บททดสอบความเมตตา

“เจ้ากำลังลังเลอยู่หรือ หว่านเอ๋อร์?” น้ำเสียงแหบพร่าของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักท้ายวังที่ถูกลืมเลือน กลิ่นอายของความตายและกลิ่นเหม็นอับของพื้นดินชื้นแฉะอบอวลไปทั่ว หญิงสาวผู้เคยสูงศักดิ์บัดนี้ทรุดกายอยู่บนพื้นพรมที่ขาดวิ่น มุมปากมีคราบเลือดสีคล้ำไหลซึมไม่หยุด นางกำลังกุมหน้าท้องที่บวมช้ำจากพิษร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกาย หลินหว่านเอ๋อร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า สายตาของนางเรียบเฉยดุจผิวน้ำในบึงลึก มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นที่ฝังรากลึกจากการตายของมารดาดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำหนักที่กดทับหัวใจ ในมือของนางมีขวดยาถอนพิษเพียงหนึ่งเดียว หากนางยื่นมันให้ เหม่ยหลินจะมีชีวิตรอด แต่หากนางเมินเฉย... ศัตรูที่เคยพรากทุกอย่างไปจากนางก็จะดับสูญไปพร้อมกับความลับเรื่องผู้บงการที่แท้จริงเบื้องหลังตระกูลหลิน “ความเมตตาเป็นสมบัติของคนโง่ ไม่ใช่หรือ?” เหม่ยหลินเค้นหัวเราะ แววตาที่เคยจองหองบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเวทนา “เจ้าเห็นข้าเป็นศัตรู แต่อย่าลืมไปว่าในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีใครสะอาดหมดจดแม้แต่คนเดียว... รวมทั้งบุรุษที่เจ้าฝากหัวใจไว้ด้วย” หว่านเอ๋อร์ขยับกาย ก้าวเข้าไปใกล้จนปลายเท้าเกือบแตะชายกระโปรงของอีกฝ่าย นางโน้มตัวลงต่ำ กระซิบเสียงแผ่วแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อมอบความเมตตาให้แก่สตรีที่ไร้ทางสู้ แต่ข้ามาเพื่อทวงความจริง หากท่านตายไปตอนนี้ ความลับเรื่องรอยตราประทับในคืนที่ท่านแม่ข้าสิ้นใจจะถูกฝังลงดินไปพร้อมกับท่านหรือไม่?” เหม่ยหลินเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดห้วง “เจ้า... เจ้าสืบเรื่องนั้นมาถึงขั้นนี้แล้วรึ?” “ข้ามิใช่หว่านเอ๋อร์คนเดิมที่ยอมให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ” หว่านเอ๋อร์ชูขวดยาในมือขึ้น แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระทบตัวยาจนสะท้อนประกายวิบวับ “บอกข้ามา ใครเป็นคนออกคำสั่งประหารคนในตระกูลหลินในคืนนั้น หากคำตอบทำให้ข้าพอใจ ยานี้จะเป็นของท่าน” เหม่ยหลินพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิด นางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “เจ้าคิดว่าข้าจะโง่บอกชื่อคนผู้นั้นให้เจ้าเอาไปทำลายล้างหรือ? ฆ่าข้าเสียเถิดหว่านเอ๋อร์ ความตายยังน่ากลัวน้อยกว่าการต้องสารภาพความจริงที่เจ้าจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิต!” บรรยากาศในห้องสั่นไหวด้วยแรงกดดัน หว่านเอ๋อร์หลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพความหลังที่มารดาเคยพร่ำสอนเรื่องความใจกว้างผุดขึ้นมาในหัว แต่มันกลับถูกลบเลือนด้วยภาพเปลวไฟที่เผาทำลายเรือนตระกูลหลินในคืนนั้น มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเปิดจุกขวดยาออก กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกอบอวลไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหนังก็ดังขึ้นจากหน้าประตูตำหนัก หัวใจของหว่านเอ๋อร์กระตุกวูบ ก่อนที่บานประตูไม้หนักจะถูกผลักออกอย่างรุนแรง ร่างสูงสง่าของฮ่องเต้เฟยหลงปรากฏกายขึ้นในความมืด แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาจ้องมองหญิงสาวทั้งสองคนสลับกันไปมา ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของเหม่ยหลิน “หว่านเอ๋อร์... เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้?” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนไม่อาจเดาอารมณ์ได้ เหม่ยหลินที่เห็นโอกาสทองพลันตะโกนสุดเสียง “ฝ่าบาท! ช่วยหม่อมฉันด้วย! นาง... นางพยายามจะวางยาพิษสังหารหม่อมฉัน!” หว่านเอ๋อร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ ขวดยาในมือยังคงเปิดอยู่ ใบหน้าของนางนิ่งสงบแม้ในยามที่โลกกำลังถล่มทลายลงตรงหน้า “หม่อมฉันเพียงแค่มามอบทางเลือกให้พระสนม แต่ดูเหมือนว่าความเมตตาของหม่อมฉันในครั้งนี้ จะกลายเป็นหอกที่ทิ่มแทงตัวเองเสียแล้วเพคะ” เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้ แย่งขวดยาจากมือของนางไปถือไว้ แล้วหันไปจ้องลึกในดวงตาของหว่านเอ๋อร์ ก่อนจะหันไปทางเหม่ยหลินที่นอนโอดครวญด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก “เจ้าคิดว่าข้ามาเพื่อช่วยนางอย่างนั้นหรือ?” เขาก้มลงกระซิบข้างหูของหว่านเอ๋อร์ที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตระหนก “สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่ชีวิตของนาง... แต่เป็นหัวใจของเจ้าว่าเจ้าจะเลือกข้างใคร เมื่อความจริงที่ข้าซ่อนไว้ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้นะหว่านเอ๋อร์” สิ้นคำกล่าว เฟยหลงก็เทยาในขวดทั้งหมดลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาพวกนาง แล้วหันไปตะโกนเรียกองครักษ์ข้างนอก “ทหาร! นำตัวกุ้ยเฟยไปขังคุกหลวง และห้ามมิให้ใครพบหน้านางโดยเด็ดขาด... ส่วนเจ้า หว่านเอ๋อร์ เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าเราจะไปเยี่ยมหลุมศพของมารดาเจ้าด้วยกัน” ท่ามกลางความมึนงงและสับสน หว่านเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปตามไขสันหลัง ความลับที่เขากล่าวถึงมันคืออะไรกันแน่ และเหตุใดเขาถึงกล้าเปิดโปงแผนการของนางต่อหน้าเหม่ยหลินเช่นนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตกอยู่ในวังวนแห่งเล่ห์กลไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ