ความลับในหอตำรา

"รอยประทับตรานกยูงสีชาด... ฝ่าบาททรงอธิบายได้หรือไม่เพคะ ว่าเหตุใดตราสัญลักษณ์ลับของตระกูลอดีตราชครูที่ล่มสลายไปแล้ว จึงไปปรากฏอยู่บนรอยสักใต้กระดูกไหปลาร้าของพระองค์ได้?" เสียงของหลินหว่านเอ๋อร์สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาราบเรียบดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของฮ่องเต้เฟยหลง ซึ่งบัดนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เจ้าถามในสิ่งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบนั้นอาจหมายถึงความตายของเจ้าเอง หว่านเอ๋อร์" เฟยหลงขยับกายเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับขมับของนาง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่เขาใช้เป็นประจำ บัดนี้กลับคล้ายกับกลิ่นอายของคมดาบที่พร้อมจะสะบั้นคอหอยนางได้ทุกเมื่อ หว่านเอ๋อร์เบนสายตาหนี ไม่ใช่นางหวาดกลัว แต่เพราะนางไม่อาจทนเห็นความลวงที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้นได้อีกต่อไป นางถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ก้มคำนับอย่างงดงามไร้ที่ติก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากตำหนักบรรทมท่ามกลางสายตาที่จับจ้องเหมือนจะกลืนกินของฮ่องเต้ จุดหมายของนางไม่ใช่ที่อื่น... แต่คือหอตำราหลวงที่เงียบเชียบที่สุดในยามค่ำคืน บรรยากาศภายในหอตำราเต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นที่คลุ้งกระจายในความมืด หว่านเอ๋อร์หยิบโคมไฟหยกขึ้นมาส่อง แสงสีส้มอ่อนกระทบเข้ากับชั้นวางตำราลับที่ถูกจัดหมวดหมู่ด้วยอักษรโบราณ นางเดินลึกเข้าไปยังเขตหวงห้าม ที่ซึ่งบันทึกพงศาวดารฉบับที่ไม่เคยถูกเผยแพร่สู่สายตาประชาชนถูกเก็บไว้ มือเรียวงามสั่นระริกขณะหยิบม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ยขึ้นมาเปิด หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก ความจริงที่ถูกฝังกลบมานานกว่าสิบปีเริ่มปรากฏชัดผ่านตัวอักษรสีน้ำหมึกที่เริ่มซีดจาง 'ปีที่สิบสองแห่งรัชสมัยอดีตฮ่องเต้... มารดาของหลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้เสียชีวิตด้วยอาการป่วยเรื้อรังตามคำกล่าวอ้าง แต่ถูกสังหารด้วยพิษร้ายชนิดเดียวกันกับที่ใช้ในงานเลี้ยงต้อนรับทูตต่างเมือง... ผู้ที่ประทับตรานกยูงสีชาดไว้บนแผ่นหลังของเหยื่อ มิใช่ศัตรูที่ไหน แต่คือ 'ผู้คุมกฎแห่งบัลลังก์' ซึ่งก็คือองค์รัชทายาทในขณะนั้น' หว่านเอ๋อร์รู้สึกราวกับโลหิตในกายถูกสูบฉีดไปที่ใบหน้าจนชาหนึบ องค์รัชทายาทในขณะนั้น... ก็คือฮ่องเต้เฟยหลงในปัจจุบัน! "หมายความว่าท่าน... เป็นคนฆ่าท่านแม่ด้วยมือของท่านเองหรือ" นางพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาบนหน้ากระดาษจนตัวอักษรเลือนหาย แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความเสียใจ มีเพียงความแค้นที่ปะทุขึ้นในอกดั่งไฟโลกันต์ ความรัก ความไว้ใจ และความผูกพันที่เคยมีให้กันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองที่เขาใช้เพื่อควบคุมนางให้เชื่องดั่งสุนัขในอาณัติเท่านั้น ขณะที่นางกำลังจะม้วนคัมภีร์เก็บ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหนังก็ดังขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังของชั้นหนังสือ "เจ้าพบสิ่งที่ตามหาแล้วสินะ หว่านเอ๋อร์" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันทำให้หว่านเอ๋อร์ตัวแข็งทื่อ นางค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับกุ้ยเฟยเหม่ยหลินที่ยืนตระหง่านอยู่ในชุดสีแดงเพลิง ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของสตรีผู้นั้นถือมีดสั้นเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงไฟจนวาววับ "เจ้าคิดหรือว่าเรื่องที่ฝังไว้ลึกขนาดนั้น จะถูกขุดขึ้นมาได้ง่ายๆ โดยไม่มีผู้ใดระแคะระคาย? ข้าเฝ้ารอให้เจ้าโง่เขลาเดินเข้ามาติดกับในหอตำรานี้มานานพอสมควรแล้ว" เหม่ยหลินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต "ถ้าเจ้าตายที่นี่ในฐานะขโมยที่แอบเข้ามาค้นหาความลับของแผ่นดิน ใครเล่าจะกล้าตั้งคำถาม? และฝ่าบาท... ก็ทรงรอที่จะกำจัดเสี้ยนหนามที่ชื่อ 'หลินหว่านเอ๋อร์' ออกไปจากทางเดินของพระองค์อยู่พอดี" หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ถอยหนี นางกลับยืดตัวตรง สบตากับศัตรูคู่อาฆาตด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม "ท่านคิดว่าข้าจะโง่เพียงพอที่จะมาที่นี่โดยไม่มีอะไรติดตัวมาด้วยเลยหรือ เหม่ยหลิน?" นางหยิบซองจดหมายสีเหลืองทองออกมาจากสาบเสื้อ พลางฉีกยิ้มที่ทำให้กุ้ยเฟยต้องชะงักฝีเท้า "หากข้าตายในคืนนี้ จดหมายลับฉบับนี้จะถูกส่งถึงมือเสนาบดีกรมอาญาภายในยามสาม... ซึ่งข้างในนั้น มิใช่แค่เรื่องการตายของมารดาข้า แต่เป็นหลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงของตระกูลเจ้าที่ข้าสะสมมาตลอดสามปี!" ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงประตูด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาอยู่ในที่แห่งนี้ในยามวิกาล เฟยหลงก้าวเข้ามาในหอตำราด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาดุจพยัคฆ์มองสลับระหว่างหญิงสาวสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หว่านเอ๋อร์ต้องหยุดหายใจ... "หว่านเอ๋อร์ เจ้าเข้าใจผิดไปครึ่งหนึ่ง... แต่เรื่องที่เจ้าถืออยู่ในมือนั้น มิใช่สิ่งที่จะทำให้เจ้ามีชีวิตรอดได้เลยแม้แต่นิดเดียว" เขาชักดาบข้างกายออกมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองทัน แล้วหันคมดาบนั้นไปทาง... เหม่ยหลิน? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งเล่ห์กลกับไป๋เหลียนฮวานะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับในตอนหน้าไปพร้อมกับข้าค่ะ