การลอบสังหารในงานเทศกาล

“ถอยไป! ใครบังอาจให้พวกเจ้าเข้ามาใกล้รัศมีที่ประทับของฝ่าบาท!” เสียงตวาดกร้าวของกงกงคนสนิทดังแทรกผ่านเสียงดนตรีรื่นเริงในงานเทศกาลโคมไฟท่ามกลางอุทยานหลวงที่ประดับประดาด้วยแสงเทียนระยิบระยับ หว่านเอ๋อร์ที่นั่งอยู่เคียงข้างฮ่องเต้เฟยหลงยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง แม้ในใจจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่โชยมากับสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านใบหน้าไป “ใจเย็นเถิด เจ้าดูนกเหล่านั้นสิ... สวยงามจนน่ากลัว ว่าหรือไม่ หว่านเอ๋อร์?” เฟยหลงตรัสถามพลางทอดพระเนตรไปยังกลุ่มนักเต้นรำที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่แปลกประหลาดกว่าทุกครา หว่านเอ๋อร์วางจอกสุราลงช้าๆ นิ้วเรียวงามลูบไล้ขอบถ้วยหยกอย่างใช้ความคิด สายตาของนางจ้องมองไปยังมือของนางรำหัวหน้ากลุ่มที่ซ่อนบางอย่างไว้ในแขนเสื้อกว้าง “ดอกไม้ที่บานยามค่ำคืนมักจะมีพิษร้ายซ่อนอยู่เสมอเพคะฝ่าบาท หากไม่ระวังแม้แต่กลีบดอกที่ดูไร้พิษภัยก็อาจปลิดชีพผู้คนได้โดยไม่รู้ตัว” เหม่ยหลินกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักคลี่ยิ้มงดงาม ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง นางส่งสายตาเพียงเล็กน้อยให้กลุ่มนักเต้นรำเหล่านั้น ทันใดนั้น เสียงดนตรีที่เร้าใจก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู *ฉึก!* ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบพุ่งแหวกอากาศตรงมายังบัลลังก์ประธาน หว่านเอ๋อร์ไม่รอช้า นางคว้าปิ่นปักผมหยกเล่มคมกริบออกจากมวยผม แล้วสะบัดตัวบังหน้าฮ่องเต้ไว้อย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน แรงปะทะทำให้แขนเสื้อของนางขาดวิ่นและเผยให้เห็นรอยแผลที่ถูกธนูเฉี่ยวผิว แต่ไม่มีเสียงร้องครวญครางหลุดออกมาจากปากนางแม้แต่น้อย “ปกป้องฝ่าบาท!” เสียงองครักษ์โห่ร้องดังลั่นไปทั่วอุทยาน ความวุ่นวายเกิดขึ้นในฉับพลัน ขุนนางต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด โคมไฟระเกะระกะบนพื้นล้มระเนระนาด กองเพลิงเริ่มลุกลามไปตามม่านผ้าไหม “เจ้าบาดเจ็บ!” เฟยหลงคว้าไหล่นางไว้ สายตาคมกริบฉายแววกังวลที่ไม่อาจซ่อนมิด “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ... แต่ดูนั่น!” หว่านเอ๋อร์ชี้นิ้วไปยังทิศทางที่เหม่ยหลินกุ้ยเฟยยืนอยู่ นางผู้นั้นไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ซ้ำยังยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้น “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันขออนุญาตพิสูจน์ความจงรักภักดีด้วยการหยุดยั้งผู้บงการนี้เอง” หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้เลือดสีแดงสดจะเริ่มซึมออกจากแผลที่หัวไหล่ แต่นางกลับไม่แสดงอาการอ่อนแอ หว่านเอ๋อร์พุ่งตัวเข้าหาเหม่ยหลินกุ้ยเฟยทันที กลุ่มนักฆ่าที่แฝงตัวเป็นนักเต้นรำขวางทางนางไว้ หว่านเอ๋อร์ใช้ปิ่นปักผมเป็นอาวุธ นางไม่ได้สู้ด้วยพละกำลัง แต่สู้ด้วยจังหวะและการคาดการณ์ นางรู้ดีว่าเหม่ยหลินไม่ได้เตรียมการเพียงแค่กลุ่มคนเหล่านี้ “เจ้าคิดหรือว่าการทำดีเอาหน้าเพียงครั้งเดียว จะช่วยให้เจ้าพ้นจากข้อหาคบคิดกับกบฏได้?” เหม่ยหลินตะโกนท้าทายขณะที่นางถอยร่นเข้าไปในมุมมืดของศาลา “เลือดที่ไหลบนพื้นนั่นแหละที่จะเป็นหลักฐานว่าเจ้าคือหนอนบ่อนไส้ที่ฮ่องเต้ทรงเลี้ยงไว้ในอก!” หว่านเอ๋อร์หยุดฝีเท้า ดวงตาสุกสกาวของนางวาวโรจน์ “การใส่ร้ายที่ต่ำช้าเช่นนี้... กุ้ยเฟยท่านคงลืมไปว่าข้าไม่ได้เป็นคนโง่เขลาในวังหลังที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำได้ง่ายๆ” ทันใดนั้น หว่านเอ๋อร์ก็พลิกสถานการณ์ด้วยการโยนสิ่งที่อยู่ในแขนเสื้อออกไป—มันคือตราประทับลับที่นางขโมยมาได้จากห้องทำงานของคนสนิทเหม่ยหลินเมื่อคืนนี้ ตราประทับนั้นถูกวางลงบนโต๊ะกลางท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่เริ่มหันมามอง “นี่คือสิ่งที่จะบอกว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้สั่งการให้ลอบสังหารฮ่องเต้ในคืนนี้!” แต่ก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย เสียงกรีดร้องของนางกำนัลผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหว่านเอ๋อร์ เมื่อนางหันกลับไปก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ชายชุดดำที่ดูเหมือนนักฆ่าที่พลาดท่าไปเมื่อครู่ กำลังถือดาบยาวจ่อคอหอยของเฟยหลงที่ยืนนิ่งเฉยอยู่โดยไม่ขยับกาย... ไม่ใช่เพราะเขากลัว แต่เป็นเพราะฮ่องเต้เองที่กำลังกุมมือของชายชุดดำผู้นั้นไว้ และชายผู้นั้น... คือเงาที่หว่านเอ๋อร์รู้จักดีที่สุดในฐานะองครักษ์ข้างกายของนางเอง “หว่านเอ๋อร์... เจ้ายังจะปกป้องคนที่เจ้าส่งมาให้ปลิดชีพเราด้วยตัวเองอยู่อีกหรือ?” เฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความผิดหวังที่บาดลึกกว่าดาบเล่มใด หว่านเอ๋อร์มองดูองครักษ์ของนางที่สั่นสะท้านอยู่ในมือของฮ่องเต้ ความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวเริ่มกัดกินจิตใจนาง นี่ไม่ใช่แผนของเหม่ยหลินเพียงผู้เดียว แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อทำลายความเชื่อใจของเขาที่มีต่อนางโดยเฉพาะ... และนางก็เดินเข้าสู่กับดักนั้นอย่างเต็มใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตกอยู่ในวังวนแห่งเล่ห์กลไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ