ความจริงที่น่าตกใจ

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงหมากที่เจ้าจะเขยื้อนไปไว้ที่ใดก็ได้ในกระดานเช่นนั้นหรือ หว่านเอ๋อร์?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้นภายในตำหนักบรรทมที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากกระถางสำริด มันไม่ใช่เสียงตะคอก หากแต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบที่เย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู หลินหว่านเอ๋อร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานกฤษณาที่นางเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลไปทั่วสรรพางค์กาย ในมือของนางยังคงกำจดหมายลับที่ได้รับมาเมื่อครู่ไว้แน่นจนนิ้วซีดขาว จดหมายที่เปิดเผยความล่มสลายของแผนการรัดคอศัตรูที่นางเพียรพยายามสร้างมาตลอดสามเดือน นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบสายตากับบุรุษผู้ครองบัลลังก์ ฮ่องเต้เฟยหลงประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม ทอดพระเนตรนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังมองดูแมลงตัวน้อยที่พยายามดิ้นรนในใยแมงมุมที่เขาเป็นผู้ถักทอด้วยมือตนเอง "ฝ่าบาท..." นางเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มอย่างมั่นใจในยามเผชิญหน้ากับศัตรู กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ "เจ้าตกใจกระนั้นหรือ?" เฟยหลงลุกขึ้นช้าๆ ก้าวผ่านเงามืดออกมาสู่แสงไฟสลัว เขามีท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ มิใช่การดับฝันของสตรีที่เขาเคยประกาศว่า 'หลงใหลในความเด็ดเดี่ยว' นัก "เจ้าคิดว่ากุ้ยเฟยเหม่ยหลินจะเดินเข้ากับดักของเจ้าได้ง่ายเพียงนั้นเชียวหรือ? เจ้าเดินหมากได้งดงาม หว่านเอ๋อร์... แต่น่าเสียดายที่กระดานนี้ ข้าเป็นคนตีเส้นขอบเขตไว้ทั้งหมด" หว่านเอ๋อร์รู้สึกราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดลงบนหัวใจ ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะนางโง่เขลา แต่มันคือความปราชัยต่อ 'อำนาจ' ที่อยู่เหนือกว่าความฉลาดหลักแหลมใดๆ ทุกย่างก้าวของนาง ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรเห็นมาโดยตลอด ทรงปล่อยให้นางเล่นบทนางร้าย ต่อสู้กับเหม่ยหลิน เพื่อดูว่าใครกันแน่ที่จะเป็นผู้รอดชีวิตที่คู่ควรกับตำแหน่ง 'หงส์' เคียงข้างพระองค์ "หม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ย..." หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "หรือเป็นเพียงเครื่องเล่นแก้เบื่อในยามว่างของฝ่าบาทกันแน่เพคะ?" เฟยหลงหยุดยืนตรงหน้า ห่างเพียงคืบ กลิ่นกายของเขายังคงเป็นกลิ่นที่นางโหยหา แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่ทำให้นางหวาดกลัวที่สุด พระหัตถ์หนาเอื้อมมาเชยคางนางขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงประกายแห่งความกระหายที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าไม่ใช่เบี้ยที่ถูกทิ้ง แต่เจ้าคือดอกไม้ที่ข้าเลือกจะเด็ดมาประดับแจกัน หากเจ้าไม่สามารถเอาตัวรอดจากพายุที่ข้าก่อขึ้นได้ เจ้าก็ไม่มีค่าพอที่จะอยู่ข้างกายข้าตลอดกาล" คำพูดนั้นเสียดแทงลึกลงไปในอก ความรักที่นางเคยเชื่อว่าคือความจริงใจ แท้จริงแล้วเป็นเพียงเครื่องมือคัดกรอง 'สตรีที่สมบูรณ์แบบ' สำหรับบัลลังก์เลือดใบนี้เท่านั้น นางนึกถึงความตายของมารดา นึกถึงความอยุติธรรมที่ตระกูลหลินเคยก่อไว้ นางกัดริมฝีปากจนเลือดซึม ความเจ็บปวดช่วยเรียกสติของนางให้กลับมา "ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องภักดีต่อฝ่าบาทอีกต่อไป" หว่านเอ๋อร์ตัดสินใจสวนกลับ สายตาของนางที่เคยหวั่นไหวกลับมาเยือกเย็นและเฉียบคมดังเดิม "ในเมื่อฝ่าบาทต้องการหงส์ที่แกร่งกล้า หม่อมฉันก็จะทำให้ฝ่าบาทได้เห็นว่า หงส์ตัวนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อประดับแจกัน แต่ถูกสร้างมาเพื่อแผดเผาบัลลังก์ของฝ่าบาทให้มอดไหม้!" เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูราวกับเสือที่กำลังสนุกกับการล่าเหยื่อ เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากชิดใบหูของนาง "ดี... ข้าชอบความพยศของเจ้า" เขาหยิบจดหมายในมือนางขึ้นมาแล้วจุดไฟเผามันต่อหน้าต่อตา "แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะ หว่านเอ๋อร์... ก่อนที่เจ้าจะเผาบัลลังก์ของข้า เจ้าต้องรู้ก่อนว่าคนที่จะเป็นรายต่อไปไม่ใช่กุ้ยเฟยเหม่ยหลิน..." เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของตำหนัก นางรีบหันไปมองทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าผู้ที่เดินเข้ามาคือคนสนิทที่นางเชื่อใจที่สุด และในมือของคนผู้นั้นมีหลักฐานบางอย่างที่ทำให้นางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "คนที่จะสังเวยในคืนนี้... คือน้องสาวที่เจ้าปกป้องไว้ดุจแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียวอย่างไรเล่า" ความจริงที่นางเพิ่งตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้น คือทุกสิ่งทุกอย่างที่นางพยายามทำมาตลอด เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบทละครที่ถูกเขียนไว้เพื่อทำลายสิ่งที่นางรักที่สุดให้สิ้นซากไปต่อหน้าต่อตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตกอยู่ในวังวนแห่งเล่ห์กลไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ