แหกกฎเพื่อมิตรสหาย

"แผนการบ้าบออะไรของนายเนี่ย เซน!" เสียงกระซิบอย่างร้อนรนของคีย์ดังลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังสั่นเทาเล็กน้อยขณะจัดเตรียมขวดแก้วบรรจุโพชั่นพรางตาขั้นสูง แสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวจากห้องปรุงยาใต้ดินส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของเด็กหนุ่มอัจฉริยะ รอบตัวพวกเราเต็มไปด้วยตำราเวทมนตร์กาลานุกรมเล่มหนาเตอะที่ถูกเปิดค้างไว้เพื่อคำนวณเขตอาคมของป่าเวทมนตร์เขตหวงห้าม เซนยักไหล่เบาๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะติดง่วงเหงาหาวนอนอยู่เสมอกลับมีประกายความเจ้าเล่ห์พาดผ่าน ดวงตาสีครามคู่สวยกวาดมองแผนที่ภูมิประเทศที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้สักทอง ก่อนจะหยิบปากกาขนนกขึ้นมาขีดเส้นทางสีแดงตัดผ่านแนวเขตอันตรายที่แม้แต่รุ่นพี่ปีสามยังต้องส่ายหน้าหนี "ก็แผนช่วยชีวิตเพื่อนไงคะ คีย์" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อยแต่นัยน์ตากลับคมกริบ "จะให้ฉันนั่งรอเวลาให้อาจารย์ฝ่ายปกครองส่งจดหมายทัณฑ์บนมาถึงมือ หรือปล่อยให้ยัยเด็กหัวดื้ออย่างลิน่ากลายเป็นอาหารว่างของพืชกินเนื้อแห่งป่าลึกซึ้ง... เลือกเอาสิคะว่าจะช่วยฉันวางยาชาโกลาเซียนรอบแนวรั้ว หรือจะปล่อยให้ฉันเดินแบกดาบเข้าไปคนเดียว" คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย ใบหน้าขาวเนียนบูดบึ้ง ดวงตาหลังกรอบแว่นใสฉายแววตัดพ้อ "นายก็รู้ว่าป่าเวทมนตร์ด้านทิศเหนือไม่ใช่สนามเด็กเล่น! เขตอาคมโบราณที่นั่นถูกเซ็ตระบบไว้ด้วยธาตุแสงสะท้อน หากตรวจจับพลังเวทที่ผิดแปลกแม้แต่นิดเดียว... โครง3ข่ายระเบิดเวัตจะทำงานทันที และนายกับฉันก็จะโดนดีดออกจากสถาบัน หรือแย่กว่านั้นคือกลายเป็นปุ๋ยใต้ต้นไม้ยักษ์นั่น!" "นั่นแหละค่ะคือเหตุผลที่เราต้องใช้ 'สิ่งนี้'" เซนเลื่อนขวดแก้วจิ๋วบรรจุของเหลวสีรุ้งประกายมุกมาตรงหน้าเพื่อนสนิท คีย์ชะงัก ดวงเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นความถี่พลังงานที่ถูกบีบอัดไว้อย่างแนบเนียน "นี่มัน... สารสกัดจากรากไม้มายาผสมกับเรณูผีเสื้อรัตติกาล? นายไปเอาสูตรนี้มาจากไหน!" "ตำราห้องสมุดใต้ดินชั้นสาม... ส่วนผสมพวกนี้ฉันแอบไปเก็บมาจากเรือนเพาะชำของอาจารย์เอลาร่าเมื่อคืนก่อนค่ะ" เซนยิ้มกริ่มอย่างภูมิอกภูมิใจในความแสบของตัวเอง "ทฤษฎีเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณไม่ได้มีไว้แค่ท่องจำในตำราหรอกนะคะ แต่มันมีไว้เพื่อ 'บิดเบือน' สัญญาณต่างหาก ถ้านายช่วยปรุงมันให้เสถียรภายในสิบนาทีนี้ ฉันรับรองว่าเราจะเดินผ่านหน้าตาข่ายอาคมของอาจารย์เอลาร่าได้โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ" แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าเซนเป็นตัวปัญหาที่สร้างความปวดหัวให้ไม่เว้นแต่ละวัน แต่มือเรียวของคีย์ก็ขยับผสมตัวยาด้วยความแม่นยำระดับปรมาจารย์ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์สีฟ้าครามค่อยๆ สงบลงกลายเป็นของเหลวใสไร้สี ไร้กลิ่น และไร้ซึ่งร่องรอยพลังเวทโดยสิ้นเชิง—สมบูรณ์แบบ ในขณะเดียวกัน ณ หอคอยประจำตำแหน่งผู้ตรวจการ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง อาจารย์เอลาร่ายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเวทมนตร์บานใหญ่ ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นเงาของเด็กหนุ่มและเด็กสาวกำลังงละเล่นกับความเป็นความตายด้วยรอยยิ้ม ดวงตาสีอำพันคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือสีดำสนิทลูบไล้กรอบกระจกเบาๆ "เด็กคนนี้นี่นะ... รนหาที่ตายจริงๆ สินะคะ เซน" เสียงพึมพำเรียบเฉยหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ แม้ภายนอกเธอจะดูเย็นชาและเคร่งครัดต่อกฎระเบียบของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เพียงใด แต่ลึกๆ แล้ว แววตากลับสะท้อนความห่วงใยและประกายความคาดหวังที่ยากจะคาดเดา วิชาเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณที่สาบสูญไปนานนับร้อยปี เหตุใดเด็กหนุ่มขี้เกียจผู้สำแดงพลังแปลกประหลาดคนนั้น ถึงสามารถดึงเอาแก่นแท้ของมันมาใช้งานได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ เอลาร่าสะบัดมือเบาๆ ผ้าคลุมสีรัตติกาลยาวกรอมพื้นโบกสะบัด เธอเลือกที่จะไม่ขัดขวาง แต่กลับปล่อยให้เฟืองแห่งชะตากรรมหมุนไปตามวิถีที่เด็กหนุ่มเป็นผู้กำหนด ตัดกลับมาที่แนวชายป่าเวทมนตร์ยามวิกาล ความมืดมิดปกคลุมหนาทึบ เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันฟังดูน่าขนลุกราวกับเสียงกระซิบจากวิญญาณโบราณ เซนและคีย์ย่างก้าวผ่านเขตอาคมชั้นนอกมาได้อย่างไร้รอยต่อด้วยฤทธิ์ของโพชั่นพรางตา หยดเหงื่อกาฬผุดพรายบนขมับของคีย์ แม้ว่าทุกอย่างจะดูราบรื่นตามแผน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกลับกรีดร้องเตือนภัยอยู่ในอก "เซน... กลิ่นนี่มันแปลกๆ นะคะ" คีย์สะกิดแขนเพื่อนสนิท หยุดฝีเท้าลงหน้าโพรงไม้โบราณที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา เซนหรี่ตามองความมืดเบื้องหน้า สัญชาตญาณธาตุแสงแฝงเร้นในกายเริ่มเตือนภัย พลังเวทสีครามจางๆ ไหลเวียนรอบปลายนิ้วอย่างเงียบเชียบ ความเงียบงันรอบตัวช่างผิดปกติ ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดผ่าน ราวกับว่าสรรพชีวิตในป่าแห่งนี้กำลังหมอบราบด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า กึก... เสียงเหยียบกิ่งไม้หักดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลัง ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปพร้อมกับเตรียมร่ายคาถาสกัดกั้นในเสี้ยววินาที ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเซนสะดุดกึก ดวงตาสีครามเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ก่อร่างสร้างเป็นตัวตนของสิ่งมีชีวิตในตำนานที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคสงครามเวทมนตร์ครั้งใหญ่ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่เซนด้วยความกระหายเลือด ขณะที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวดังก้องขึ้นในโสตประสาท "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบบทสุดท้ายค่ะ... เจ้าหนูนักโดดเรียน"