ผู้ชนะในยกแรก

"รหัสลับนั่น... ท่านไปเอามาจากที่ใด" เสียงของข้าสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังของบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าไม่วางตา ฮ่องเต้เฟยหลงหยุดฝีเท้าลงช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันในอุทยานหลวงที่มืดสลัว แสงจันทร์เสี้ยวส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขาให้ดูคมสันดุจรูปสลัก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขายังไม่หันกลับมา เพียงแต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความนัย "เรื่องของมารดาเจ้า... ยังมีอีกหลายสิ่งที่เจ้าไม่รู้ หว่านเอ๋อร์ และในเวลานี้ สิ่งที่เจ้าต้องทำไม่ใช่การถามถึงอดีต แต่คือการรักษาตำแหน่งของเจ้าในวังหลังให้มั่นคงก่อนที่ 'หมาก' ตัวถัดไปจะถูกเดิน" ข้ากัดริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นที่แล่นผ่านหัวใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ข้าพร่ำสอนตนเองมาตลอด การตายของท่านแม่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และหากฮ่องเต้ผู้นี้กุมความลับของคนในเงาไว้ เขาก็คือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่สุดในการแก้แค้นของข้า ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ซักไซ้ต่อ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของขันทีน้อยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืด "ฝ่าบาท... พระสนมซูเจียว... นางกำลังอาละวาดอยู่ที่ตำหนักเย็นพ่ะย่ะค่ะ!" คิ้วเรียวของข้าเลิกขึ้นเล็กน้อย ซูเจียว สนมหน้าใหม่ที่เป็นดั่งหุ่นเชิดราคาถูกของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิน นางช่างไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองกำลังเล่นอยู่กับไฟ ฮ่องเต้เฟยหลงหันมาสบตาข้าชั่วครู่ มุมปากของเขาหยักยิ้มราวกับจะท้าทาย "ข้าจะให้เจ้าเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง ไปเถอะ... ทำให้ข้าเห็นเสียหน่อยว่าเจ้าคู่ควรกับตำแหน่งที่ข้าประทานให้มากน้อยเพียงใด" เมื่อข้าก้าวเข้าสู่โถงกลางของตำหนักเย็น กลิ่นกำยานที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียนแตะเข้าที่จมูก พระสนมซูเจียวในชุดแพรไหมปักลายดอกโบตั๋นสีแดงสดกำลังตวาดใส่เหล่านางกำนัลด้วยท่าทีหยิ่งผยอง ราวกับนางยังคงเป็นสนมเอกผู้เป็นที่โปรดปราน "พวกเจ้ากล้าดียังไง! ข้าคือคนของกุ้ยเฟย! ใครที่กล้าแตะต้องตัวข้าจะต้องชดใช้!" ข้าเดินเข้าไปช้าๆ เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นหินสม่ำเสมอทำให้เสียงโวยวายของนางเงียบลงทันที ใบหน้าที่เคยกรีดกรายด้วยเครื่องประทินโฉมราคาแพงของซูเจียวซีดเผือดเมื่อเห็นข้า "เจ้า... หลินหว่านเอ๋อร์! เจ้ามาทำอะไรที่นี่!" ข้าไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแย้มยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก "สนมซู... ท่านคงลืมไปแล้วว่ายามนี้ท่านเป็นเพียงนักโทษที่รอการไต่สวน ความโอหังของท่านมิใช่สิ่งที่จะช่วยรักษาคอของท่านไว้ได้หรอกนะคะ" "เจ้าไม่มีสิทธิ์มาตัดสินข้า! กุ้ยเฟยไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!" นางแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง ข้าก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเราแทบจะรดกัน มือเรียวของข้าหยิบ 'ป้ายหยกประจำตัว' ที่กุ้ยเฟยเคยลืมทิ้งไว้ในเหตุการณ์คราวก่อนออกมาถือไว้ นางเห็นป้ายหยกนั้นแล้วดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ข้าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของนาง "กุ้ยเฟยเหม่ยหลินไม่ได้รักใครนอกจากตนเอง ท่านเป็นเพียงหมากที่เดินพลาด และหมากที่เดินพลาดในกระดานของนาง... ก็มีจุดจบเพียงทางเดียวเท่านั้น" ข้าส่งสัญญาณมือให้องครักษ์นำหลักฐานการยักยอกเงินหลวงและการคบคิดลักลอบนำสารพิษเข้าวังออกมาวางตรงหน้า ซูเจียวถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น สิ่งเหล่านั้นคือหลักฐานที่ข้าสั่งสมมานานพอที่จะทำลายชื่อเสียงของกุ้ยเฟยได้ในคราวเดียว แต่การกำจัด 'หุ่นเชิด' อย่างซูเจียวต่างหาก คือการประกาศสงครามที่แท้จริง "ข้าไม่เพียงแต่จะขับไล่ท่านออกจากวัง แต่ข้าจะทำให้ตระกูลของท่านต้องก้มหัวขอขมาต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ด้วยความอัปยศที่สุด" ข้าประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง นางกรีดร้องอย่างเสียสติ แต่ไม่นานทหารก็นำตัวนางออกไปจากตำหนักจนสิ้นเสียง เหลือเพียงข้าที่ยืนอยู่ลำพังในความเงียบสงัด ข้าถอนหายใจยาว พลันสายตาเหลือบไปเห็นเงาดำที่พุ่งผ่านหน้าต่างออกไปอย่างรวดเร็ว ข้าคว้าปิ่นปักผมแทงลงไปที่รอยแตกบนกำแพงตามสัญชาตญาณ—มันคือช่องลับ! ภายในช่องนั้นมีจดหมายฉบับหนึ่งม้วนไว้ ข้าหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา และทันใดนั้น ลมหายใจของข้าก็แทบหยุดเต้น ในกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้มีเพียงรายชื่อสายลับที่แฝงตัวอยู่ในวัง แต่มันยังมีตราประทับรูป 'มังกรหักเขี้ยว' ซึ่งเป็นตราประจำตัวของ... ท่านพ่อของข้าเอง! ก่อนที่ข้าจะทันได้ตั้งตัว ประตูด้านหลังก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ข้าเกลียดชังโชยมาปะทะจมูก กุ้ยเฟยเหม่ยหลินก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "ช่างฉลาดปราดเปรื่องสมกับที่เป็นลูกสาวของคนทรยศจริงๆ นะหว่านเอ๋อร์" นางเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แต่เจ้าลืมไปหรือไม่... ว่าสิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือน่ะ มันคือโทษประหารชีวิตเก้าชั่วโคตรของตระกูลหลินเชียวนะ" ข้ากำจดหมายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวดั่งกลองรบ ในขณะที่กุ้ยเฟยชักกริชสีเงินวาววับออกมาจากชายแขนเสื้อ สายตาของนางจ้องมองมาที่ข้าด้วยความกระหายเลือดอย่างที่สุด ไป๋เหลียนฮวายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พาคุณนักอ่านทุกท่านเข้าสู่ความเข้มข้นในบทนี้ และหวังว่าคุณจะติดตามชมความฉลาดเฉลียวของหลินหว่านเอ๋อร์ในตอนถัดไปนะคะ