เวทมนตร์สีครามกับผู้พิทักษ์สายวิจัยที่ชอบโดดเรียน•ตอนที่ 22

การกักตัวของเซน

ผลงานโดย เซเลสเทียละอองเวท
"เธอคิดว่าการขังตัวเองไว้ในหอพักหรูหรานี่จะช่วยให้เธอปลอดภัยจากการจ้องมองของสภานักเรียนงั้นหรือ เซน?" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งท่ามกลางฤดูร้อนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนั่งเล่นส่วนตัว เสียงฝีเท้าของอาจารย์เอลาร่ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น เซนที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาพร้อมหนังสือวิจัยพลังงานเวทโบราณถึงกับสะดุ้ง เขาวางหนังสือลงบนตักช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตากับอาจารย์สาวผู้มีนัยน์ตาสีครามลึกลับ "ผมไม่ได้มองว่ามันคือคุกครับอาจารย์... เอ้อ ดิฉันหมายถึง มันคือการรักษากฎระเบียบตามคำสั่งท่านผู้อำนวยการต่างหาก" เซนรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นประกายไฟในตาของหญิงสาว เอลาร่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค บรรยากาศรอบตัวนางสั่นไหวราวกับมีม่านพลังงานเวทมนตร์บางอย่างโอบล้อมห้องนี้ไว้ "ความปลอดภัยไม่ใช่ของฟรี และเซน... เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้" "เพราะเวทมนตร์สีครามที่ผมใช้ในห้องสมุดวันก่อน มันไปกระตุ้น 'บางอย่าง' ที่ซ่อนอยู่ในรากฐานของโรงเรียนใช่ไหมคะ?" เซนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยที่คนนอกไม่มีวันเข้าใจ เขาจงใจใช้สรรพนามที่อ่อนหวานขึ้นเพื่อลดความตึงเครียดของสถานการณ์ เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุแสงจางๆ อบอวลขึ้นในอากาศรอบตัวนาง "เธอมักจะฉลาดเกินไปเสมอ นั่นคือเหตุผลที่เธอยังไม่ถูกจับแยกไปขังในคุกใต้ดินของอาคารสภา" ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็ถูกผลักออกอย่างแรง คีย์พุ่งเข้ามาในสภาพเสื้อผ้ากระเซอะกระเซิง ในมือถือขวดแก้วบรรจุของเหลวสีม่วงเรืองแสงที่กำลังเดือดปุดๆ "เซน! นายรู้เรื่องข่าวลือข้างนอกนั่นหรือยัง?" คีย์หอบหายใจถี่ สายตาเหลือบไปเห็นอาจารย์เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโซฟาก็รีบชะงัก "อาจารย์เอลาร่า... ดิฉันขอประทานอภัยค่ะ คือ... เรื่องที่หอสมุดเวทมนตร์มีแรงสั่นสะเทือนผิดปกติ และมีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับสีแดงน่ะค่ะ" "สถานการณ์ฉุกเฉินงั้นหรือ?" เซนลุกขึ้นยืน พลางจ้องมองไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยเวทผนึกแสงของเอลาร่า "ใช่ และมันไม่ได้เกิดจากเหตุสุดวิสัย" คีย์เดินเข้าไปใกล้เพื่อนรัก เสียงกระซิบของเขาสั่นเครือ "มีการตรวจพบร่องรอยเวทมนตร์ต้องห้ามที่หายสาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน... เวทมนตร์ที่ว่ากันว่าสามารถลบเลือนตัวตนของสิ่งมีชีวิตได้ทั้งระบบ และมันกำลังมุ่งหน้ามาทางหอพักนี้" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงในพริบตา มีเพียงเสียงฝนตกลงมากระทบกระจกหน้าต่างที่ดูราวกับเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลัง เอลาร่าหันไปมองหน้าต่าง ดวงตาของนางวูบไหวด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ "เซน เธอต้องเลิกเล่นบทนักเรียนที่แสนเฉื่อยชาได้แล้ว" เอลาร่ากล่าวพลางชักไม้กายสิทธิ์สีขาวนวลออกมาจากแขนเสื้อ "การกักตัวครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อปกป้องเธอจากโลกภายนอก แต่เพื่อปกป้องโลกภายนอกจาก 'สิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้น' ในตัวเธอเองต่างหาก" เซนขมวดคิ้ว เขาไม่ได้โต้ตอบแต่กลับยื่นมือไปแตะที่กำแพงห้อง ผนึกเวทมนตร์สีครามของเขาสั่นไหวตอบรับกับกระแสพลังงานประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้นดิน ความรู้สึกเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระแสประสาท ทำให้เขาต้องกัดฟันแน่น "มันมาแล้ว..." เซนพึมพำ ทันใดนั้น เสียงเตือนจาก 'ระบบ' ที่ไม่มีใครนอกจากเซนได้ยิน ก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงมันดุดันและเร่งเร้าจนน่ากลัว: *[ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน 'ผู้พิทักษ์ไร้เงา' ปรากฏตัวในรัศมี 50 เมตร เป้าหมาย: กำจัดบุคคลที่มีรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์สีคราม]* *[เงื่อนไขภารกิจ: ความลับหรือความตาย เลือกมาหนึ่งอย่าง]* เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำมืดรูปร่างบิดเบี้ยวพุ่งทะลุเข้ามาในห้อง เอลาร่ากางบาเรียแสงขึ้นทันท่วงที แต่แรงปะทะมหาศาลทำให้ทั้งห้องสั่นคลอน เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังเงาดำนั้น... มันไม่ใช่สัตว์อสูร แต่เป็นร่างจำลองของตัวเขาเองในเวอร์ชันที่มืดมนและไร้ความรู้สึก "ถ้าฉันคือจุดศูนย์กลางของหายนะ..." เซนกระซิบกับตัวเอง พลางปลดปล่อยละอองเวทสีครามออกมาห่อหุ้มร่างกาย "งั้นฉันก็แค่ต้องเป็นคนจัดการมันด้วยตัวเอง" ทว่า ก่อนที่เซนจะก้าวออกไปเผชิญหน้า มือของเอลาร่ากลับคว้าไหล่เขาไว้แน่น พร้อมกับใบหน้าของนางที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเงาดำนั้นชัดๆ นางกระซิบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "เซน... หยุดก่อน... นั่นไม่ใช่ผู้พิทักษ์... แต่นั่นคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของฉันเอง... และที่แย่กว่านั้น คือมีคนกำลังควบคุมมันจากข้างในห้องนี้!" ประตูห้องพักถูกล็อคตายจากด้านนอก และเงาดำนั้นก็เริ่มแปรสภาพเป็นแสงสว่างที่บิดเบี้ยวจนน่าสะพรึงกลัว ก่อนจะค่อยๆ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่บงการมันอยู่... บุคคลที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันเปิดภาคเรียน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — เซเลสเทียละอองเวท
สารจากนักเขียน (เซเลสเทียละอองเวท)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เวทมนตร์สีครามกับผู้พิทักษ์สายวิจัยที่ชอบโดดเรียน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%