ค่ำคืนแห่งการพิสูจน์

"เจ้าวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าใด... หว่านเอ๋อร์" สุรเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงกระบี่ที่กระทบกับปลอกหยกดังก้องอยู่ในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณา ฮ่องเต้เฟยหลงประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก สายพระเนตรคมปลาบดั่งพญาเหยี่ยวจับจ้องมองสตรีเบื้องหน้าโดยไม่กะพริบตา ในพระหัตถ์ของพระองค์มีม้วนกระดาษลับที่เพิ่งได้รับมา ซึ่งระบุถึงที่มาของ 'ความผิดพลาด' ในงานเลี้ยงเมื่อคืน หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้ทรุดกายลงกราบทันที นางเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหยก ดวงตาที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำยามไร้ลมกลับฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่อ่านไม่ออก "หากหม่อมฉันบอกว่า เรื่องนี้ไม่ใช่แผนของหม่อมฉัน ฝ่าบาทจะทรงเชื่อในคำกล่าวของสตรีที่พระองค์เพิ่งกังขาในเจตนาหรือเพคะ?" หว่านเอ๋อร์ย้อนถาม เสียงของนางราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ความเงียบในห้องนั้นกดดันยิ่งกว่าเดิม เฟยหลงแค่นพระสรวลเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวย่างมาหยุดลงตรงหน้าหญิงสาว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้หว่านเอ๋อร์ต้องเงยหน้าขึ้นสบสายตา พระองค์เชยคางนางขึ้นเบาๆ แต่แววตาที่จ้องมองกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน "ในวังหลวงแห่งนี้ คนที่พูดความจริงมักจะตายเร็วที่สุด แต่เจ้า... กลับเลือกที่จะไม่แก้ตัว" พระองค์เปรย "มีคนก้าวตัดหน้าเจ้าไปหนึ่งก้าวเสมอ ในขณะที่เจ้ากำลังวางหมากตัวนี้ อีกคนก็ชิงเดินหมากตัวที่สองไปแล้ว... เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างเล่า?" หว่านเอ๋อร์นิ่งอึ้ง หัวใจของนางเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ใช่... กุ้ยเฟยเหม่ยหลินอาจเป็นคนบงการ แต่ความรู้สึกที่ว่า 'มีคนอื่น' แทรกเข้ามาในแผนของนางอย่างแยบยลนั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่า นางไม่เคยพลาดแบบนี้มาก่อน "หม่อมฉันรู้สึกว่า... ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรการแสดงงิ้วฉากนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว ใช่หรือไม่เพคะ?" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบกระซิบ พลางขยับกายถอยห่างออกมาเพียงก้าวเดียว ฮ่องเต้ไม่ตอบ แต่พระเนตรกลับวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ "ความฉลาดของเจ้าช่างน่าหลงใหลพอๆ กับความโง่เขลาของคนอื่นในวังหลังนี้ หว่านเอ๋อร์... เจ้าเป็นเพียงหมาก หรือเป็นผู้เดินหมากกันแน่?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กุ้ยเฟยเหม่ยหลินผู้ทรงอำนาจกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่พร้อมกับข้อหาที่ว่าหว่านเอ๋อร์ลอบวางยาในสุราถวาย ทั้งที่ความจริงแล้วนางเป็นเหยื่อของการสับเปลี่ยนหมากกระดานนี้ "ฝ่าบาทเพคะ" หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก "หากวันนี้หม่อมฉันต้องโทษทัณฑ์เพียงเพราะการเดินหมากที่ผิดพลาดของผู้อื่น หม่อมฉันขอถามเพียงประโยคเดียว... ในบัลลังก์นี้ นอกจากความกลัวและอำนาจ พระองค์ยังเหลือที่ว่างให้ความยุติธรรมอยู่บ้างหรือไม่?" เฟยหลงนิ่งไป ครู่หนึ่งพระองค์จึงก้าวเข้าใกล้จนชิดลมหายใจ กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงอำนาจแผ่ซ่านกดทับหัวใจของนาง "ความยุติธรรมเป็นเรื่องของบัณฑิต ส่วนข้า... ข้าต้องการเพียงสตรีที่สามารถยืนเคียงข้างข้าบนกองเพลิงได้ ไม่ใช่สตรีที่รอให้ผู้อื่นมาดับไฟให้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเหล่าขันทีและเสียงเครื่องทองกระทบกันดังขึ้นที่หน้าห้อง เสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินดังแทรกเข้ามาอย่างถือดี "ฝ่าบาท! หม่อมฉันพบหลักฐานสำคัญที่จะชี้ชัดว่าสตรีผู้นี้มิใช่คนธรรมดา แต่นางคือสายลับที่ตระกูลหลินส่งมาเพื่อสังหารพระองค์!" บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออก กุ้ยเฟยในชุดสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าสะใจ โดยมีขันทีคนสนิทถือม้วนผ้าบางอย่างที่นางอ้างว่าเป็นหลักฐานมัดตัวหว่านเอ๋อร์ ทว่าเมื่อสายตาของเหม่ยหลินปะทะเข้ากับท่าทางที่เฟยหลงโอบประคองหว่านเอ๋อร์ไว้ในวงแขน รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของนางก็แข็งค้างทันที เฟยหลงหันไปสบตากุ้ยเฟยด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจที่สุด "กุ้ยเฟย... เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว หรือว่าเจ้าเองที่เป็นคนลืมไปว่า ในตำหนักแห่งนี้ ใครกันแน่ที่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตผู้คน" หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ที่ขยับตัวมาบังหน้านางไว้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูน่ากลัวและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน มือหนาของเขาบีบมือของนางแน่นขึ้นราวกับจะบอกเป็นนัยว่า เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเขาก็พร้อมจะเป็นผู้เล่นคนใหม่ที่สั่นคลอนทุกอย่างในวังหลัง ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของหว่านเอ๋อร์กลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนหลังม่านโปร่งที่มุมห้อง... บุคคลที่ควรจะอยู่ในจวนตระกูลหลินกลับกำลังยืนกอดอกจ้องมองมาที่นางด้วยแววตาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ใช่แล้ว... เขาคือคนที่ก้าวเดินเร็วกว่านางหนึ่งก้าวเสมอ และในขณะนี้ เขากำลังยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์บางอย่างที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือรหัสลับที่มารดาของนางใช้ติดต่อกับคนในเงาก่อนจะสิ้นลมหายใจ! ไป๋เหลียนหวาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นระทึกไปกับหว่านเอ๋อร์ในตอนถัดไปนะคะ