แผนป่วนงานโอเพนเฮาส์

รหัสผ่านแปดหลักชุดนั้นยังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของฉันราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน ทว่าในความเป็นจริง นิ้วมือของฉันตอนนี้ไม่ได้กำลังกดรหัสกู้โลกอะไรทั้งสิ้น หากแต่กำลังรัวคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กเพื่อปั่นแผนก้าวสู่ความฉิบหาย—เอ๊ย—ความสำเร็จในงานโอเพนเฮาส์ที่จะถึงนี้ต่างหาก "ถ้าเธอพิมพ์คำว่า 'แผนป่วนโลก' ลงไปในเอกสารเสนอโครงการอีกบรรทัดเดียว ฉันจะยึดโน้ตบุ๊กเธอแล้วโยนลงถังขยะเปียกซะ ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับกลิ่นอายความสะอาดเจือกลิ่นเหล็กบัดกรีจางๆ ที่ฉันคุ้นเคยดี อาคเนย์ยืนกอดอกมองจอคอมพิวเตอร์ของฉันด้วยสายตาคมกริบราวกับสัตวแพทย์กำลังตรวจวินิจฉัยโรคหมาบ้า ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปดอยู่แล้ว แต่ขอโทษเถอะ... คนที่เพิ่งมอบภาระระดับชาติให้ฉันเมื่อวานซืน จนฉันนอนตาค้างถึงตีสาม ไม่มีสิทธิ์มาทำหน้าดุใส่ฉันตอนนี้หรอกนะคะ ฉันเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนตาหยีให้ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้เคร่งขรึม "แหม คุณประธานคะ จะเครียดอะไรนักหนา นี่มันกลยุทธ์การตลาดแบบกองโจรต่างหากเล่า! งานโอเพนเฮาส์คณะวิศวะฯ ปีนี้ ถ้าเราเอาแต่ตั้งหุ่นยนต์เดินต้วมเตี้ยมเป็นเต่าคลานแบบเดิมๆ มีหวังเด็กมัธยมคงเดินหนีไปซบตักเด็กนิเทศฯ แบบฉันหมดพอดี" "แต่นั่นคือหุ่นยนต์กู้ภัยอัตโนมัติที่พวกเราใช้เวลาสามเดือนเต็มในการเขียนโค้ด ไม่ใช่ของเล่นเด็กอนุบาลที่จะเอามาใส่ชุดมาสคอตแมวเหมียวเต้นโคฟเวอร์เหมือนที่เธอร่างไว้ในแผนนี่นะ!" อาคเนย์เค้นเสียงลอดไรฟัน สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังอดกลั้นขีดสุด ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอพรีเซนต์เทชันที่ฉันเพิ่งครีเอตขึ้นสดๆ ร้อนๆ ฉันหัวเราะคิกคักอย่างไม่สะทกสะท้าน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก "เขaเรียกว่าการสร้าง 'แบรนด์ดิ้ง' ค่ะคุณอาคเนย์ คิดดูสิคะ ถ้าหุ่นยนต์กู้ภัยสุดล้ำของเราใส่หูแมวแล้วเต้นชาללנג์ลง TikTok ยอดวิวต้องทะลุล้าน คนแห่มาดูบูธเราจนตึกถล่มแน่ๆ รับรองว่าโปรเจกต์นี้ชนะขาดลอย ชนิดที่ธันวาคู่ปรับตัวฉกาจของคณจะต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากเลยล่ะ" พาดพิงถึงชื่อนี้ทีไร คิ้วหนาของอาคเนย์เป็นต้องกระตุกทุกที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นไปอีกขั้นจนสันจوਡโด่งเป็นสันคมดูดุดันขึ้นถนัดตา เขาก้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะทำงานของฉันไว้ ขนาบข้างตัวฉันจนแทบจะกลายเป็นกรงขมขี่กลายๆ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ "ไม่ต้องเอาชื่อไอ้ธันวามาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความคิดพิเรนๆ ของเธอเลย พริมา" เสียงของเขาต่ำพร่าลงจนน่ากลัว "แล้วก็... เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วจำรหัสที่ฉันบอกไปซะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉันจริงๆ เธอนั่นแหละที่จะต้องรับผิดชอบโปรเจกต์นี้... เข้าใจไหม?" ประโยคหลังเขากระซิบเบาลง รabกษาจังหวะการเว้นวรรคที่เต็มไปด้วยความจริงจังจนฉันชะงัก รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าค่อยๆ เจือจางลงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววห่วงใยลึกซึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งของเขา ตาบ้าเอ๊ย... ชอบทำเป็นดุ แต่เวลาพูดเรื่องจริงจังทีไร ชอบใช้สายตาแบบนี้ทุกทีสิน่า! "รู้แล้วน่า พูดมากจริง ประธานแก่แดด" ฉันแกล้งทำเป็นเบี่ยงหน้าหนีความร้อนที่เริ่มลามเลียพวงแก้ม กลบเกลื่อนความใจเต้นด้วยการเอื้อมมือไปจิ้มหน้าอกเขาเบาๆ "เอาน่า! เชื่อมือดาวนิเทศฯ คนนี้เถอะ ฉันมีแผนเด็ดที่จะทำให้บูธวิศวะฯ ของเราปังปุริเย่จนฉุดไม่อยู่แน่นอน เตรียมตัวรับมือกับความดังได้เลยค่ะคุณประธาน!" อาคเนย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา แต่ริมฝีปากหยักกลับแอบกระตุกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง—นิดเดียวจริงๆ ก่อนที่เขาจะยอมผละออกไปหยิบประแจมาหมุนซ่อมชิ้นส่วนหุ่นยนต์ต่อโดยไม่เอ่ยปากเถียงอะไรอีก ฉันแอบอมยิ้ม พลิกหน้าจอโน้ตบุ๊กกลับมามองแผนงานในมือ แผนป่วนงานโอเพนเฮาส์ฉบับยัยตัวแสบกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วและความสนุกมันเพิ่งจะยกเครื่องสตาร์ทเท่านั้นเอง! ทว่า... ความเงียบสงบในห้องชมรมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความฟินชวนจิกหมอนก็ต้องสะดุดกึก เมื่อจู่ๆ เสียงประตูกระจกห้องชมรมถูกกระชากเปิดผางด้วยแรงมหาศาล จนบานพับแทบหลุดจากวงกบ ปัง! พวกเราทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาเยือนที่ยืนหอบหายใจโยนกระเป๋าเป้ลงกับพื้นเสียงดังสนั่น ธันวา ศัตรูตัวฉกาจคู่ปรับตลอดกาลของอาคเนย์ ยืนจังกาอยู่หน้าประตู ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษ ดวงตากวาดมองพวกเราสลับกันไปมาด้วยแววตาน่าสงสัย "ไง อาคเนย์... มัวแต่มานั่งสวีทกันอยู่ได้ ทราบข่าวเด็ดอะไรรึยังวะ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัด "ตอนนี้ไฟล์ซอร์สโค้ดหลักของโปรเจกต์กู้โลกที่นายหวงนักหวงหนา... มันถูกอัปโหลดขึ้นคลาวด์สาธารณะเรียบร้อยแล้วนะเพื่อนรัก!" สิ้นคำพูดนั้น อาคเนย์ก็หน้าถอดสีทันที เขาทิ้งประแจในมือลงพื้นเสียงดังเพล้ง ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าฉันด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ในขณะที่สมองฉันช็อกสนิท... เพราะรหัสผ่านแปดหลักที่ฉันเพิ่งท่องจำไปเมื่อวาน มันมีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นที่รู้... และคนคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!