ห้องลับใต้โรงเรียน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่สะสมมานานหลายร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก จนเซนต้องยกหลังมือขึ้นมาขยี้จมูกเบาๆ เพื่อขับไล่อาการคันยิบ แม้ความมืดมิดเบื้องหน้าจะถูกขับไล่ด้วยแสงสีฟ้าอ่อนจากวงเวทย์ส่องสว่างที่คีย์ร่ายประคองไว้เหนือฝ่ามือ แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะส่องให้เห็นขอบเขตที่สิ้นสุดของโถงทางเดินใต้ดินแห่งนี้ได้ทั้งหมด *“ในเมื่อเธอเปิดมันขึ้นมาแล้ว... ก็เตรียมใจรับความจริงที่จะตามมาด้วยล่ะนะ ผู้สืบทอดแห่งพันธสัญญาคนสุดท้าย...”* เสียงก้องกังวานที่ยังคงติดอยู่ในโสตประสาทเมื่อครู่ ทำให้เซนเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับตำราปกหนังมังกรสีครามที่ยังคงวางนิ่งอยู่บนแท่นหินใจกลางห้องลับ มันคือสมบัติล้ำค่า—หรืออาจจะเป็นคำสาป—ที่เชื่อมโยงตัวเขากับอดีตอันดำมืดที่สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้พยายามปกปิดมาตลอด "เซน... นายแน่ใจนะว่าเราควรเดินลึกเข้ามาอีก?" เสียงของคีย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาสอบสวนใต้กรอบแว่นทรงกลมกวาดมองไปรอบกายอย่างระแวดระวัง มืออีกข้างของเด็กหนุ่มกำขวดแก้วบรรจุโพชั่นเรืองแสงแน่น พร้อมที่จะปาออกไปทุกเมื่อหากมีสิ่งผิดปกติโผล่พรวดออกมา "บรรยากาศที่นี่มัน... ไม่เหมือนเวทมนตร์ป้องกันทั่วไปเลย มันเหมือนกับเขตอาคมที่ใช้กักขังบางอย่างมากกว่า" "ถ้าเราถอยตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นของฉันคงกัดกินสมองตายไปก่อนจะเรียนจบพอดีค่ะ... เอ้ย หมายถึง ฉันหมายความว่าเรามาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วต่างหากล่ะคีย์" เซนแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงหลุดฟอร์มออกไป เขารีบปรับสีหน้าให้กลับมาขรึมขลังตามแบบฉบับนักเรียนผู้รักความสงบ (ที่มักจะโดดเรียนเป็นประจำ) สายตาคมกริบกวาดมองผนังหินแกรนิตด้านข้าง ซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยการขูดขีดด้วยกรงเล็บและรอยไหม้เกรียมจากเวทมนตร์ธาตุรุนแรง เป็นหลักฐานชั้นดีว่าสถานที่แห่งนี้เคยเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่โตในอดีต ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ก้าวเดินต่อไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่สะท้อนก้องมาจากบันไดเวียนด้านหลังก็ทำให้ร่างทั้งสองต้องชะงักกุนกือ *ตึง... ตึง... ตึง...* ฝีเท้านั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ขยายเข้ามาในอากาศ จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจของเซนและคีย์กลายเป็นไอสีขาวจางๆ ในพริบตา "ใครน่ะ!" คีย์สะบัดมือเตรียมปลดปล่อยอาคมโจมตีขั้นกลาง แต่กลับถูกมือเรียวของเซนควσόไว้เสียก่อน "อย่าเพิ่งใจร้อน..." เซนกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสีครามเข้มหรี่ลงเพ่งมองฝ่าความมืดออกไป และในวินาทีนั้นเอง เงาร่างโปร่งระหงในชุดคลุมยาวสีขาวสนิทของอาจารย์ประจำสถาบันก็ก้าวพ้นจากเขตม่านพลังลงมา แสงไฟสีฟ้าอ่อนสะท้อนเข้ากับเส้นผมสีเงินยวงและดวงเนตรสีมรกตที่ฉายแววความเย็นชาปนความกังวลอย่างชัดเจน อาจารย์เอลาร่า... ผู้คุมกฎแห่งสถาบัน และผู้กุมความลับที่ลึกล้ำที่สุดของหอคอยแห่งนี้ ดวงตาคู่สวยกวาดมองเด็กนักเรียนทั้งสองคนสลับกับแท่นหินโบราณเบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวนางตึงเครียดเสียจนเซนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่กดทับลงบนบ่า ราวกับมีภูקเขาทั้งลูกมาวางทับไว้ "พวกเธอช่างกล้าหาญ... หรือโง่เขลาเบาปัญญาดีล่ะ เซน, คีย์" สุภาพเสียงหวานใสแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ไยดี "พื้นที่เขตหวงห้ามระดับ S ของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ แม้แต่อธิการบดีก็ยังต้องใช้กุญแจตราประทับสามชั้นในการเปิด แต่เธอกลับใช้แค่ 'รหัสพันธสัญญา' เปิดมันเข้ามาได้อย่างหน้าตาเฉย... ดูเหมือนว่าฉันจะต้องประเมินความขี้เกียจของเธอใหม่เสียแล้วกระมัง เซน" เซนแย้มยิ้มแห้งๆ ออกมาตามมารยาท แม้ในใจจะกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการหลบหนี (ซึ่งมีค่าเข้าใกล้ศูนย์เปอร์เซ็นต์อย่างยิ่ง) "แหม อาจารย์คะ... พวกเราแค่เดินหลงทางมาหาวัตถุดิบทำรายงานวิชาสมุนไพรศาสตร์ขั้นสูงเท่านั้นเองค่ะ พอดีบันไดมันเลี้ยวผิดฝั่งไปหน่อย..." "คำแก้ตัวของเธอมันช่างฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย เซน" อาจารย์เอลาร่าถอนหายใจยาว นางก้าวเข้ามาใกล้แท่นหินมากขึ้น ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกตำราสีครามเบาๆ "และที่สำคัญ... สิ่งที่เธอกำลังถืออยู่นั้น ไม่ใช่ตำราเรียนเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือบันทึกการทดลองของ 'ผู้ริเริ่ม'—บุคคลที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ของสถาบันแห่งนี้เมื่อสามร้อยปีก่อน" คำพูดนั้นทำให้คีย์ถึงกับหน้าถอดสี "ผู้ริเริ่ม? หมายถึง... ผู้ออกแบบโครงสร้างเวทมนตร์ทั้งหมดของสถาบันเหรอครับอาจารย์?" "ถูกต้อง" เอลาร่าหันกลับมามองเด็กหนุ่มทั้งสอง แววตาของนางฉายความเศร้าสร้อยระคนหวาดหวั่นที่เซนไม่เคยเห็นมาก่อน "และสิ่งที่เขากำลังศึกษาอยู่... ไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุแสงหรือความมืดธรรมดา แต่เป็นการหลอมรวมแก่นแท้ของวิญญาณมนุษย์เข้ากับหินมานา เพื่อสร้าง 'อาวุธ' ที่สามารถทำลายล้างความสมดุลของโลกใบนี้ได้" นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเซนตรงๆ น้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัวเอ่ยลอดริมฝีปากบางเฉียบ "และเหตุผลที่ประตูนี้เปิดออก ก็เพราะสายเลือดในกายของเธอ... ยอมรับมันแล้ว เซน" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมโถงใต้ดินอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของคีย์และเซน สมองของเด็กหนุ่มอัจฉริยะกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับรู้ ความจริงที่ว่าตัวเขาไม่ได้เป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดา (ที่ชอบโดดเรียน) เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ถูกวางลง ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจมดิ่งอยู่กับความตื่นตะลึงนั้นเอง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! *ครืนนนนน—!* เศษฝุ่นและก้อนหินร่วงกราวลงมาจากเพดานโถงทางเดิน เสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากส่วนลึกยิ่งกว่า—ลึกลงไปในชั้นใต้ดินที่ไม่มีใครเคยสำรวจ—กำลังดังสะท้อนก้องขึ้นมา ราวกับสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ดวงตาสีมรกตของอาจารย์เอลาร่าเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก นางหันขวับไปมองยังอุโมงค์มืดมิดเบื้องล่างทันที "แย่แล้ว... ผนึกกักขังพังทลายลงเพราะการเปิดตำราเล่มนี้..." เสียงของอาจารย์สาวสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรก "เตรียมตัวให้พร้อมเด็กๆ... สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะรับมือได้ลำพัง!" [ระบบแจ้งเตือนสถาบันเวทมนตร์: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานเวทมนตร์ระดับ SSS ในพื้นที่ต้องห้าม] [เงื่อนไขภารกิจฉุกเฉิน: เอาชีวิตรอดจากการตื่นของ 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ' ภายในเวลา 10 นาที] [คำเตือน: หากท่านถอยหลังในตอนนี้ แก่นวิญญาณของท่านจะถูกผนึกถาวร!] เซนกัดฟันกรอด มือซ้ายกระชับตำราสีครามแน่น ขณะที่มือขวาเรียกวงเวทย์สีครามบริสุทธิ์ขึ้นมาประกบฝ่ามือ ดวงตาสีครามเข้มฉายประกายเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเซนนะคะ!* — เซเลสเทียละอองเวท