เมื่ออาจารย์ถูกสงสัย

คราบเขม่าสีดำที่ยังคงกรุ่นไอความร้อนบนพื้นหินอ่อนของห้องใต้ดินระดับสحญญากาศ เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่ามหันตภัยเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน "เซน... นายไหวไหม สีหน้าดูไม่ได้เลยนะ" เสียงกระซิบปนหอบเหนื่อยของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน สหายสนทรผู้สวมแว่นกรอบทองกำลังใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงหินเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่ขวดโหลแก้วบรรจุยาสมานแผลเวทมนตร์ในมือสั่นระริกจนของเหลวสีฟ้าครามภายในกระฉอกออกมาเล็กน้อย เซนไม่ได้ตอบทันที เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินยุ่งเหยิงกำลังจ้องมองฝ่ามือขวาของตัวเองที่ยังคงเรืองแสงสีทองจางๆ คล้ายเส้นใยอัคนีบริสุทธิ์ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังงานระดับ SSS ‘เนตรสวรรค์ทลายมิติ’ สมบูรณ์แบบ 100%]** **[คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายที่ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่ ไม่ใช่ภูตผีทั่วไป... แต่เป็น ‘อดีตผู้อำนวยการรุ่นที่หนึ่ง’ ที่ถูกผนึกไว้ใต้สถาบันแห่งนี้เมื่อสามร้อยปีก่อน!]** เสียงแจ้งเตือนในหัวยังคงดังก้องย้ำเตือนความจริงที่น่าสะพรึงกลัว แต่สิ่งที่ทำให้เซนรู้สึกปั่นป่วนในอกยิ่งกว่าพลังระดับ SSS หรือซากอารยธรรมโบราณเบื้องหน้า คือร่องรอยการต่อสู้บนผนังห้องผนึก รอยเวทมนตร์ธาตุแสงสีครามบริสุทธิ์ที่สลักลึกลงไปในเนื้อหิน... เป็นร่องรอยแบบเดียวกับที่เขาเคยแอบเห็นในบันทึกโบราณบนโต๊ะทำงานของอาจารย์เอลาร่าเมื่อเดือนก่อนไม่มีผิดเพี้ยน "คีย์... นายเคยสงสัยไหมว่าอาจารย์เอลาร่า... แท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่" เซนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตาสองสีทอประกายความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดันแว่นตาขึ้นด้วยหลังมือ ลมหายใจสะดุดกึกก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมากลบเกลื่อนความตึงเครียด "จู่ๆ พูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย เซน อาจารย์เอลาร่าก็คืออาจารย์ผู้คุมกฎประจำสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ไง จะให้เป็นใครไปได้ล่ะ... หรือว่าแรงกระแทกเมื่อกี้จะทำให้นายสมองกลับกันแน่" "ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ คีย์" เซนหันกลับมาสบตากับเพื่อนสนิท แววตาจริงจังไร้ซึ่งความขี้เล่นที่เคยมี "นายก็เห็นรอยเวทมนตร์นั่นไม่ใช่เหรอ? รูปแบบการคลายผนึกสามชั้นแบบสורทิศทาง... นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ที่หาได้ทั่วไปในตำราเรียนปีสามแน่ๆ และที่สำคัญที่สุด... ทำไมร่องรอยการใช้พลังของอดีตผู้อำนวยการเมื่อสามร้อยปีก่อน ถึงมีเอกลักษณ์ทางเวทมนตร์ตรงกับคทาของอาจารย์เอลาร่าทุกกระเบียดนิ้วล่ะ?" คำถามของเซนเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในผืนน้ำนิ่งสนิท แรงกระเพื่อมแผ่ขยายออกไปจนทำให้คีย์พูดไม่ออก ความจริงที่ว่าอาจารย์สาวผู้เย็นชาและมักจะลงโทษพวกเขาด้วยการคัดลอกตำราเวทมนตร์ร้อยจบ อาจจะมีอายุขัยยืนยาวมาตั้งแต่ยุคโบราณ เป็นสมมติฐานที่แม้แต่คนฉลาดอย่างคีย์ก็ยังไม่กล้าคิดไปถึง บรรยากาศในห้องใต้ดินเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน หมอกควันสีขาวจางๆ ลอยต่ำเรี่ยพื้นหิน ราวกับว่าอุณหภูมิรอบตัวกำลังดิ่งฮวบลงสู่จุดเยือกแข็ง *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ชัดเจนก้องกังวานมาจากทางบันไดวนเบื้องบน จังหวะการก้าวเดินที่สม่ำเสมอและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทำให้ทั้งเซนและคีย์ต้องรีบหันขวับไปมอง เงาร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบด้ายเงินก้าวพ้นขอบประตูกลลงมา แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สะท้อนเข้ากับเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงเนตรสีครามคู่สวยที่มักจะมองพวกเขาด้วยความดุเสมอมา แต่อาจารย์เอลาร่าในยามนี้ กลับไม่มีร่องรอยความง่วงเหงาหาวนอนหรือความเฉยเมยแบบที่เคยแสดงออกให้เห็นเลยแม้แต่น้อย สายตาของอาจารย์สาวกวาดมองผ่านซากผนึกโบราณที่แตกละเอียด ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ฝ่ามือขวาของเซนที่ยังคงมีละอองแสงสีทองจางๆ ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้ว "พวกเธอ... กำลังทำอะไรกันอยู่ในเขตหวงห้ามยามวิกาลเช่นนี้คะ" น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยถามขึ้น บรรยากาศรอบตัวของเอลาร่าในวินาทีนั้น กดดันจนเซนรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับอยู่บนบ่า มันไม่ใช่แค่พลังเวทมนตร์ระดับสูง แต่มันคือรัศมีของตัวตนที่ผ่านกาลเวลาอันยาวนานมานับร้อยปี เซนกัดริมฝีปากแน่น ไหวพริบในหัวทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้า เขารู้ดีว่าการโกหกในตอนนี้มีแต่จะทำให้ความน่าเชื่อถือพังทลายลง แต่หากจะให้พูดความจริงทั้งหมด ระบบแจ้งเตือนในหัวก็ยังคงส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานไม่หยุดหย่อน "ผมแค่สงสัยน่ะครับ... ว่าทำไมรอยผนึกของอดีตผู้อำนวยการ ถึงมีกลิ่นอายเวทมนตร์ที่คุ้นเคยเสียเหลือเกิน" เซนก้าวเท้าเข้าไป1ก้าว เผชิญหน้ากับอาจารย์สาวโดยไม่หลบสายตา "คุ้นเสียจน... เหมือนกับพลังเวทมนตร์ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์เลยล่ะครับ" เอลาร่าชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ร่องรอยความประหลาดใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวยเพียงชั่วพริบตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยดังเดิม มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "เด็กโง่เอ๋ย... บางครั้ง การมีความรู้อยากรู้อยากเห็นมากเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปหรอกนะคะ เซน" เอลาร่าก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด ปลายเรียวนิ้วเย็นเฉียบแตะลงเบาๆ ที่กลางหน้าผากของเซน ตรงจุดที่สัญลักษณ์เนตรสวรรค์ซ่อนอยู่ **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงความทรงจำโดยบุคคลภายนอก! กำลังเปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ!]** เสียงเตือนสีแดงเดือดพล่านในหัว พร้อมกับสติของเซนที่เริ่มพร่าเลือน แต่ก่อนที่โลกทัศน์จะดับวืดลง เอลาร่าก็โน้มใบเข้ามากระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจนแทบไม่ได้ยิน *"ในเมื่อเธอเปิดมันขึ้นมาแล้ว... ก็เตรียมใจรับความจริงที่จะตามมาด้วยล่ะนะ ผู้สืบทอดแห่งพันธสัญญาคนสุดท้าย..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเซนนะคะ!