ความลับในห้องแล็บ

กึก! เสียงล็อกประตูห้องแล็บหุ่นยนต์จากด้านในดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของพริมาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าชั้นวางอุปกรณ์ พริมาหน้าถอดสีทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพลเมื่อตระหนักว่าตอนนี้เหลือเธอกับอาคเนย์ตามลำพังในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสงแห่งนี้ สวนทางกับภาพลักษณ์ประธานชมรมผู้เคร่งขรึมและวาจาเชือดเฉือนที่มักจะใช้ไล่เธอให้ออกไปให้พ้นทางอยู่เสมอ ส่วนอาคเนย์ที่เพิ่งหมุนตัวกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขากวาดสายตาสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของแม่ตัวดีจากคณะนิเทศฯ ที่ชอบทำตัวเป็นหนามยอกอกเขาตั้งแต่เปิดเทอม แววตาคมกริบทอประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท—ไม่ใช่ความรำคาญ ไม่ใช่ความโกรธเคือง แต่เป็นความอ่อนล้าและ... ความเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่งจากผู้ชายคนนี้ "เข้ามาทำไมดึกดื่นแบบนี้ พริมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่ามันไม่ได้เจือความดุหรือกระդ้างเหมือนทุกครั้ง กลับแหบพร่าและเจือความเหนื่อยอ่อนจนคนฟังอย่างเธอเผลอชะงักไป อาคเนย์ค่อยๆ วางประแจในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงกระทบกันจะไปทำลายความเงียบงันที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ "ฉัน... ฉันแค่วางแผนจะเอาเอกสารสรุปยอดงบประมาณโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยมาส่งให้ก่อนกำหนดค่ะ เพราะพรุ่งนี้คุณต้องใช้ไม่ใช่เหรอไง" พริมาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาระดับเสียงให้มั่นคงกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก ปากเก่งสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "อีกอย่าง ประตูไม่ได้ล็อก ฉันก็แค่วิสาสะเดินเข้ามาตามประสาคนมีความรับผิดชอบ ไม่ได้แอบย่องเบามาขโมยแปลนหุ่นยนต์ของคุณสักหน่อย" อาคเนย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยปากเถียงหรือตอกกลับคำพูดกวนประสาทของเธอเหมือนเคย ชายหนุ่มเพียงแค่เสสายตาไปมองหุ่นยนต์โครงสร้างเหล็กสีดำสนิทที่ตั้งอยู่กลางห้อง แล็บวิศวะที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาประสานแผงวงจรและคราบน้ำมันเครื่อง กลายเป็นฉากหลังที่ขับเน้นความโดดเดี่ยวของเขาให้เด่นชัดขึ้นไปอีก พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มตัวเก่งของอาคเนย์ถูกถอดพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ และที่สำคัญที่สุด... บริเวณข้อมือข้างขวาของเขามีผ้าก๊อซสีขาวพันทับไว้อย่างลวกๆ มีรอยซึมของคราบเลือดจางๆ ตัดกับผิวเนื้อขาวจัด "มือคุณ..." พริมาหลุดปากอุทานออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ลืมมาดเจ้าแม่นิเทศฯ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครไปเสียสนิท "ไปโดนอะไรมา ทำไมไม่ไปห้องพยาบาล" อาคเนย์ชะงักไปนิด เขาก้มมองข้อมือตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายเย้ยหยันตัวเอง "เรื่องแค่นี้... เด็กนิเทศฯ อย่างเธอไม่ต้องมาใส่ใจหรอก วางเอกสารไว้ตรงนั้นแล้วก็กลับไปซะ ดึกมากแล้ว" "นี่!" พริมาปรี๊ดแตกทันที ความหวand ความเป็นห่วงที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่ถูกความปากร้ายของเขาตีกลับจนหน้าชา เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เว้นระยะห่าง "ฉันหวังดีนะเนี่ย ปากเสียแบบนี้สมแล้วล่ะที่จะไม่มีใครคบ!" "ถ้าไม่มีใครคบ แล้วเธอยังมายืนบ่นอยู่ตรงนี้ทำไมล่ะ หือ?" อาคเนย์สวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบก้มลงมองหน้าเธอในระยะประชิด ชนิดที่ว่าลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่เหนือหน้าผากมน ความสูงที่แตกต่างกันทำให้พริมาต้องเงยหน้าขึ้นสู้สายตา และจังหวะนั้นเองที่เธอได้เห็นประกายความอ่อนโยนไหววูบอยู่ในแววตาคู่นั้นอย่างชัดเจน—มันเป็นแววตาของคนที่อดหลับอดนอนมาหลายคืนเพื่อปกป้องความฝันของตัวเอง และเป็นแววตาที่กำลังยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของเธอ บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลง เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องแล็บทำงานเบาหวิว แต่เสียงหัวใจของคนทั้งคู่กลับดังแข่งกันจนน่าตื่นกลัว พริมานิ่งงันไป เธอลืมวิธีหายใจชั่วขณะเมื่อมือหนาที่เคยถือประแจหนักๆ ค่อยๆ เอื้อมออกมารวบข้อมือเธอเบาๆ ไม่ให้ถอยหนี "พริมา..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันนุ่มนวล ทุ้มลึก และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความซึนมานานแรมเดือน "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอเข้ามาพัวพันกับโปรเจกต์นี้" "ทำไมล่ะ..." พริมาถามเสียงแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอยากรู้และความหวั่นไหวที่ตีรวนอยู่ในอก อาคเนย์ไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เขาค่อยๆ พาเธอก้าวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบแผงวงจรหุ่นยนต์ตัวจิ๋วที่ไหม้เกรียมขึ้นมาให้ดู "เพราะไอ้นี่แหละ... ธันวาเล่นตุกติกตัดต่อวงจรไฟฟ้านอกรอบ หวังจะให้โปรเจกต์ของชมรมเราพังคามือในวันพรีเซนต์ ฉันต้องนั่งแก้มันใหม่ทั้งหมดคนเดียวตั้งแต่เมื่อวานเพื่อไม่ให้พวกเราแพ้" พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ โกรธแทนขึ้นมาทันที "ไอ้รุ่นพี่ธันวาหน้าตัวเมียนั่นกล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ! ทำไมไม่ไปฟ้องอาจารย์ล่ะคะ!" "ไม่มีหลักฐานมัดตัวชัดเจนพอ อาจารย์จะหาว่าเรากล่าวหาคู่แข่ง" อาคเนย์ถอนหายใจยาว แววตาฉายแววเจ็บใจแต่ก็มีความอ่อนโยนระคนอยู่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ที่ฉันไม่อยากให้เธอมายุ่ง... เพราะฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บตัวหรือเดือดร้อนไปด้วยถ้าพวกมันเล่นสกปรกกับคนรอบตัวฉัน โดยเฉพาะ... คนที่ฉันแคร์" ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบกระซิบ แต่อัดแน่นไปด้วยความจริงใจจนพริมาหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang อาคเนย์... คนที่ปากร้ายที่สุดในสามโลก คนที่ชอบทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอทุกครั้งที่เจอ กำลังสารภาพความในใจออกมาตรงๆ แบบนี้เนี่ยนะ! พริมาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามจะหาคำพูดจิกกัดตามฟอร์มสาวมั่นมากลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่าริมฝีปากกลับหนักอึ้ง สมองตื้อตันไปหมดเมื่อมือหนาของอาคเนย์ค่อยๆ เลื่อนมาสัมผัสปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่เคยมีมาก่อนทำเอาพริมาขาอ่อนยวบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความเงียบงันของห้องแล็บ อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ สายตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด ทว่า... ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของธันวาที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกเธอแอบอยู่ในนั้น ประธานอาคเนย์! อย่าคิดว่าจะซ่อนหลักฐานความล้มเหลวพ้นนะเว้ย!" อาคเนย์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียก่อนจะผละตัวออกจากพริมาอย่างจำใจ พริมาหน้าถอดสีอีกรอบด้วยความตกใจ เธอรีบก้าวถอยหลังตั้งหลัก พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทว่าก่อนที่อาคเนย์จะเดินไปกระชากประตูห้องแล็บเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ชายหนุ่มกลับหันมามองเธอด้วยสายตาคมปลาบ พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นสุดท้ายที่จดรหัสผ่านลับสุดยอดของโปรเจกต์ใส่มือเธอแน่น "จำรหัสนี้ไว้ให้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน... เธอต้องเป็นคนเอาโปรเจกต์นี้ไปส่งให้อาจารย์แทนฉัน ห้ามยอมแพ้เด็ดขาดนะ ยัยตัวแสบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!