อำนาจที่เพิ่มพูน

"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาเสนอหน้าในตำหนักบรรทมของฝ่าบาทเช่นนี้ หลินหว่านเอ๋อร์!" สุ้มเสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินดังกังวานบาดแก้วหู นางยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูตำหนักฉางชุน ใบหน้าสวยคมคายบิดเบี้ยวด้วยโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้น ดวงตาคู่สวยดั่งหงส์กรีดมองร่างบอบบางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่บัดนี้ดูสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงที่ไร้คลื่นลม หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้ตอบโต้ในทันที นางเพียงแต่ขยับยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองเครื่องประดับทองคำบนศีรษะของกุ้ยเฟยที่เอียงกะเท่เร่ด้วยความใจร้อน ก่อนจะโน้มกายลงกราบถวายบังคมอย่างชดช้อยและไร้ที่ติ "หม่อมฉันเพียงนำรายการบัญชีรายจ่ายของกรมวังมาถวายฝ่าบาทตามพระประสงค์ หากกุ้ยเฟยทรงเห็นว่าหม่อมฉันบกพร่องประการใด โปรดชี้แนะด้วยเพคะ" หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง ความเย็นชาที่ฉายชัดในแววตาของนางทำให้เหม่ยหลินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้า... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังก้าวเท้าเข้าสู่แดนประหาร? ตำแหน่งสนมขั้นหกที่ฝ่าบาทเพิ่งประทานให้ ไม่ได้ทำให้เจ้ามีสิทธิ์มาจัดแจงงานหลังบ้านของวังหลวงเช่นนี้!" "หม่อมฉันไม่ได้จัดแจงเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่ 'ดูแล' ตามพระบัญชา" หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าองอาจราวกับนางหงส์ที่กำลังสยายปีก "และดูเหมือนว่า... ในบัญชีนี้จะมีรายจ่ายที่ซ้อนทับกันถึงสามหมื่นตำลึงทอง ซึ่งหากกรมคลังตรวจสอบพบ เกรงว่าตำหนักของกุ้ยเฟยคงต้องเป็นแห่งแรกที่ต้องถูกเรียกสอบสวนนะเพคะ" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงในทันที ขันทีและนางกำนัลรอบกายต่างก้มหน้ามองพื้น ราวกับกลัวว่าลมหายใจของตนจะไปสะกิดโทสะของคนทั้งสองเข้า เหม่ยหลินหน้าซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ภายในตำหนักฉางชุน ฮ่องเต้เฟยหลงทอดพระเนตรภาพการเผชิญหน้านั้นผ่านม่านโปร่งบาง พระองค์ไม่ได้ขยับตัว แต่แววตาที่มองหลินหว่านเอ๋อร์กลับมีความลุ่มลึกอย่างประหลาด ความฉลาดเฉลียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของนาง คือสิ่งที่พระองค์ตามหามาตลอด—สตรีที่ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อประดับบัลลังก์ แต่มีไว้เพื่อเคียงข้างและปกป้องบัลลังก์นั้นจากเหล่าคนเขลา "เข้ามา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ดังขึ้นจากด้านใน หว่านเอ๋อร์ก้าวผ่านเหม่ยหลินไปโดยไม่หันกลับไปมอง นางเดินเข้าสู่ใจกลางอำนาจด้วยจังหวะที่มั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง เมื่อถึงเบื้องหน้าพระพักตร์ หว่านเอ๋อร์ก้มศีรษะลงต่ำ "บัญชีเรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่?" เฟยหลงถามพลางพลิกอ่านฎีกาในมือ "เรียบร้อยเพคะ ฝ่าบาท" หว่านเอ๋อร์ตอบเสียงเรียบ "เพียงแต่มีจุดหนึ่งที่หม่อมฉันเห็นว่าควรแก้ไข หม่อมฉันได้จัดการปรับลดงบประมาณในส่วนของการซื้อเครื่องหอมจากต่างแดน และนำไปสมทบให้แก่กองเสบียงทางทิศเหนือที่กำลังประสบภัยแล้งแทน เพื่อเป็นการถวายพระเกียรติแด่ฝ่าบาทที่ทรงห่วงใยราษฎรเพคะ" ฮ่องเต้เฟยหลงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยพระพักตร์ขึ้นสบตานาง แววตาคมกริบนั้นพินิจพิเคราะห์ความนัยที่ซ่อนอยู่ "เจ้ากำลังบอกว่า... การใช้จ่ายของวังหลังมีส่วนสำคัญในการผดุงแผ่นดิน?" "สิ่งที่ไร้ค่าในวังหลวง อาจเป็นชีวิตของคนนับพันในแดนไกลเพคะ" หว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างองอาจ "หากฝ่าบาททรงต้องการบัลลังก์ที่มั่นคง ย่อมต้องเริ่มจากการสร้างความศรัทธาในหัวใจราษฎร และหม่อมฉัน... ยินดีที่จะเป็นมือที่คอยกวาดล้างสิ่งฟุ่มเฟือยเหล่านั้นเพื่อฝ่าบาทเองเพคะ" ฮ่องเต้ทรงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขบขันแต่ทว่าแฝงไปด้วยความพอพระทัยอย่างยิ่ง พระองค์วางฎีกาลงแล้วก้าวลงจากแท่นบรรทมมาหยุดตรงหน้านาง ร่างสูงใหญ่กดดันจนหว่านเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่น่าหวาดหวั่น พระหัตถ์หนาเอื้อมมาเชยคางของนางขึ้นเบาๆ "เจ้ารู้ตัวไหมว่าเจ้ากำลังเป็นศัตรูกับคนทั้งวังหลัง?" "ความเกลียดชังของผู้อื่น ไม่ได้ทำให้นอนหลับไม่สบายเท่ากับการทรยศต่ออุดมการณ์ของตนเองหรอกเพคะ" หว่านเอ๋อร์ตอบกลับทันควัน ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง ขันทีคนสนิทวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบพื้นด้วยความลนลาน "ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ที่ตำหนักสนมรองหลิว... พบศพนางกำนัลคนสนิทของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินถูกฆ่าปาดคอ และในมือนางกำนัลผู้นั้น... มีตราประทับประจำตัวของสนมหลินหว่านเอ๋อร์วางอยู่พ่ะย่ะค่ะ!" หว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นางไม่ได้ทำสิ่งนั้น... แต่ความผิดที่นางไม่ได้ก่อ กำลังถูกวางไว้บนบ่าของนางอย่างจงใจเพื่อชี้เป็นชี้ตาย ฮ่องเต้เฟยหลงหันมามองนางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ในขณะที่หว่านเอ๋อร์รู้ดีว่า กุ้ยเฟยเหม่ยหลินกำลังจะใช้เลือดของนางกำนัลคนนั้นเป็นเครื่องบูชายัญ เพื่อดับรัศมีของนางตั้งแต่วันแรกที่ได้รับอำนาจการดูแลวังหลัง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเล่ห์เหลี่ยมอันเข้มข้นในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - ไป๋เหลียนฮวา