ความล้มเหลวที่กลายเป็นก้าวแรก

กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับเศษละอองเวทมนตร์สีครามที่แตกกระจายราวกับแก้วเจียระไนยังคงลอยเค្វ้างอยู่ในอากาศ โรงประลองยุทธ์ใต้ดินของหอคอยวิจัยรกร้างเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของเด็กหนุ่มผู้พ่ายแพ้ เซนทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือข้างขวายันพื้นศิลาแกร่งเพื่อพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรง เสื้อคลุมนักเรียนสีเทาเข้มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากวงเวทป้องกันรอบตัว ดวงตาคู่คมกวาดมองรอยแตกบนพื้นสนามประลองที่ยาวเป็นทาง—หลักฐานอันชัดเจนถึงความพ่ายแพ้ราบคาบที่เขาเพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน "ความเร็วในการคำนวณวงเวทเมื่อครู่ลดลงไปถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์ในช่วงวินาทีสุดท้าย... เพราะมัวแต่พะวงเรื่องข้อความปริศนานั้นสินะคะ เซน" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมดังขึ้นจากร่างเพรียวบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า อาจารย์เอลาร่าในชุดคลุมสีขาวสนิทขยับตัวเพียงเล็กน้อย ปลายไม้เท้าสีเงินในมือของเธอยังคงมีประกายแสงสีครามเรืองรองจางๆ บ่งบอกว่าเธอยังไม่ได้ใช้พลังแม้แต่ครึ่งเดียวในการประลองครั้งนี้ เซนเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บใจแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเขาเกลียดการพ่ายแพ้ แต่เป็นเพราะเขาเกลียดความจริงที่ว่า เขายัง "อ่อนแอ" เกินกว่าจะไขว่คว้าความสงบสุขที่ต้องการมาครองได้ ชะตากรรมกำลังหัวเราะเยาะความพยายามที่จะทำตัวเป็นแค่นักเรียนเกรดเฉลี่ยกลางๆ ของเขา "ผมคำนวณมุมหักเหของเวทมนตร์ธาตุลมพลาดไปเองค่ะ... เอ่อ หมายถึง ผมพลาดไปเองครับ เอ๊ย ไม่ใช่!" เซนเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงสายตาจับผิดของอาจารย์สาว เอลาร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างยากจะคาดเดา เธอเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มผู้ดื้อรั้น กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรโบราณและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก "การปฏิเสธความจริงไม่ได้ช่วยให้แก่นเวทในตัวเธอเสถียรขึ้นหรอกนะคะ เซน... ลุกขึ้นมาสิ การประลองเมื่อครู่เป็นแค่การเรียกน้ำย่อยเท่านั้น" "หา? ประลองอีกแล้วเหรอครับ—คะคะคะ! หมายถึง อีกแล้วเหรอคะอาจารย์ ผมเพิ่งโดนซัดจนหมอบนะ!" เซนโวยวายออกมาอย่างลืมตัวเมื่ออาจารย์สาวใช้ปลายไม้เท้าสะกิดเบาๆ ที่ไหล่ของเขา ในขณะเดียวกัน คีย์ที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาศิลาคอยลุ้นระทึกมาโดยตลอดรีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับขวดแก้วบรรจุโพชั่นฟื้นฟูมานาสีฟ้าใส เขายื่นมันให้เพื่อนสนิทด้วยสีหน้าเป็นกังวล "นายใจลอยเกินไปจริงๆ นะเซน ฉันบอกแล้วว่าช่วงนี้ทฤษฎีวงเวทซ้อนทับมันซับซ้อนเกินกว่าจะแบ่งสมาธิไปทำอย่างอื่น นายเกือบจะโดนคลื่นกระแทกย้อนกลับจนแก่นเวทระเบิดแล้วรู้ตัวไหม" เซนรับขวดโพชั่นมาดื่มรวดเดียวหมด ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วร่าง ช่วยบรรเทาอาการปวดแปลบที่หน้าอกและฟื้นฟูพลังเวทที่เหือดแห้งให้กลับมาหมุนเวียนได้ดังเดิม เขาพยักหน้ารับคำเตือนของเพื่อนรัก "ขอบใจนะคีย์... ฉันแค่คิดเรื่องข้อความที่ได้รับเมื่อคืนไม่ตกน่ะสิ" เอลาร่าหรี่ตามองเด็กหนุ่มทั้งสอง บรรยากาศรอบตัวของเธอกลายเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที "เรื่องข้อความจากหอคอยลับสินะคะ... ดูเหมือนว่าพวกเธอจะรู้ตัวกันเร็วกว่าที่ฉันคิดเสียอีก" คำพูดนั้นทำให้เซนและคีย์สบตากันโดยอัตโนมัติ เซนขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่นคมจ้องมองอาจารย์สาวราวกับต้องการค้นหาคำตอบ "อาจารย์รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ... เอ่อ คือ รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมครับ—โอ๊ย ให้ตายสิ!" เซนขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิดกับปัญหาเรื่องการใช้คำลงท้ายที่มักจะหลุดปากอยู่เรื่อย เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากผู้คุมกฎจอมเย็นชา ทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เลิกกังวลเรื่องการใช้คำพูดแล้วตั้งใจฟังให้ดีเถอะค่ะ เซน... ความพ่ายแพ้เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเธอไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะเธอพยายามใช้ 'เวทมนตร์สีคราม' แบบเดียวกับตำราเรียนทั่วไป ทั้งที่แก่นแท้ในตัวเธอไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้กรอบจำกัดเหล่านั้น" เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นตัว "หมายความว่า..." "ใช่ค่ะ" เอลาร่ายกไม้เท้าขึ้นแตะที่กลางหน้าผากของเซนเบาๆ ในวินาทีนั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสมอง ข้อมูลชุดใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในตำราเรียนเล่มไหนไหลทะลักเข้ามาในความนึกคิดราวกับสายน้ำหลาก มันคือระบบโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่สูญหาย ทักษะใหม่ที่ถูกบันทึกไว้ด้วยตัวอักษรเรืองแสงสีทองอร่าม *[ท่านได้รับทักษะเฉพาะตัว: 'เนตรวิเคราะห์ดาราคราม' (Star-Blue Analytical Eye - Level Max)]* *[เงื่อนไขการปลดล็อก: ยอมรับความพ่ายแพ้และเข้าใจสัจธรรมแห่งการไหลเวียนของเวทธาตุแสงโบราณ]* *[คำเตือน: ทักษะนี้จะเชื่อมโยงจิตสำนึกของท่านเข้ากับระบบเครือข่ายลับของสถาบัน ระวังการถูกตรวจจับโดยผู้ดูแลระบบสูงสุด]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ภายในจิตสำนึกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับวิสัยทัศน์ของเซนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขามองเห็นเส้นสายพลังงานเวทมนตร์สีครามและแสงสว่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของอาจารย์เอลาร่าและคีย์ได้อย่างชัดเจนราวกับมองผ่านกระจกใส ทุกทฤษฎีเวทมนตร์ที่เคยซับซ้อนและยากจะเข้าใจ บัดนี้กลับถูกย่อยสลายกลายเป็นสมการตัวเลขที่เรียบง่ายและสมบูรณ์แบบในหัว "นี่มัน..." เซนพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง มือทั้งสองข้างสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น พลังงานที่เคยกระจัดกระจายและไม่เสถียรในร่างกายบัดนี้ถูกร้อยเรียงเข้าหากันอย่างเป็นระเบียบด้วยความช่วยเหลือจากทักษะใหม่ คีย์ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะทึ่งตาม "พลังงานรอบตัวนายเปลี่ยนไป... เซน รัศมีเวทมนตร์เมื่อครู่มันเทียบเท่ากับเวทระดับกลางขั้นสูงเลยนะ!" เอลาร่าดึงไม้เท้ากลับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้นค่ะ เซน ความล้มเหลวในการประลองเมื่อครู่ ทำให้เธอเปิดประตูบานแรกออกได้สำเร็จ แต่จำไว้ว่า... ยิ่งเธอเข้าใกล้ความจริงของหอคอยลับมากเท่าไหร่ อันตรายที่รออยู่เบื้องหน้าก็จะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น" เธอกวาดสายตามองเลยผ่านไหล่ของเด็กหนุ่มทั้งสองไปยังทางเดินมืดมิดเบื้องหลังโรงประลอง ซึ่งนำไปสู่ชั้นใต้ดินลึกที่สุดของสถาบันที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี "เพราะดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนใหม่กำลังจะมาเยือนพวกเราเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วล่ะค่ะ" เซนหันขวับไปตามสายตาของอาจารย์สาว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและก้องกังวานก็ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว หน้าจอสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดก็เด้งขึ้นมาขวางตรงหน้าของเซนอย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตนอกเหนือขอบเขตข้อมูลของสถาบัน]* *[เป้าหมาย: กำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่ท่านยืนอยู่ - ระยะห่าง: 50 เมตร... 40 เมตร...]* เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือขวาเผลอจับด้ามไม้กายสิทธิ์ในกระเป๋าเสื้อแน่น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น—นี่ไม่ใช่แค่การโดดเรียนหนีวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์อีกต่อไปแล้ว แต่เกมเดิมพันครั้งนี้... คือความเป็นความตายของแท้จริง ขอบพระคุณสำหรับการติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเติบโตของเซนเสมอนะคะ!