ความเห็นอกเห็นใจ

"ยาพิษถ้วยนี้... เดิมทีข้าเตรียมไว้ให้เจ้า หรือไม่ก็ตัวข้าเอง" สุ้มเสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในลำคอ นางนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม ท่ามกลางห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง ทว่าความหรูหราเหล่านั้นกลับดูซีดเซียวเมื่อเทียบกับใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มของสตรีผู้เคยครองอำนาจสูงสุดในวังหลัง หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ตอบคำถามนั้น นางวางถ้วยชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้ฝังมุกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังรอยช้ำสีม่วงคล้ำที่ข้อมือของกุ้ยเฟย สื่อถึงการถูกจองจำโดยคนของฮ่องเต้ที่นางเคยคิดว่ารักนักรักหนา "พระสนมกุ้ยเฟยเพคะ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่คมกริบ "ความแค้นที่พระองค์มีต่อข้า ช่างน้ำหนักแล้วเทียบไม่ได้เลยกับ 'ความไร้ค่า' ที่ฝ่าบาทมอบให้พระองค์ในเวลานี้... ท่านถูกทอดทิ้งเหมือนเบี้ยที่ใช้จนสึกกร่อน ไม่ใช่หรือเพคะ?" เหม่ยหลินแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหลมสูงและสั่นเครือ "เจ้าจะมาเยาะเย้ยข้าหรือ? เจ้าก็เป็นเพียงเครื่องมือของเขาเช่นกัน หว่านเอ๋อร์ วันหนึ่งเมื่อเจ้าไม่ได้ดั่งใจปรารถนา หรือเมื่อความลับเรื่องตระกูลหลินของเจ้าถูกเปิดเผย... เจ้าก็จะเป็นเพียงซากศพในตำหนักเย็น ไม่ต่างจากมารดาของเจ้าหรอก" หว่านเอ๋อร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เงาในดวงตาไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด แต่นางก็สะกดกลั้นมันไว้ได้อย่างมิดชิด นางโน้มตัวลงไปใกล้ สบตากับสตรีที่เคยเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของตน "ถ้าเช่นนั้น เรามาลองทำข้อตกลงที่เปลี่ยนโลกของพระองค์ดูดีไหมเพคะ?" หว่านเอ๋อร์กระซิบ "ข้าไม่ได้ต้องการชีวิตพระองค์ ข้าต้องการเพียง 'หู' และ 'ตา' ของพระองค์ในฝั่งของไทเฮา และสิ่งที่พระองค์จะได้รับกลับไป คือการมีชีวิตรอด... และการแก้แค้นบุรุษที่หักหลังพระองค์อย่างเลือดเย็นที่สุด" กุ้ยเฟยเหม่ยหลินชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยโทสะเปลี่ยนเป็นความสับสนระคนหวาดระแวง นางมองหว่านเอ๋อร์ราวกับเห็นปีศาจในคราบเทพธิดา "เหตุใดข้าต้องเชื่อใจเจ้า?" "เพราะในเวลานี้ ข้าคือคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกที่ยินดีจะยื่นมือมาดึงพระองค์ขึ้นจากหล่มโคลน ไม่ใช่เพื่อความเมตตา... แต่เพื่อความยุติธรรมที่พระองค์และข้าต่างถวิลหาจากวังหลวงที่เน่าเฟะแห่งนี้" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของหว่านเอ๋อร์และเสียงหอบหายใจของเหม่ยหลินที่เริ่มหนักหน่วงขึ้น นางกำชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีจนยับย่น ความทรงจำที่ฮ่องเต้เฟยหลงกอดนางในคืนก่อนที่จะสั่งกักบริเวณนางยังคงแจ่มชัด มันคือความเย็นชาที่กัดกินหัวใจยิ่งกว่ายาพิษใดๆ เหม่ยหลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยโชติช่วงด้วยไฟริษยาบัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า นางคว้ามือของหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น สัมผัสที่เย็นเฉียบทำให้หว่านเอ๋อร์รู้ดีว่าบัดนี้ 'พันธมิตรที่อันตรายที่สุด' ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว "หากข้าทรยศไทเฮา... ข้าจะไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก" เหม่ยหลินพึมพำ "แน่นอนเพคะ" หว่านเอ๋อร์ยิ้ม เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "แต่ภายใต้การคุ้มครองของข้า ข้าสัญญาว่าต่อให้บัลลังก์นี้พังทลายลงมา พระองค์จะเป็นเพียงคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพังนั้นด้วยเกียรติที่สูงส่งยิ่งกว่าเดิม" ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางความมืดสลัว กุ้ยเฟยเหม่ยหลินปล่อยมือจากหว่านเอ๋อร์ ก่อนจะหยิบปิ่นทองคำที่ซ่อนอยู่ออกมาสลักรอยที่ปลายนิ้วแล้วเขียนอักษรบางอย่างลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย มันคือลายแทงลับที่เชื่อมโยงถึงเครือข่ายของไทเฮาที่กุ้ยเฟยดูแลมาตลอดหลายปี "นี่คือของขวัญชิ้นแรกจากข้า" เหม่ยหลินกล่าวเสียงแผ่ว "ในคืนพระจันทร์เต็มดวงที่จะถึงนี้ ไทเฮาจะเข้าพบกับชายลึกลับที่ห้องลับหลังตำหนักหมื่นบุปผา... และชายผู้นั้น คือคนที่ฝ่าบาทพยายามจะปกปิดความผิดให้มาตลอดหลายปี" หว่านเอ๋อร์อ่านอักษรบนฝ่ามือ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้สั่นคลอนรากฐานของอำนาจที่นางต่อสู้มานาน แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง ประตูตำหนักก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กหลวงดังสะท้อนก้องมาตามทางเดิน พร้อมกับเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูในชุดคลุมมังกรสีเข้มที่ดูทรงอำนาจและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ฮ่องเต้เฟยหลงก้าวเข้ามาในห้อง สายตาดุดันของพระองค์กวาดมองไปที่หว่านเอ๋อร์และกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน ก่อนจะหยุดลงที่มือของหว่านเอ๋อร์ที่ยังคงเปื้อนรอยหมึกสดๆ จากการเขียนของเหม่ยหลิน "ดูเหมือนว่า... ข้าจะมาขัดจังหวะการสนทนาที่น่าสนใจของพวกเจ้าสองคนสินะ?" สุ้มเสียงของฮ่องเต้ต่ำลึกและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนลมหายใจของทั้งคู่แทบจะขาดห้วงไปในทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในรอยร้าวแห่งวังหลังกับไป๋เหลียนฮวานะคะ