เงาแค้นจากอดีต

"ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก อย่าให้ข้าต้องใช้ไม้ไล่ตีเหมือนสุนัขข้างถนน!" เสียงกร้าวของหญิงชราหลังค่อมดังขึ้น พร้อมกับแรงเหวี่ยงไม้กวาดเก่าคร่ำคร่าใส่ร่างของหลินหว่านเอ๋อร์จนนางต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว กลิ่นอับชื้นของศาลเจ้าร้างที่ชายขอบเมืองหลวงตลบอบอวลอยู่รอบตัว แสงเทียนริบหรี่จากด้านในส่องให้เห็นเพียงเงาตะคุ่มที่สั่นไหวไปตามแรงลม หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงแต่ยืนนิ่ง แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือเหี่ยวย่นของหญิงชราผู้นั้น "ป้าซู... ท่านยังจำกำไลหยกสลักลายดอกโบตั๋นนี้ได้หรือไม่" หว่านเอ๋อร์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง มือบางค่อยๆ เผยกำไลหยกสีเขียวมรกตที่ดูหม่นแสงลงตามกาลเวลาขึ้นมา หญิงชะงักกึก ไม้กวาดในมือร่วงหล่นลงพื้นกระทบหินดังเคร้ง ราวกับเสียงนั้นเป็นสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจนาง ดวงตาขุ่นมัวของหญิงชราเบิกโพลง ก่อนจะค่อยๆ หรี่ลงด้วยความหวาดระแวงและหวาดกลัว "เจ้า... เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงมีของสิ่งนี้..." เสียงของนางสั่นพร่า ปากคอสั่นเทา "ข้าคือบุตรสาวของคนที่ท่านเคยถวายชีวิตให้ดูแลไงเล่า" หว่านเอ๋อร์ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัว นางหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าออกมาซับรอยฝุ่นที่เปื้อนใบหน้าหญิงชราอย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นดูอ่อนโยน ทว่าในใจของนางกลับกำลังพายุหมุนวนด้วยความแค้นที่อัดอั้นมานานหลายปี ป้าซูคือพยานปากเอกเพียงคนเดียวที่รู้เห็นความลับของการตายของมารดา แต่การที่นางต้องมาตกต่ำเยี่ยงนี้ ย่อมหมายความว่าศัตรูของนางในวังหลวงยังคงกวาดล้างผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องทิ้งไปจนสิ้น "หนีไปเถอะแม่นาง... ถ้าเจ้าไม่อยากจบชีวิตเหมือนนายหญิงของเจ้า อย่าได้ขุดคุ้ยเรื่องนี้อีก" ป้าซูคว้าข้อมือหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้นางรู้สึกเจ็บ "กุ้ยเฟยไม่ได้มีเพียงอำนาจในวัง แต่นางมีปีศาจที่พร้อมจะกระชากวิญญาณใครก็ตามที่ขวางทาง" "ท่านกลัวหรือ" หว่านเอ๋อร์ถามพลางเลิกคิ้วขึ้น "ในเมื่อข้าก้าวเข้ามาอยู่ในเกมนี้แล้ว ต่อให้ข้าหมอบกราบขอชีวิต พวกมันก็ไม่ปล่อยข้าไปหรอก สู้ข้าเผาผลาญพวกมันให้วอดวายไปด้วยดีกว่าไหม" บรรยากาศในศาลเจ้าดูอึดอัดขึ้นถนัดตา ป้าซูหลบสายตาไปทางเงามืดด้านหลัง ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่ได้ยิน "ท่านไม่ได้ตายเพราะไข้ใจ... แต่นางถูกวางยาด้วยน้ำค้างมรณะ และคนที่นำยานั้นไปส่งให้ถึงมือในวันนั้น ก็คือคนของ 'เฟยหลง' เอง" ร่างของหว่านเอ๋อร์ชาวาบ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นเหมือนหยุดลงชั่วขณะ นางนึกถึงแววตาที่อบอุ่นของฮ่องเต้เฟยหลง นึกถึงอ้อมกอดที่เขามอบให้ในค่ำคืนที่เงียบเหงา คำพูดของป้าซูเปรียบเสมือนกริชแหลมที่ปักลงกลางหัวใจที่นางเพิ่งจะเริ่มเปิดรับ "ท่านกำลังจะบอกข้าว่า... ฮ่องเต้ที่ข้าฝากชีวิตไว้ คือฆาตกรตัวจริงงั้นหรือ?" หว่านเอ๋อร์กัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือของนางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ป้าซูไม่ตอบ แต่นางกลับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อที่ขาดรุ่ยส่งให้ หว่านเอ๋อร์คลี่กระดาษออกอ่าน แสงเทียนสว่างวูบวาบทำให้เห็นลายอักษรที่ดูคุ้นตา... มันคือจดหมายสั่งการที่มีตราประทับของฮ่องเต้เฟยหลง! ทว่า ในวินาทีที่ความจริงเริ่มกระจ่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษหลายคนก็ดังกระหึ่มขึ้นจากภายนอกศาลเจ้า พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำลายความเงียบของราตรี "จับตัวนางไว้! อย่าให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" หว่านเอ๋อร์หันกลับไปมองประตูศาลเจ้าที่ถูกพังเข้ามาโดยองครักษ์ชุดดำนับสิบคน ในมือของพวกมันมีอาวุธครบมือ และที่ยืนอยู่หน้าสุดคือขันทีคนสนิทของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิน ผู้ซึ่งเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาเมื่อเห็นเป้าหมาย ป้าซูถอยกรูดไปด้านหลังก่อนจะล้มลง "พวกเขาตามมาจนได้... หว่านเอ๋อร์ เจ้าต้องหนีไปทางลับหลังรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม!" แต่ยังไม่ทันที่หว่านเอ๋อร์จะขยับตัว กระบี่คมกริบก็พุ่งเข้ามาจ่อที่ลำคอของนางเสียก่อน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังมาจากด้านหลังกลุ่มองครักษ์ "ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะความลับที่น่าสนใจเข้าให้แล้วสินะ... หว่านเอ๋อร์ เจ้ามีความลับอะไรที่ต้องมาปรึกษากับคนรับใช้เก่าแก่ในที่มืดค่ำเช่นนี้หรือ?" หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฮ่องเต้เฟยหลงที่บัดนี้แววตาของเขาไร้ซึ่งความอาทรอย่างที่เคยเป็น... หรือที่ผ่านมา ทั้งหมดนี้คือละครฉากใหญ่ที่นางตกเป็นเพียงเบี้ยล่างให้เขาเล่นสนุกมาตลอด? ไป๋เหลียนฮวาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นในตอนนี้นะคะ