คำเตือนจากความมืด

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่เขียนอยู่ในกระดาษแผ่นนี้ มิใช่เพียงความฝันตื่นหนึ่งของคนขี้ขลาด?" หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกในตำหนักลับส่วนตัว ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ไปครึ่งหนึ่งในเชิงเทียนเบื้องหน้า สารลับฉบับนี้มิได้มาด้วยนกพิราบสื่อสาร หรือม้าเร็ว แต่มาในรูปแบบของเข็มกลัดหยกแตกหักที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของนางเมื่อชั่วยามก่อน หญิงสาวผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในเงามืดของห้องเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "หม่อมฉันเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพคะ ข่าวจากในคุกหลวงที่พี่ชายหม่อมฉันสืบมา... กองกำลังลับของตระกูลจางเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว อีกสามวันนับจากนี้ เมื่อพระจันทร์เต็มดวงไร้แสงเงา บัลลังก์จะถูกล้อมด้วยเลือด" หว่านเอ๋อร์นิ่งงัน นิ้วเรียวสวยลูบไปตามขอบโต๊ะไม้หอม ความเย็นเยียบของอากาศดูเหมือนจะย้อนกลับเข้ามาบาดลึกถึงกระดูก กุ้ยเฟยเหม่ยหลิน... สตรีผู้มีความทะเยอทะยานไม่ต่างจากงูพิษที่รอนักล่าเผลอตัว นางวางแผนการนี้มานานเพียงใดกัน? ความแค้นเรื่องมารดาที่นางเคยตั้งปณิธานไว้เริ่มดูจางหายไป เมื่อภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่อาจดับสิ้นชีวิตผู้คนนับหมื่นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "สามวัน..." นางพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวเล็กน้อย "กุ้ยเฟยช่างใจกล้าถึงเพียงนี้ นางไม่เกรงกลัวต่อโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรหรือไร" "นางมิได้ทำเพียงลำพังเพคะ" นางกำนัลข้างกายรีบกล่าวเสริม "มีข่าวลือว่ารองแม่ทัพซูได้รับตราประทับปลอมจากในวัง... ทุกอย่างถูกเตรียมไว้เพื่อชิงจังหวะที่ฝ่าบาทเสด็จประพาสล่าสัตว์ในวันนั้น" หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดฉลองพระองค์สีม่วงเข้มดูราวกับสีของเลือดแห้งในเงามัว นางเดินไปที่หน้าต่างไม้แกะสลัก เปิดออกเพียงเล็กน้อยเพื่อมองไปยังทิศที่ตำหนักของฮ่องเต้เฟยหลงตั้งอยู่ 'ฝ่าบาท... พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่าพระองค์กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่คนรักคนสนิทเป็นผู้ขุดไว้ให้' ในหัวของนางฉายภาพใบหน้าของฮ่องเต้เฟยหลง ผู้ซึ่งมักจะมีแววตาซ่อนเร้นความนัยเสมอ เขาอาจจะทราบ... หรือไม่เขาก็อาจกำลังเล่นเกมปลาติดเบ็ดเพื่อล่อให้งูออกจากรู แต่ไม่ว่าจะเป็นทางใด ความเสี่ยงที่นางต้องเผชิญในครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก หากนางทูลความจริงแล้วผิดพลาด นางจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด หากนางนิ่งเฉย ชีวิตของฝ่าบาทและตัวนางเองก็คงไม่ต่างจากใบไม้ที่ร่วงหล่นในพายุ เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หน้าตำหนักทำให้หว่านเอ๋อร์ต้องรีบปัดมือไล่นางกำนัลออกไป นางหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา บรรจงเขียนอักษรลงไปเพียงไม่กี่คำด้วยมือที่มั่นคง *‘ปลาหิมะในฤดูร้อน ย่อมต้องมีสิ่งผิดปกติ หากพระองค์ไม่ระวังตัว บึงใหญ่จะกลายเป็นหลุมศพ’* นางม้วนกระดาษนั้นแล้วซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องลับด้วยท่าทีสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ทันใดนั้น ร่างสูงสง่าในชุดมังกรสีเหลืองทองก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ กลิ่นกำยานจางๆ จากกายของเขาทำให้หว่านเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้าดูรีบร้อนนะ หว่านเอ๋อร์" ฮ่องเต้เฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบจับจ้องมาที่นาง ราวกับจะอ่านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ หว่านเอ๋อร์ย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย ใบหน้ายังคงความเย็นชาตามแบบฉบับของนาง "หม่อมฉันเพียงแต่นึกถึงเรื่องการเตรียมงานเลี้ยงในอีกสามวันข้างหน้าเพคะ เกรงว่าจะมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องจนทำให้ฝ่าบาททรงขุ่นเคืองพระทัย" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและกดดัน "งานเลี้ยง? เจ้าคิดว่างานเลี้ยงนั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ หรือ?" หัวใจของหว่านเอ๋อร์กระตุกวูบ สายตาที่เขามองนางในตอนนี้มิใช่ความหลงใหลอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความสมเพชปนตระหนักรู้ที่น่าหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ข้างหู "ข้าได้รับรายงานจากคนของข้าแล้ว... ว่าเจ้าเพิ่งคุยกับใครในห้องลับนั้น" นางนิ่งค้าง เลือดในกายแทบเย็นเฉียบ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำจดหมายนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่ "เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ" เขาเอ่ยต่อ น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างประหลาดจนน่าขนลุก "เพราะในคืนที่เลือดนองพื้นวังหลวง... คนแรกที่จะต้องหายไปจากโลกนี้ มิใช่ข้า... แต่เป็นเจ้า" เงาของเขาทอดยาวลงมาปิดทับร่างของนางจนมืดมิด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วบริเวณรอบตำหนัก เสียงโซ่ตรวนกระทบกันบ่งบอกว่ามีคนถูกจับกุมตัวไว้แล้ว หว่านเอ๋อร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้าที่นางเคยคิดว่าเป็นที่พึ่งพิง ทว่าวันนี้เขากลับกลายเป็นผู้พิพากษาที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างด้วยมือของเขาเอง ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทุกอย่างที่นางสร้างมาดูเหมือนจะพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อมีดสั้นเล่มหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะข้างๆ นาง โดยฝีมือของฮ่องเต้ผู้เงียบขรึม "เลือกเอาเถิดหว่านเอ๋อร์" เขาเอ่ยด้วยสายตาที่เด็ดขาด "จะแทงตัวตายก่อนที่ศัตรูของเจ้าจะมาถึง หรือจะยอมเป็นหมากตัวสำคัญในแผนการเลือดของข้า... แล้วดูว่าใครกันแน่ที่จะรอดไปถึงรุ่งสาง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวเล่ห์กลในวังหลวงไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ