ปากดีจังนะแม่คุณ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบจู่โจมประสาทสัมผัสของพริมาทันทีที่เธอผลักประตูกระจกบานใสของห้องประชุมใหญ่ชมรมหุ่นยนต์เข้ามา เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวดังสนั่นจนสมาชิกชมรมหลายคนสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว แต่ดูเหมือนจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่สะทกสะทะ... อาคเนย์ ประธานชมรมวิศวกรรมหุ่นยนต์ผู้มาพร้อมกับใบหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนและดวงตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตากลั้วรอยหยัน "มาช้าไปสามนาทีสิบวินาทีสำหรับคนที่จะมารับหน้าที่ PR โปรเจกต์กู้โลก... คุณคิดว่าเวลาของที่นี่มีค่าเท่ากับเศษกระดาษทิชชูในห้องน้ำคณะนิเทศฯ หรือยังไงคะ, คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกจนคนฟังอย่างพริมาต้องรีบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเพลิงโทสะที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงริ้ว15 เธอส่งยิ้มหวานหยดแบบฉบับดาวคณะที่เคลือบยาพิษให้เขาแบบเต็มพิกัด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว "พอดีรถไฟฟ้าติดนิดหน่อยค่ะท่านประธาน... แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเวลา ดิฉันคิดว่าเอาเวลาอันมีค่าของคุณไปปรับปรุงหน้าตาตึงๆ เหมือนคนท้องผูกมาสามวันจะดีกว่านะคะ จะได้ดูเป็นมิตรกับมนุษย์โลกขึ้นมาหน่อย" มุมปากของอาคเนย์กระตุกขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนที่มันจะกลับคืนสู่ความเรียบเฉยตามเดิม ชายหนุ่มประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงครึ่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น สายตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางประเมินค่า "ปากดีจังนะแม่คุณ... หวังว่าความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าจะ 'คม' พอๆ กับคำพูดพ่นๆ ออกมานะ เพราะโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยภาคสนามที่เรากำลังจะเริ่ม... มันไม่มีพื้นที่สำหรับพวกชอบสร้างภาพหรอกค่ะ" พริมาแทบจะกรอกตาเป็นเลขแปดกับความกวนประสาทที่ห่อหุ้มด้วยมาardสุภาพเรียบร้อยแบบปลอมๆ นั่น หมอนี่มันคือสิ่งมีชีวิตประเภทวิศวะซึนเดะที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก! เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมให้อีกฝ่ายกดดันได้ง่ายๆ "สร้างภาพเหรอคะ? ดิฉันว่าคนที่กำลังสร้างกำแพงหนาเตอะเพื่อปิดบังความห่วยแตกในการบริหารจัดการคนอย่างคุณต่างหากล่ะค่ะที่น่าเป็นห่วง... จำไว้เลยนะอาคเนย์ ว่าต่อให้หุ่นยนต์ของคุณจะฉลาดล้ำเลิศแค่ไหน แต่ถ้าปราศจาก PR ที่เข้าใจจิตวิทยาคนอย่างดิฉัน โปรเจกต์นี้ก็เป็นได้แค่เศษเหล็กขึ้นสนิมในห้องเก็บของเท่านั้นแหละค่ะ!" สิ้นคำพูดของเธอ ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบกริบชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มตก สมาชิกชมรมต่างกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบปากกามาถือไว้แน่นเพราะไม่เคยเห็นใครหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและปากคอเราะร้ายมาก่อน อาคเนย์นิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนพริมาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้อง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดฉากสวนกลับอีกรอบ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของ 'ธันวา' คู่แข่งตัวฉกาจจากภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางแกว่งไปมาอย่างอวดดี "อุ๊ย... ดูท่าทางห้องประชุมนี้จะบรรยากาศร้อนระอุซะจนฉันเกรงใจที่จะเข้ามาขัดจังหวะความหวานชื่นเลยแฮะ... อาคเนย์ นายแน่ใจเหรอว่าจะเอาแม่นี่มาทำ PR? ระวังนะ... โปรเจกต์กู้โลกของนาย อาจจะพังไม่เป็นท่าเพราะความปากเก่งของเธอก่อนที่หุ่นยนต์จะทันได้ออกจากห้องแล็บซะอีก!" พริมาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันทีด้วยความฉุนเฉียว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากตอกกลับ ธันวาเจ้ากรรมก็ยื่นแท็บเล็ตเข้ามาใกล้หน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มพินาศที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพล่าน "แล้วก็... มีเรื่องสนุกๆ ส่งตรงมาจากบอร์ดบริหารเมื่อกี้พอดีเลยว่ะอาคเนย์... ดูท่าทาง... งานแรกของ PR คนเก่งของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดซะแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและหมั่นไส้ตาอาคเนย์ไปด้วยกันนะคะ!