แสงสว่างในความมืด

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว วงเวทย์ผนึกสี่ทิศนี่จะบดขยี้กระดูกทุกชิ้นในร่างของพวกเธอให้แหลกละเอียด... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ" น้ำเสียงของอาจารย์เอลาร่าราบเรียบเย็นชาไร้ซึ่งความปรานี ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสพลังเวทมนตร์มหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากเรือนร่างระหงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น เบื้องหน้าของพวกเราคือโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของหอคอยวิจัยโบราณ ที่ซึ่งผนังหินแกรนิตสีดำสนิทถูกย้อมไปด้วยอักขระเวทสีครามเข้มข้นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบกายกดทับลงมาบนบ่าราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาถ่วงไว้ กลิ่นอายของความมืดมนและไอน้ำเวทมนตร์ที่ไร้การควบคุมฟุ้งกระจายจนแสบจมูก เซนกวาดสายตาคมกริบมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองที่มักจะคิดหาวิธีโดดเรียนอยู่ตลอดเวลาตอนนี้กลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเครื่องจักรเวทมนตร์ "อาจารย์เอลาร่า... สภาพร่างกายของท่านตอนนี้รับภาระของวงเวทย์ระดับนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ" คีย์ส่งเสียงเตือนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามประคองขวดแก้วบรรจุโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทเอาไว้แน่น อัจฉริยะด้านการปรุงยาอย่างเขาดูออกทันทีว่าพลังชีวิตและมานาของอาจารย์สาวกำลังถูกสูบออกไปเพื่อค้ำจุนบาเซร์ (Barrier) ป้องกันเงาประหลาดที่กำลังพยายามเลื้อยลอดรอยแยกมิติเข้ามา "หุบปากซะ คีย์... แล้วถอยไป" เอลาร่าตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะชายตาแล ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าคมคาย ปลายเส้นผมสีเงินยวงลู่แนบแก้มขาวซีด เงาสีดำทมิฬนับร้อยตัวกำลังกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยวไร้รูปทรงและพุ่งชนม่านพลังสีครามครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *เปรี้ยะ!* รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนบาเรียเวท เซนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสีไพลินเข้มฉายแววความลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้ดีว่าหากใช้พลังนั้น... ตัวตนที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอดการเป็นนักเรียนปีสองของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้จะพังทลายลงในพริบตา ความสงบสุข การนอนกลางวันใต้ร่มไม้ และชีวิตอันเรียบง่ายที่เขาโหยหาจะมลายหายไปสิ้น แต่ทว่า... ภาพของคีย์ที่กำลังยืนบังเขาไว้ด้วยร่างอันสั่นเทา และแผ่นหลังของอาจารย์เอลาร่าที่กำลังยืนหยัดปกป้องทุกคนจนหยดสุดท้าย กลับสะท้อนอยู่ในความรู้สึกอย่างชัดเจน "ให้ตายสิ..." เซนพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มฝื่อนๆ "นี่ฉันไม่ได้อยากเป็นฮีโร่สักหน่อยนี่นา..." มือเรียวยาวของเด็กหนุ่มยกขึ้นปลดถุงมือหนังสีดำที่สวมอยู่ออกโยนทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกับอากาศ ทั่วทั้งห้องใต้ดินก็พลันเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกหยุดเอาไว้ "เซน... นายกำลังจะทำอะไร!" คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันมาเห็นการกระทำนั้น เซนไม่ตอบ เขาเพียงแต่หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้วงจิตสำนึกของเด็กหนุ่ม รากฐานของพลังเวทที่เคยหลับใหลและถูกกักเก็บไว้ด้วยพันธนาการแห่งกาลเวลา บัดนี้กำลังสั่นสะท้อนและกรีดร้องด้วยความยินดี *ตูมมมม!* ประกายแสงสีทองเจิดจ้าผสมผสานกับละอองเวทสีครามระยิบระยับระเบิดออกรอบตัวเซนราวกับซูเปอร์โนวา รัศมีแสงสว่างวาบนั้นบริสุทธิ์และทรงพลังเสียจนเงาสีดำทมิฬที่กรีดร้องอยู่เบื้องหน้าถึงกับชะงักงันและถอยร่นด้วยความหวาดกลัว แสงสว่างนี้ไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีธรรมดา แต่มันคือ "เวทธาตุแสงบริสุทธิ์" เวทโบราณที่สูญหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของทวีปนี้มานานกว่าสามร้อยปี อาจารย์เอลาร่าเบิกXวงตากว้างด้วยความตะลึงงัน เธอกัดริมฝีปากแน่นขณะมองแผ่นหลังของลูกศิษย์ตัวแสบที่บัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยปีกแสงอันงดงามตระการตา แรงกดดันมหาศาลที่เคยกดทับพวกเธอจางหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยไออุ่นแผ่ซ่านที่เข้าโอบกอดจิตวิญญาณของทุกคนในห้อง "ธ... ธาตุแสงแท้จริงเหรอ? เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของคีย์สั่นพร่าด้วยความเหลือเชื่อ เขารู้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้มีความลับ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าความลับนั้นจะยิ่งใหญ่และอันตรายถึงเพียงนี้ เซนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีไพลินของเขาบัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้าด้วยละอองแสงสีทองระยิบระยับ เขาไม่ได้ขยับตัวไปไหน เพียงแค่ยกมือขึ้นชี้ไปเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา "สลายไปซะ" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจล้นเหลือที่ไม่อาจปฏิเสธ คลื่นแสงสีครามประสานทองพุ่งทะยานออกไปราวกับคมดาบแห่งเทพเจ้า กวาดล้างฝูงเงาทมิฬให้สลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำและจางหายไปในอากาศภายในพริบตาเดียว ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง เสียงหอบหายใจของเอลาร่าและคีย์ดังชัดเจนท่ามกลางเศษซากของพลังเวทที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เซนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แสงสว่างรอบตัวจะค่อยๆ หรี่ลงและมอดดับไป ความเหนื่อยล้าสายหนึ่งพุ่งเข้าเล่นงานจนเข่าแทบทรุด แต่โชคดีที่มือเรียวบางของใครบางคนเอื้อมเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้เสียก่อน "เธอ... ซ่อนเรื่องแบบนี้เอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เจ้าหนูนักโดดเรียน" เสียงกระซิบแผ่วเบาของอาจารย์เอลาร่าดังอยู่ข้างหู น้ำเสียงของเธอบัดนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความซับซ้อนและแววตาที่มองตรงมาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เซนฝืนยิ้มแห้งๆ ส่งให้ "ก็... แค่ไม่อยากให้งานมันยุ่งยากขึ้นหรอกครับ... เอ๊ย! ค่ะ..." ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังโล่งอกและคิดว่าวิกฤติตรึงเครียดได้ผ่านพ้นไปแล้วนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ไม่มีใครคาดคิดก็เด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าของเซน พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องกังวานในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อย "เวทธาตุแสงโบราณ" สมบูรณ์] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: บอสลับระดับ SSS "ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา" ตื่นจากการหลับใหล] [คำเตือน: พื้นที่เขตวิจัยชั้นใต้ดินทั้งหมดกำลังจะถูกผนึกถาวรในอีก 3... 2...] เซนเบิกตากว้างเมื่อพื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง พร้อมกับรอยแยกมิติสีเลือดที่ฉีกกระชากเปิดออกเบื้องหน้าของพวกเขา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมผจญภัยและเติบโตไปพร้อมกับเซนและผองเพื่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — เซเลสเทียละอองเวท