ความสงบก่อนพายุใหญ่

"เจ้าคิดว่าตราประทับนี้... ควรวางไว้ที่ใดจึงจะเหมาะสมที่สุด หว่านเอ๋อร์?" เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้เฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงอักษร พระหัตถ์หนาหยิบยกตรามังกรหยกขึ้นมาหมุนวนในอากาศช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมที่เต็มไปด้วยฎีกาที่ยังไม่ได้สะสาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้มองฎีกา แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหลินหว่านเอ๋อร์ราวกับจะอ่านกินความในใจ หว่านเอ๋อร์วางถ้วยชาที่ควันยังกรุ่นลงเบาๆ นางมิได้หลบสายตาที่กดดันนั้น กลับยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยที่ดูคล้ายจะเย้ยหยันโชคชะตา "หม่อมฉันเป็นเพียงสนมเอก จะบังอาจชี้แนะตำแหน่งแห่งหนของอำนาจสูงสุดได้อย่างไรเพคะ ฝ่าบาท... หากวางผิดที่เพียงนิดเดียว เกรงว่าวังหลวงที่ดูสงบสุขเช่นนี้ อาจกลายเป็นทะเลเลือดได้ในชั่วข้ามคืน" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ "สงบสุขงั้นหรือ? เจ้าก็รู้ว่าความสงบในที่แห่งนี้คือภาพลวงตาที่ถูกฉาบไว้ด้วยแป้งผัดหน้าหนาๆ ของเหล่านางสนม" หลินหว่านเอ๋อร์ขยับกายเข้าไปใกล้ มือเรียวบางเอื้อมไปจัดขอบฉลองพระองค์ของชายหนุ่มให้เข้าที่ สัมผัสของนางแผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความหมายแฝง "ความเงียบไม่ได้หมายความว่าไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวเพคะ ในมุมมืดของตำหนักเหม่ยหลิน บัดนี้กลิ่นกำยานแปลกปลอมเริ่มตลบอบอวลเกินกว่าปกติแล้ว ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับพายุใหญ่ที่กำลังจะมาถึง... โดยไม่สนว่าเจ้าภาพจะรอดชีวิตไปดูวันพรุ่งนี้หรือไม่" กุ้ยเฟยเหม่ยหลินมิใช่นางสนมที่ไร้สมอง นางคือดอกไม้พิษที่งดงามที่สุดในวังหลัง ความสงบในช่วงหลายวันมานี้คือสัญญาณเตือนที่อันตรายที่สุดสำหรับหว่านเอ๋อร์ ตระกูลของเหม่ยหลินเริ่มเคลื่อนไหวทางทหารที่ชายแดนอย่างผิดสังเกต และการที่นางนิ่งเงียบไปนั้น มิใช่เพราะพ่ายแพ้ แต่เพราะกำลังรอจังหวะที่จะกระชากบัลลังก์จากใต้ฝ่าเท้าของชายที่นางปรารถนาจะครอบครอง "ปล่อยให้พวกมันทำไป" เฟยหลงกระซิบพลางกุมมือหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น "ยิ่งพวกมันมั่นใจ ยิ่งเห็นก้นบึ้งของความโลภชัดเจน เจ้าเพียงแค่ดูแลตัวเองให้ดี... อย่าให้ความแค้นเรื่องตระกูลหลินมาทำให้ใจเจ้าบอดมัวจนเสียท่าให้มัน" หว่านเอ๋อร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียมารดาแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่นางกดมันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ความแค้นของหม่อมฉันคือเข็มทิศเพคะฝ่าบาท ตราบใดที่ยังไม่มีความยุติธรรมเกิดขึ้น หม่อมฉันจะไม่มีวันวางมีดในมือลง" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตรึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีคมมีดที่มองไม่เห็นฟาดฟันกันกลางอากาศ ฮ่องเต้เฟยหลงมิได้ตรัสอะไรต่อ เพียงแต่มองนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เป็นความรักที่ผสมปนเปไปด้วยความระแวงและชื่นชมในเวลาเดียวกัน ตกดึกยามวิกาล ในขณะที่คนทั้งวังหลวงหลับใหล หว่านเอ๋อร์กลับนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ขันทีคนสนิทก้าวเข้ามาเงียบๆ ราวกับวิญญาณ "พระสนม... สายจากกองกำลังลับแจ้งมาว่า ที่หน้าประตูทิศตะวันตกมีการเปลี่ยนเวรยามที่ไม่เป็นไปตามกฎมณเฑียรบาลเพคะ พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนของสกุลเหม่ย" หว่านเอ๋อร์วางหวีลงบนโต๊ะเสียงดัง 'เคร้ง' แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด "ช่างใจร้อนเสียจริง... คิดจะลงมือก่อนที่ข้าจะทันได้เริ่มเกมงั้นหรือ?" นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราลับเตรียมไว้ขึ้นมา "ส่งสิ่งนี้ไปให้แม่ทัพหลวน บอกเขาว่า 'หมากตัวที่สี่ขยับแล้ว' ให้เตรียมแผนรับมือที่ข้ากำชับไว้ทันที" หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปที่หน้าต่างไม้แกะสลักที่เปิดแง้มไว้รับลมหนาว ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก เป็นองครักษ์เงาที่นางส่งไปสืบราชการลับ เขาทรุดกายลงคุกเข่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "พระสนม... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หว่านเอ๋อร์หันขวับกลับมา เสียงหัวใจของนางเต้นจังหวะรัวแรง "ว่ามา อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาคาดคั้น!" "แม่ทัพใหญ่หลวน... ถูกลอบสังหารระหว่างเดินทางกลับจากชายแดน และตอนนี้... กองทัพของสกุลเหม่ยเริ่มเคลื่อนพลเข้าใกล้กำแพงเมืองชั้นในแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หว่านเอ๋อร์หน้าถอดสี มือที่กำขอบหน้าต่างแน่นจนสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เพราะความตระหนักได้ว่านี่คือแผนการที่วางซ้อนแผนมานานนับปี เสียงฝีเท้าของทหารจำนวนมากเริ่มดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องนอกวังหลวง แสงคบเพลิงนับร้อยสว่างวาบขึ้นราวกับทะเลเพลิงที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ห้องของนางทุกขณะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตกอยู่ในวังวนแห่งเล่ห์กลไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ