การตัดสินใจของเซน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานาที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นจนแทบกลายเป็นของเหลว ตลบอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินของหอสมุดกลาง สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ซ่อนเร้นกลไกโบราณเอาไว้มากมาย แต่ไม่มีกลไกไหนที่อันตรายเท่ากับ 'วงแหวนผนึกมาร' ที่กำลังสั่นระริกอยู่เบื้องหน้าของเซนในยามนี้ค่ะ เซนกัดฟันกรอดจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นสันนูน มือซ้ายกระชับปกตำราสีครามเล่มหนาจนยับย่น ขณะที่มือขวาเรียกวงเวทย์สีครามบริสุทธิ์ขึ้นมาประกบฝ่ามือ แสงเรืองรองสว่างวาบสะท้อนกับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก เสียงคำรามต่ำดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีสัตว์ประหลาดโบราณกำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี "เซน! นายคิดจะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้วนะ!" เสียงหอบหายใจของคีย์ดังแทรกความเงียบขึ้นมา สหายสนิทผู้เป็นอัจฉริยะด้านการปรุงยาและทฤษฎีเวทมนตร์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องใต้ดินด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม เสื้อคลุมสีขาวของนักเรียนสายวิจัยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำยาเวทมนตร์ แว่นตาหนาเตอะเอียงกระفเท่เนื่องจากการวิ่งหน้าตั้งฝ่าหอคอยสามชั้นลงมา ดวงตาหลังกรอบแว่นคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า "นายก็เห็นนี่คีย์ แผนผังเวทมนตร์ในหอคอยกำลังถูกเปลี่ยนรหัส" เซนกล่าวเสียงลอดไรฟัน สมาธิทั้งหมดถูกดึงไปใช้กับการตรึงวงเวทย์สีครามไม่ให้มันพังทลายลง "ถ้าฉันไม่หยุดมันตอนนี้ อีกสามสิบนาทีข้างหน้า ผลึกมานาหลักของสถาบันจะระเบิด และพวกเราทุกคน... รวมถึงนักเรียนอีกสามพันคนที่กำลังหลับอยู่ จะกลายเป็นเศษฝุ่นในพริบตา" "แต่ว่า... วันนี้คือวันกำหนดส่งวิทยานิพนธ์ภาคปฏิบัติ!" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้เพื่อนซี้ พยายามยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของเซนด้วยความร้อนรน "ถ้าไประงับเหตุตอนนี้ นายจะถูกอาจารย์เอลาร่าปรับตกวิชาเวทมนตร์ธาตุแสงขั้นสูง และนั่นหมายความว่าสิทธิ์การเป็นผู้พิทักษ์สายวิจัยของนายจะถูกเพิกถอนทันทีนะ! นายลืมไปแล้วหรือไงว่านายใช้เวลาเกือบสามปีเพื่อปกปิดตัวตนไม่ให้ใครรู้เรื่องพลังเวทแฝงนี้!" เซนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีครามเข้มฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ภาพวันวานในการนอนหลับยาวๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ การโดดเรียนวิชาทฤษฎีที่น่าเบื่อหน่ายเพื่อแอบไปนั่งอ่านตำราโบราณตามใจชอบ และความมุ่งมั่นที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไร้ตัวตนในสถาบันแห่งนี้... ทุกอย่างมันช่างหอมหวานและอยู่เอื้อมมือถึง แต่น้ำหนักของความรับผิดชอบที่กำลังกดทับลงบนบ่าในวินาทีนี้ กลับหนักอึ้งเสียจนยากจะเพิกเฉย ถ้าเลือกเรียนต่อ... เขาก็แค่เดินขึ้นไปส่งรายงานตามกำหนด รักษาเกรดอันงดงาม และใช้ชีวิตตามแผนที่วางไว้ได้อย่างไร้รอยตำหนิ แต่ถ้าเลือกหยุดยั้งแผนการชั่วร้ายของพวกเงาลับที่แฝงตัวเข้ามาในสถาบัน... ตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผย พลังเวทสีครามที่ไม่เสถียรจะถูกตรวจสอบโดยสภาเวทมนตร์ และความสงบสุขที่เฝ้าเพียรสร้างมาตลอดสามปีจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน "คีย์... นายคิดว่าคนเราเกิดมาเพื่อรักษาเกรดเฉลี่ย หรือเพื่อรักษาลมหายใจของคนรอบตัวล่ะ?" เซนถามเสียงเรียบ แต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่แน่วแน่ คีย์อ้าปากค้าง สมองอันปราดเปรื่องของนักปรุงยาคำนวณความน่าจะเป็นในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วดึงขวดแก้วบรรจุน้ำยาสีมรกตออกจากกระเป๋าคาดเอว "ให้ตายสิ นายมันพวกชอบหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ เซน!" คีย์สบถออกมาเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มจางๆ อย่างยอมจำนน "ถ้าพังทลายความสงบสุขของนายแล้ว ฉันคงต้องหาที่หลบภัยใหม่ไปด้วยสินะ... เอ้า! รับน้ำยาสกัดมานารุ่นพิเศษนี่ไปซะ! ถ้ามานาของนายหมดก่อนที่วงเวทย์นี้จะถูกปิดกั้น ฉันนี่แหละจะลากคอ свой นายไปฟ้องอาจารย์เอลาร่าด้วยตัวเองแน่!" เซนรับขวดน้ำยามาถือไว้ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอก มิตรภาพที่สั่งสมมาท่ามกลางความอลหม่านในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ "ขอบใจนะเพื่อน..." เซนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมพลังมานาทั้งหมดที่มีพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางวงแหวนผนึกมาร ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ประตูเหล็กบานหนาของห้องใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล! ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีขาวสนิทของอาจารย์ผู้คุมกฎ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของอาจารย์เอลาร่าทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามผนังหิน นางกวาดสายตาสีอำพันคมกริบคู่Mนั้นมองภาพของนักเรียนตัวแสบทั้งสองคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่วงเวทย์สีครามที่กำลังปะทุ "เซน... เธอคิดจะทำอะไรกับอาณาเขตของสถาบันในยามวิกาลเช่นนี้คะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ทำเอาคีย์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่เซนยังคงต้องตรึงมือไว้กับวงเวทย์ ไม่สามารถขยับตัวหนีไปไหนได้เลยแม้แต่น้อย เซเลสเทียละอองเวทหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับบทนี้นะคะ