กับดักในเขาวงกต

“ถ้าก้าวขาซ้ายลงไปในรัศมีวงเวทรูปดาวห้าแฉกตรงนั้นอีกแค่เซนติเมตรเดียว พวกเราคงได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้รากของต้นหนามราตรีไปเรียบร้อยแล้วค่ะเซน” น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เจือแววประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ปลายรองเท้าหนังขัดมันของเซนหยุดชะงักลง ห่างจากเส้นเรืองแสงสีม่วงเข้มของกับดักเวทมนตร์เพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีครามยุ่งเหยิงถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวแกล้งยกขึ้นเกาแก้มแก้เก้อพลานส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้เจ้าของเสียง คีย์ยืนกอดอกพิงผนังหินชื้นแฉะของเขาวงกตใต้ดิน แว่นกรอบทองทรงเหลี่ยมสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานิตที่ติดอยู่ตามเพดาน ใบหน้าของเด็กหนุ่มอัจฉริยะด้านการปรุงยาบูด bึ้งสนิท เสื้อคลุมนักเรียนสีขาวสะอาดตาบัดนี้มีคราบฝุ่นละอองสีเทาเปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ได้—ทั้งหมดนี้เป็นผลงานจากการที่เพื่อนสนิทตัวดีของเขาพยายาม ‘ทางลัด’ เพื่อหลีกเลี่ยงการเดินสำรวจตามแผนที่ที่สถาบันกำหนดไว้ในการสอบภาคสนามครั้งนี้ “โหน่าคีย์ อย่ามองฉันด้วยสายตาเหมือนฉันเพิ่งเผาสวนสมุนไพรของอาจารย์เอลาร่าสิ ฉันแค่... ทดสอบความไวของปฏิกิริยาตอบสนองต่างหาก” เซนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ดวงตาสีครามคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ สถานที่ที่พวกเขากำลังยืนอยู่หาใช่สนามฝึกซ้อมเวทมนตร์มาตรฐานของสถาบันเวทมนตร์เซนt.อาเคเดียไม่ แต่มันคือ ‘เขาวงกตหินผันแปร’ ชั้นใต้ดินระดับสาม—พื้นที่ปิดตายที่ถูกใช้เป็นสนามสอบภาคสนามประจำภาคเรียน แผนที่ที่แจกจ่ายให้เหล่านักเรียนตอนเริ่มต้นการทดสอบเป็นเพียงภาพลวงตา เพราะทันทีที่ก้าวพ้นประตูเหล็กบานใหญ่ โครงสร้างของกำแพงหินนับพันตันก็เริ่มขยับสลับตำแหน่งด้วยกลไกเวทมนตร์โบราณ บีบบังคับให้ผู้เข้าสอบต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบการเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่การร่ายเวทตามตำราในห้องเรียนที่เซนเกลียดนักเกลียดหนา “ทดสอบปฏิกิริยาเหรอคะ? ถ้าฉันไม่ใช้เวتวิเคราะห์ธาตุลมตรวจจับความหนาแน่นของมานาในอากาศเมื่อกี้ นายคงโดนเสาหินบดขยี้กระดูกแหลกเป็นผุยผงไปแล้วนะ” คีย์เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ที่สันจมูกของเพื่อนสนิท “เลิกนิสัยขี้เกียจแล้วใช้สมองวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ตรงหน้าซะที เซน นายก็รู้ว่าการสอบครั้งนี้มีอาจารย์เอลาร่าคอยมอนิเตอร์ผ่านลูกแก้วเวทอยู่บนหอคอย ถ้าเธอยังเห็นนายเดินเอ้อระเหยและเกือบเอาชีวิตไม่รอดแบบนี้อีก คะแนนภาคปฏิบัติของนายได้ติดลบจนต้องซ่อมยาวไปจนปิดเทอมแน่ๆ” เพียงแค่ได้ยินชื่อของ ‘อาจารย์เอลาร่า’ เซนก็ชะงักไปเล็กน้อย ภาพของอาจารย์สาวผู้ควบคุมกฎระเบียบ ผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีอำพันที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกความคิดของเขาผุดขึ้นมาในหัว แม้ภายนอกเธอจะดูเย็นชาและเข้มงวด แต่เซนกลับสัมผัสได้ถึงความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มบางเบานั้น—ความลับเกี่ยวกับ ‘เวทมนตร์ธาตุแสงโบราณ’ ที่สูญหายไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจอันน้อยนิดของเซนให้ยอมเข้ามาเรียนในสถาบันแห่งนี้ตั้งแต่แรก “อาจารย์เอลาร่าคงกำลังนั่งจิบชาหอมๆ ชมความงดงามของเขาวงกตนี้จากมุมสูงสบายใจเฉิบอยู่แหละน่า” เซนพึมพำพร้อมกับย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสพื้นหินเย็นเฉียบ “แต่ว่านะคีย์… นายไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ?” คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มขี้เล่นของเพื่อนสนิทจางหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่หาดูได้ยาก “แปลกตรงไหน?” “เขาวงกตนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบการเดินทาง” เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตากวาดมองร่องรอยการแกะสลักอักษรรูนโบราณที่ฝังอยู่ลึกในรอยต่อของก้อนหิน “วงกตทั่วๆ ไปจะใช้เวทมนตร์มายาในการหลอกลวงประสาทสัมผัส เพื่อดูว่านักเรียนจะหาทางออกจากจุด A ไปจุด B ได้ยังไง แต่ที่นี่… อักษรรูนพวกนี้ไม่ใช่เวทมนตร์มายา แต่มันคือ ‘เวทมนตร์ผนึกกักเก็บ’ ต่างหาก” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลง เสียงฝีเท้าไกลๆ ของกลุ่มนักเรียนคนอื่นที่หลงทางอยู่ในเขาวงกตดูเหมือนจะเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงหึ่งต่ำๆ ที่ดังมาจากใต้พื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมาเนิ่นนานกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน “เวทมนตร์ผนึก? เป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อคู่มือการสอบบอกว่านี่คือพื้นที่ปลอดภัยระดับสอง!” คีย์รีบเปิดตำราเวทมนตร์เล่มหนาที่เหน็บไว้ข้างเอว นิ้วเรียวพลิกกระดาษอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบข้อมูล ทว่าตัวอักษรเวทในตำรากลับเริ่มเปล่งแสงสีแดงกะพริบถี่ๆ ก่อนที่ตัวเล่มจะสั่นสะเทือนในมือจนเจ้าตัวต้องรีบโยนมันทิ้งลงพื้นด้วยความตกใจ “เพราะข้อมูลในคู่มือมันถูกปลอมแปลงยังไงล่ะ” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราดรดลงกลางใจของทั้งสองคน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ร่วงดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างของสตรีคนหนึ่งก้าวออกมาจากมุมอับของกำแพงหิน แสงเรืองรองจากผลึกมานิตสะท้อนให้เห็นเรือนผมสีเงินสะท้อนแสงและดวงตาสีอำพันที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดัน อาจารย์เอลาร่าสาวยืนกอดอกมองลูกศิษย์ทั้งสองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา บนเรียวปากสวยแย้มยิ้มบางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา “อาจารย์เอลาร่า!” คีย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบโค้งคำนับตามธรรมเนียมปฏิบัติของสถาบันทันที “ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ? นี่ไม่ใช่การสอบภาคสนามปกติหรอกเหรอ?” เซนไม่ได้เอ่ยทักทาย เขายังคงยืนนิ่ง สายตาสอบสวนจ้องมองไปยังอาจารย์สาวผู้กุมความลับทั้งหมด เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงกระแสมานิตเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มานาธาตุแสงบริสุทธิ์ที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว “ปกติงั้นเหรอคะคีย์?” อาจารย์เอลาร่ายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เซนทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง “โลกภายนอกรั้วสถาบันไม่ได้รอให้พวกเธอเรียนจบหลักสูตรหกปีแล้วค่อยออกไปเผชิญหน้าหรอกนะคะ เขาวงกตแห่งนี้ไม่เคยมีไว้เพื่อสอบ แต่มันคือ ‘ประตูทดสอบ’ ที่ถูกปิดตายมานานกว่าร้อยปี และพวกเธอก็โชคดีเหลือเกิน… หรือโชคร้ายกันแน่นะ ที่บังเอิญเดินตกลงมาในรัศมีวงเวทที่ฉันกำลังคลายผนึกอยู่พอดี” “หมายความว่า… อาจารย์จงใจพาพวกเรามาที่นี่?” เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความระแวงอย่างไม่ปิดบัง “ฉลาดมากค่ะเซน สมกับที่เป็นเด็กที่ชอบโดดเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์แต่กลับอธิบายทฤษฎีซับซ้อนได้ในพริบตา” อาจารย์เอลาร่ายิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเซนกระตุกวูบ “แต่น่าเสียดายนะคะที่ตอนนี้… พวกเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อแล้ว” สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ทรุดฮวบลงพร้อมกัน! แรงดึงดูดมหาสารดูดร่างของเซนและคีย์ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เสียงกรีดร้องของคีย์ประสานไปกับเสียงลมที่หวีดหวิวผ่านหู ขณะที่เซนพยายามรวบรวมพลังมานาสีครามที่ปลายนิ้วเพื่อคว้าขอบผาหิน ทว่าภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนสติจะดับวูบลง คือเงาร่างของอาจารย์เอลาร่ายืนมองพวกเขาจากเบื้องบน พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่เอ่ยกระซิบเบาๆ กับความว่างเปล่า *(ติ๊ง! ตรวจพบการปลุกพลังงานปริศนาในเขาวงกตชั้นใต้ดิน)* *(ระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: "บททดสอบแห่งแสงสีคราม" ถูกเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ)* *(คำเตือน: ผู้เล่นไม่สามารถออกจากพื้นที่ได้จนกว่าจะเอาชนะ "ผู้พิทักษ์แห่งอดีตกาล" ที่กำลังตื่นขึ้น...)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ!