งานเต้นรำภายใต้แสงจันทร์

“อย่าแม้แต่จะขยับนิ้ว” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดข้างหู เซนหยุดชะงัก ร่างกายที่เตรียมจะร่ายเวทป้องกันแข็งทื่อไปทันที กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ป่าและกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุแสงที่คุ้นเคยทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาแทบจะหยุดลง “อาจารย์เอลาร่า?” เซนพึมพำขณะค่อยๆ หันกลับไป ท่ามกลางความมืดมิดในหอจดหมายเหตุใต้ดิน แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของเพดานหินลงมาเพียงน้อยนิดเผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีเข้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินดุจไพลินของเธอกำลังจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา “เธอรู้อะไรไหมเซน...” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “งานเต้นรำในคืนนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อปิดบังบางอย่างที่เน่าเฟะยิ่งกว่าศพในหลุมฝังศพ แต่พวกนักเรียน... รวมถึงเธอ กลับวิ่งเข้าหาอันตรายเหมือนแมลงเม่าที่โผเข้าหากองเพลิง” เซนขมวดคิ้ว “ผมแค่มาตามหาเบาะแสเรื่องตราประทับสีครามที่คีย์พูดถึง ผมไม่ได้ตั้งใจจะสร้างปัญหา แต่มันมีบางอย่าง... บางอย่างที่จ้องมองเรามาจากในความมืดตั้งแต่อยู่ในห้องโถงจัดเลี้ยง” คีย์ที่เพิ่งตามมาสมทบในเงามืดชะงักกึก เขาถือตำราเล่มหนาแน่นไว้ในมือ สายตาอัจฉริยะของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “อาจารย์ครับ ความผันผวนของมานาในโรงเรียนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พลังของเซนกำลังตื่นขึ้นเพราะมันสัมผัสได้ถึง ‘ตัวตน’ บางอย่างที่ถูกกักขังอยู่ใต้ฐานรากของอาคารเรียน” บรรยากาศในห้องใต้ดินเริ่มบีบคั้น แสงจันทร์เริ่มเปลี่ยนสีจากนวลตาเป็นสีครามเข้มเหมือนน้ำทะเลลึก เสียงดนตรีจากงานเต้นรำด้านบนเริ่มผิดเพี้ยนไปทีละนิด เสียงเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งขาดสะบั้นลงอย่างรุนแรงจนทุกคนในห้องหยุดหายใจ “ตามฉันมา” เอลาร่าสั่งเสียงเรียบ เธอสะบัดข้อมือเบาๆ แสงสว่างวาบขึ้นจากปลายนิ้ว เผยให้เห็นเส้นทางลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือเก่าแก่ “อย่าให้ใครเห็นพวกเธอเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกสภาสูงที่กำลังเต้นรำอยู่นั่น พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลอง แต่มาเพื่อรอเวลาที่ตราประทับจะแตกออก” เซนเดินตามอาจารย์ไป จังหวะการก้าวเท้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ได้ขี้เกียจอีกต่อไปแล้ว ดวงตาคู่คมจ้องมองรอยแตกบนผนังที่ค่อยๆ ขยายตัวตามจังหวะชีพจรของเวทมนตร์ เมื่อพวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินลับเข้าสู่ระเบียงชั้นลอยที่มองลงไปเห็นฟลอร์เต้นรำภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ภาพของนักเรียนที่กำลังสนุกสนาน ทุกคนในงานต่างมีใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ราวกับถูกสะกดจิตโดยจังหวะเพลงที่ไม่มีใครมองเห็นที่มา “คีย์ นายเช็กค่าพลังเวทในอากาศดูซิ” เซนกระซิบ คีย์ใช้แว่นเลนส์พิเศษส่องผ่านฝูงชน ก่อนจะเบิกตากว้าง “เซน... เวทมนตร์ของทุกคนที่นี่ถูกดึงออกไป มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังไหลรวมกันไปที่... กลางฟลอร์เต้นรำตรงนั้น” กลางห้องโถงใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ศิลาสีครามขนาดมหึมาที่ถูกตกแต่งไว้เพื่อความสวยงามกำลังสั่นไหว ผิวหน้าของศิลาเริ่มมีรอยร้าวและเผยให้เห็น ‘ดวงตา’ ที่กำลังลืมขึ้นช้าๆ “นั่นมันไม่ใช่หินประดับ” เอลาร่ากล่าวเสียงสั่นเครือ “มันคือภาชนะกักเก็บเวทมนตร์แห่งหายนะที่ฉันเฝ้าปกปิดมาตลอดสิบปี” เซนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่หน้าอก พลังเวทแฝงในตัวเขาปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่พลังที่เขามี แต่มันคือพลังที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ราวกับว่าเขาเป็นกุญแจที่หายไปของมัน ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวของเซนก็หยุดลง แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องของความมืดมิดที่ดังมาจากศิลาสีครามที่แตกร้าวออกมาเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วงานเต้นรำ นักเรียนทุกคนล้มลงกับพื้นในพริบตา เอลาร่ารีบพุ่งตัวออกไปขวางหน้าเซนและคีย์ “เซน! ถอยออกมา!” เอลาร่าตะโกนสุดเสียง แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าหวาดหวั่นที่สุดก็ดังขึ้นในหัวของเซน—เสียงที่เขาไม่เคยอยากได้ยินในสถานการณ์ที่ไร้ทางหนี [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS ‘ผู้สืบทอดแห่งความว่างเปล่า’ ถูกกระตุ้น!] [เงื่อนไข: สัมผัสศิลาสีครามเพื่อหยุดยั้งการล่มสลายของสถาบัน มิเช่นนั้นผู้เล่นจะสูญเสียพลังเวททั้งหมดและถูกลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์] เซนมองไปที่มือของตัวเองที่เริ่มมีอักขระเวทสีทองสว่างวาบขึ้นมา เขาหันไปมองคีย์ที่หน้าซีดเผือด และอาจารย์เอลาร่าที่กำลังร่ายเวทป้องกันจนสุดกำลัง เขาตัดสินใจในวินาทีนั้น... วิ่งออกจากที่ซ่อนพุ่งตรงไปยังศูนย์กลางของความโกลาหล “เซน! อย่าไปนะ!” คีย์ตะโกนเรียก แต่เซนไม่หันกลับไป เขาวิ่งผ่านกลางวงล้อมของความมืดมิด มือขวายื่นออกไปแตะศิลาที่กำลังระเบิดพลังงานออกมา ทันใดนั้น ร่างของเซนก็ลอยขึ้นกลางอากาศ รัศมีแสงสีครามและทองสาดส่องไปทั่วงานเต้นรำที่หยุดนิ่ง ท่ามกลางแสงที่สว่างจนตาพร่า เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังศิลา—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ บุคคลที่เซนจำได้ดีจากภาพถ่ายในแฟ้มลับของอาจารย์เอลาร่าเมื่อคราวก่อน ชายผู้มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ... แต่ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตที่เย็นชาจนน่าขนลุก “ในที่สุด... ก็ได้พบกันสักทีนะ... ตัวข้าในโลกที่อ่อนแอนี้” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปจะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!