ความรักที่ก่อตัว

"เจ้าจะยอมให้เลือดของนางกำนัลผู้หนึ่งมาเปื้อนมือเจ้า หรือจะปล่อยให้รัศมีของกุ้ยเฟยกลืนกินเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านกันแน่ หว่านเอ๋อร์?" สุรเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้เฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องอักษร กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่มักจะทำให้จิตใจสงบ กลับยิ่งตอกย้ำความกดดันในวินาทีนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ทันที แต่นางเลือกที่จะวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น บนกระดาษเสวียนจื่อนั้นคืออักษรคำว่า 'อดทน' ที่นางจรดปลายพู่กันทิ้งไว้จนหมึกซึมลึก "ฝ่าบาททรงมองเห็นเพียงแค่เลือดที่เปื้อนมือ แต่กลับไม่มองว่าเลือดนั้นมาจากคมดาบของใคร" หว่านเอ๋อร์เอ่ยตอบ เสียงของนางเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่สื่อถึงความนัยบางอย่าง นางขยับกายลุกขึ้นยืน ตัวตรงดุจกิ่งหลิวที่พร้อมจะต้านรับพายุ นางเงยหน้าสบพระเนตรคมคายของบุรุษผู้ครองแผ่นดินอย่างไม่หลบเลี่ยง "กุ้ยเฟยเหม่ยหลินไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชีวิตนางกำนัลคนนั้น แต่นางต้องการดึงหม่อมฉันลงไปในหลุมพรางที่นางขุดไว้... หากหม่อมฉันโต้ตอบด้วยความโกรธ หม่อมฉันก็ไม่ต่างจากสุนัขที่ไล่กัดเงาของตนเอง" เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนหว่านเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากพระวรกาย พระหัตถ์แกร่งคว้าเข้าที่ต้นแขนของนางเบาๆ ทว่าหนักแน่นดุจโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "เจ้าฉลาดเกินไปหว่านเอ๋อร์ ความฉลาดของเจ้ามักจะทำให้ผู้คนหวาดกลัว ข้ารู้ว่ามารดาของเจ้าจากไปเพราะเหตุใด และข้าก็รู้ว่าตระกูลหลินในสายตาเจ้าเป็นเช่นไร... บอกข้าสิ เจ้าทำทั้งหมดนี้เพื่ออำนาจ หรือเพื่อการล้างแค้น?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรปักเข้ากลางใจ นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำในวันที่มารดาถูกใส่ร้ายจนต้องปลิดชีพตนเองในห้องมืดมิดหวนคืนมาดั่งคลื่นกระทบฝั่ง "ฝ่าบาท..." หว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงสั่นพร่า ทว่าดวงตายังคงความเด็ดเดี่ยว "อำนาจเป็นเพียงเครื่องมือ แต่ความยุติธรรมที่หม่อมฉันโหยหา... มันมีค่าเกินกว่าจะเอาชีวิตคนบริสุทธิ์ไปแลก หม่อมฉันไม่ใช่คนใจอ่อน แต่หม่อมฉันรู้จักเลือกศัตรูที่จะสู้ด้วย หม่อมฉันไม่ได้สู้เพื่อเป็นหงส์ที่อยู่บนจุดสูงสุด หม่อมฉันสู้เพื่อจะบอกว่า ชีวิตของสตรีในวังหลังนี้... ไม่ควรเป็นเพียงเบี้ยในกระดานของพระองค์หรือผู้ใด" เฟยหลงชะงักไป พระเนตรที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหาที่ยากจะนิยาม พระองค์ไม่เคยพบสตรีใดที่กล้าก่นด่าชะตากรรมต่อหน้าบัลลังก์เช่นนาง เฟยหลงก้าวเข้าหาจนแผ่นหลังของหว่านเอ๋อร์ชนเข้ากับโต๊ะทรงอักษร น้ำหนักของพระวรกายโถมเข้าหาจนนางต้องเบนสายตาหนี "ข้าเคยเป็นเพียงองค์ชายที่ไม่มีใครเหลียวแล ต้องคอยมองดูพวกนางแย่งชิงความโปรดปรานจนเลือดนองพื้นตำหนัก" เฟยหลงกระซิบข้างใบหูนาง เสียงของเขาแฝงไปด้วยความขื่นขมที่เพิ่งเปิดเผย "ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเดินในเส้นทางเดียวกับพวกนาง แต่ในวังหลังนี้... หากเจ้าไม่หยิบดาบขึ้นมา ข้าก็ไม่อาจปกป้องเจ้าได้จากคมดาบที่ซ่อนอยู่ในเงามืด" "ถ้าเช่นนั้น ฝ่าบาทโปรดวางดาบของพระองค์ลงเถิด" หว่านเอ๋อร์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบตาเขา มือเรียวบางแตะลงบนพระอุระแกร่ง "หม่อมฉันไม่ได้ต้องการดาบของพระองค์ หม่อมฉันต้องการเพียง... ความไว้ใจที่พระองค์ไม่เคยมีให้กับผู้ใด" ภายในห้องนั้นเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน ความลับของอดีตที่เคยฝังกลบถูกขุดขึ้นมาแลกเปลี่ยน ราวกับกำแพงที่กั้นระหว่างหัวใจของทั้งสองค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างร้อนรนขัดจังหวะห้วงเวลาอันแสนเปราะบางนี้ "ฝ่าบาท! กุ้ยเฟย... กุ้ยเฟยเกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" เสียงขันทีหน้าห้องแผดร้องด้วยความตื่นตระหนก "นางกำนัลที่ถูกกล่าวหาว่าลอบปลงพระชนม์... บัดนี้ได้กระโดดลงบ่อน้ำในอุทยานสิ้นใจไปแล้ว พร้อมกับจดหมายสารภาพผิดที่อ้างว่า... ได้รับคำสั่งจากพระสนมหลินหว่านเอ๋อร์ให้ทำลายสมุนไพรในโรงโอสถเพคะ!" หว่านเอ๋อร์ชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือกับดักที่เหม่ยหลินขุดไว้รออยู่แล้ว เฟยหลงผละออกจากนาง สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ "เรื่องนี้เจ้าจะอธิบายอย่างไร?" เฟยหลงตรัสถาม เสียงเรียบเฉยจนหว่านเอ๋อร์รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง ในตอนนั้นเอง บานประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง กุ้ยเฟยเหม่ยหลินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยชัยชนะ นางคุกเข่าลงแทบเท้าฮ่องเต้ พลางเหลือบมองหว่านเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ใต้หน้ากากแห่งความเศร้าโศก... และในมือของนาง คือหยกประจำตัวของหว่านเอ๋อร์ที่หายไปเมื่อเช้านี้! "ฝ่าบาท... หว่านเอ๋อร์นางทำเช่นนี้กับหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ?" เหม่ยหลินสะอื้นไห้ "นางสังหารคนปิดปากเพื่อทำลายหลักฐาน แต่นางคงลืมไปว่า... หยกชิ้นนี้ที่พบในมือของนางกำนัลก่อนตาย คือสิ่งที่นางทำตกไว้ใช่หรือไม่?" ไป๋เหลียนฮวาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในบทนี้นะคะ