีการหมุนเวียนของมานาธาตุแสงในรูปแบบธรรมชาติอยู่ค่ะ การนั่งอุดอู้ในห้องบรรยายมันจำกัดจินตนาการเกินไปหน่อย หนูก็เลย..." "เลยไปนอนหลับอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่หลังตึกอำนวยการน่ะหรือคะ" เสียงของเอลาร่าตัดบทขึ้นทันควัน รอยยิ้มบนมุมปากลึกขึ้นกว่าเดิม "แถมยังปล่อยไอเวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์รั่วไหลออกมาจนพวกนกกระจาบเวทมนตร์แถวนั้นกลายร่างเป็นสีรุ้งชั่วคราว... หนูคิดว่าฉันจับสัมผัสไม่ได้จริงๆ สินะคะ เซน" เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับเป็นประกายความฉลาดเฉียวชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับอาจารย์สาวลึกลับผู้นี้มีแต่จะเสียเปรียบ เอลาร่าไม่ใช่แค่อาจารย์ธรรมดา แต่เป็นถึงอดีตนักวิจัยเวทมนตร์ระดับสูงจากสภาเวทมนตร์หลวง ผู้กุมกุญแจสำคัญเกี่ยวกับความผิดปกติของสนามพลังมานาทั่วทั้งสถาบัน ในจังหวะที่เซนกำลังจะหาข้อแก้ตัวใหม่ คีย์ สหายสนิทผู้พ่วงตำแหน่งหัวหน้าชั้นเรียนและอัจฉริยะด้านการปรุงยา ก็ผลักประตูห้องเข้ามาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับขวดแก้วบรรจุของเหลวสีมรกตเปล่งประกายในมือ "อาจารย์เอลาร่าครับ น้ำยาปรับเสถียรมานาที่สั่งพิเศษเสร็จเรียบร้อย— เอ๊ะ... บรรยากาศนี่มันอะไรกันเนี่ย" คีย์ชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อกวาดสายตาพบว่าเซนกำลังยืนตัวลีบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน โดยมีอาจารย์สาวจ้องมองด้วยสายตากดดัน "มาพอดีเลยค่ะคุณคีย์" เอลาร่าผละสายตาจากเซน หันไปหาเด็กหนุ่มผู้ถือขวดน้ำยา "เพื่อนสนิทของคุณคนนี้กำลังสร้างปัญหาใหญ่อีกแล้ว และดูเหมือนว่า... เขาจะไม่ได้สร้างความปั่นป่วนแค่ในหมู่อาจารย์ผู้สอนเท่านั้นนะคะ" เอกสารอีกแผ่นถูกดึงออกมาจากลิ้นชัก มันตราตราประทับสีทองอร่ามของ "สภานักเรียน" สถาบันออร์덴เฟลด์ (Ordenfeld) ลายลักษณ์อักษรด้านบนระบุชัดเจนถึงคำสั่งเรียกตัวฉุกเฉิน *“ประกาศจากสภานักเรียน: ขอให้ตัวแทนชั้นปีที่ 1 นามว่า เซน เข้ารับการตรวจสอบระดับพลังเวทมนตร์อย่างละเอียด ณ หอประชุมกลาง ในเย็นวันนี้ เนื่องจากได้รับการร้องเรียนเรื่องความผิดปกติของคลื่นมานาอันตรายที่เชื่อมโยงกับเขตหวงห้าม”* คีย์เบิกตากว้างเล็กน้อย หันมามองเซนด้วยแววตาเป็นกังวล "แย่แล้วล่ะเซน... คนที่ลงชื่อในคำสั่งนี้คือ 'วาเลริโอ' ประธานนักเรียนสายเลือดบริสุทธิ์ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบคนนั้น ถ้าเขาเป็นคนลงมือตรวจสอบเอง ข้อมูลเรื่องวงจรเวทมนตร์ธาตุแสงแฝงในตัวนายมีสิทธิ์ถูกขุดคุ้ยจนหมดไส้หมดพุงแน่" เซนหุบยิ้มขี้เล่นลงทันที บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มเกียจคร้านกลายเป็นนักวางแผนผู้เยือกเย็น นัยน์ตาสีเข้มทอประกายคมกริบ เขารู้ดีว่าตนเองไม่อาจหลบเลี่ยงการเผชิญหน้านี้ได้อีกต่อไป หากปฏิเสธ สภานักเรียนจะใช้ข้อหาขัดขืนคำสั่งมาเล่นงานจนเขาต้องถูกไล่ออกจากสถาบัน ซึ่งจะทำลายแผนการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่เขาลำบากวางรากฐานมานานนับปี "เข้าใจแล้วครับ" เซนถอนหายใจยาวเหยียด น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงความนิ่งสงบที่ทำให้อาจารย์เอลาร่าต้องหรี่ตามองด้วยความสนใจ "ถ้าท่านประธานอยากเจอผมนัก... ผมก็ยินดีจะไปพบเขาที่หอประชุมกลางตามคำเชิญครับ" อาจารย์เอลาร่ายกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ปิดบังรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า "ระวังตัวด้วยนะคะเซน วาเลริโอไม่ได้มีดีแค่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ แต่เขามี 'เนตรศาสตรา' ที่สามารถมองเห็นร่องรอยการใช้เวทมนตร์โบราณที่สูญหายไป... และฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า เด็กหนุ่มที่ชอบโดดเรียนอย่างเธอ จะเอาตัวรอดจากเกมการเมืองในสภาได้อย่างไร" เมื่อเดินพ้นประตูห้องทำงานของอาจารย์เอลาร่า ท้องฟ้าภายนอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงยามเย็น ลมหนาวพัดโชยกลิ่นอายฝนจางๆ มาปะทะร่าง คีย์เดินตามประกบเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางยัดขวดน้ำยาปรับเสถียรมานาใส่มือเซน "ดื่มนี่ซะ มันจะช่วยกดคลื่นพลังธาตุแสงในตัวนายให้กลายเป็นมานาธาตุกลางๆ ได้สักชั่วโมงสองชั่วโมง อย่างน้อยก็พอจะตบตาเครื่องวัดระดับเวทของสภานักเรียนได้" คีย์กระซิบเตือนสติ เซนรับขวดน้ำยามาถือไว้ แต่ยังไม่ได้เปิดดื่ม เขามองตรงไปยังเส้นทางเดินทอดยาวที่มุ่งหน้าสู่หอประชุมกลาง ซึ่งในเวลานี้มีเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนรออยู่ตรงบันไดหินอ่อนขั้นแรก บุคคลนั้นสวมผ้าคลุมประจำตำแหน่งประธานนักเรียนสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองเด่นชัด เรือนผมสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดง และดวงตาสีอำพันที่จ้องมองมายังพวกเขาอย่างเยียบเย็นและทรงอำนาจ วาเลริโอยืนกอดอกรออยู่แล้ว เขายกนาฬิกาพกโบราณขึ้นดูเวลาก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเซน รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนมุมปากของประธานนักเรียนหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ "ในที่สุดก็มาถึงสักทีนะ เจ้าตัวปัญหาประจำชั้นปี... หวังว่าคำแก้ตัวของนายจะมีน้ำหนักพอที่จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจจากการขับไล่นายออกจากสถาบันนะ เซน" วาเลริโอกล่าวด้วยน้ำเสียงกดดันที่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างแทบหยุดนิ่ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เซนก้าวเท้าข้ามผ่านเสาหินประตูทางเข้าหอประชุม จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาที่หลับใหลมานานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอย่างเฉียบพลัน— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณขั้นสูงในรัศมี 10 เมตร! เงื่อนไขการปลุกบอสลับ 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญา' สำเร็จ 100%! เป้าหมาย 'วาเลริโอ' กำลังเชื่อมต่อกับผนึกมิติที่สอง... จงระวัง อาณาเขตเวทมนตร์กำลังจะถูกรีเซ็ตในอีก 3... 2...]* ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซเลสเทียละอองเวท" เสมอมานะคะ!