ดีลนี้ไม่มีสัญญา

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสีดำบนโต๊ะถึงกับกระเด้งขยับเล็กน้อย พริมาสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาคมกริบของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ “นี่คือรายละเอียดโปรเจกต์ทั้งหมดที่บอร์ดบริหารอนุมัติ... และคุณ ในฐานะ PR จำulต้องจำกัดวงเงินและบริหารภาพลักษณ์ให้จบภายในสองสัปดาห์” เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างของอาคเนย์ดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาจัดการกางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกตรงหน้า ท่าทางราวกับกำลังออกคำสั่งกับลูกน้องในบังคับบัญชา ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานที่ถูกส่งมาประกบเพื่อช่วยกู้วิกฤตหน้าตาของชมรมหุ่นยนต์เลยสักนิด พริมาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววความถือดีอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวนั้นอีกก้าว ปลายรองเท้าส้นสูงหยุดลงตรงข้ามกับเก้าอี้ทำงานของเขาพอดี “สองสัปดาห์? ประธานอาคเนย์คะ... คุณคิดว่าฉันเป็นนักมายากลหรือไงคะ ถึงจะเนรมิตอีเวนต์เปิดตัวหุ่นยนต์กู้ภัยที่ทั้งพังทั้งโดนแบล็กลิสต์จากสื่อให้กลับมาปังได้ในสิบสี่วัน แถมยังต้องมาทนฟังน้ำเสียงคำสั่งแย่ๆ ของคุณอีกต่างหาก” อาคเนย์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมดุคู่นั้นจ้องมองเธอเขม็ง สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน อาการปากไม่ตรงกับใจกำลังทำงานอย่างเต็มพิกัด ทั้งที่ในใจวุ่นวายตั้งแต่เห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของเธอบนหน้าประตูห้องชมรมเมื่อครู่แล้ว แต่ปากเจ้ากรรมกลับเลือกที่จะพ่นคำพูดกวนประสาทออกไป “ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ก็เดินออกไปบอกบอร์ดบริหารซะว่าคุณยอมแพ้... คนสวยอย่างคุณคงเหมาะกับการยืนยันสวยๆ หน้ากล้องมากกว่าจะมาลุยงานเอกสารหัวฟูแบบนี้หรอกนะ” “ปากเสียแบบนี้... ระวังจะไม่มีใครเอาทำแฟนนะคะคุณประธาน” พริมาสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษถูกส่งไปให้เขาเต็มตา “แต่เสียใจด้วยนะคะ พริมาคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่ายอมแพ้ โดยเฉพาะกับผู้ชายปากแข็งอย่างคุณ” บรรยากาศในห้องชมรมหุ่นยนต์อึมครึมจนแทบจะตัดกันได้ด้วยมีด กลิ่นอายความไม่กินเส้นลอยอบอวลอยู่รอบตัวคนทั้งคู่ อาคเนย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันทำให้พริมาต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่กระนั้นเธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ในท่าทางที่ไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้ สายตาทั้งคู่ประสานกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าวูบวาบประทุอยู่ตรงกลาง “ดี... ในเมื่อมั่นใจนัก งั้นก็เริ่มงานแรกซะตอนนี้เลย” อาคเนย์เอ่ยเสียงเย็นชา มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสไลด์หน้าจอสองสามที “ธันวาจากชมรมคู่แข่งกำลังจะปล่อยข่าวโจมตีรอบสองตอนบ่ายสามโมงนี้ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า PR มือหนึ่งอย่างคุณจะแก้เกม ‘ดีลไม่มีสัญญา’ นี้ยังไง โดยที่เกียรติของชมรมเราไม่เสียหาย” พริมาหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินชื่อ ‘ธันวา’ ศัตรูตัวฉกาจที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้อาคเนย์อยู่ตลอดเวลา รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที สมองประมวลผลด้วยความรวดเร็ว สมกับที่เป็นดาวเด่นคณะนิเทศฯ ผู้ผ่านเวทีการแข่งขันมาโชกโชอน “ธันวาเหรอคะ... หึ อีโก้สูงแต่สมองกลวงแบบนั้น ฉันมีวิธีจัดการให้หุบปากสนิทได้ภายในสิบนาทีก็ยังได้ค่ะ” พริมาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจเกินร้อย เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาถือไว้แนบอก สายตาพินิจพิเคราะห์มองหน้าคนตัวสูงกว่า “แต่อยcaลืมนะคะว่าดีลนี้เราทำงานร่วมกัน ถ้าฉันพลาด คุณก็พังเหมือนกันค่ะ คุณประธาน” อาคเนย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกจนคนที่เป็นฝ่ายตั้งกำแพงมาตลอดเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งแต่ต้องรีบซ่อนพิรุธไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ... ว่าปากกับฝีมือของคุณมันคมเท่ากันจริงไหม” ก่อนที่พริมาจะทันได้สวนคำพูดจี๊ดๆ กลับไป เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นสามครั้งติดกัน ไม่รอให้อذنุญาต ประตูห้องชมรมก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของรุ่นพี่ในคณะบริหารที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬแตกพลั่ก “อาคเนย์! พริมา!แย่แล้ววะ... ทางเพจมหาวิทยาลัยหลุดรูปโปรเจกต์ของพวกนายออกไปแล้ว แถมยังใส่แคปชันว่า... เป็นงานก๊อปปี้ผลงานประกวดปีที่แล้ว!” พริมาหน้าถอดสีทันที ส่วนอาคเนย์หันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เกียร์เปื้อนกาวใจขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันในตอนนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ!