เผชิญหน้ากับศัตรูตัวจริง

เสียงแหวกอากาศของศรเหล็กนับร้อยดอกดังระรัวราวห่าฝนที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตให้ดับดิ้นในครา "ฝ่าบาทระวังเพคะ!" หลินหว่านเอ๋อร์หาได้ก้าวถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงพุ่งทะยานเข้าขวางเบื้องหน้าพระวรกายของโอรสสวรรค์อย่างไม่คิดชีวิต มือเรียววาดกระบี่อ่อนประจำกายตวัดเป็นวงโค้ง เกิดเป็นประกายไฟจากการปะทะกับคมธนูที่พุ่งเข้ามาดั่งห่าฝน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้โลหิตสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ของนาง แต่หว่านเอ๋อร์กลับมิได้ส่งเสียงร้องครวญครางแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาหงส์คู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น ชนิดที่ทำให้เหล่าทหารองครักษ์ที่เพิ่งตั้งตัวได้ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ฮ่องเต้เฟยหลงคว้าพระกรของนางเข้าหาพระวรกายอย่างรวดเร็ว พระพักตร์คมคายฉายแววเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว นัยน์ตาดั่งพญามังกรกวาดมองไปยังทิศทางที่ศรถูกยิงออกมาด้วยความสังหาร "จับเป็น! ใครบังอาจขัดราชโองการ จงลากคอมันมาให้เรา!" สิ้นรับสั่ง ทหารองครักษ์นับร้อยนายต่างกระโจนหายไปในความมืดมิดของตำหนักบูรพาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความโกลาหล กุ้ยเฟยเหม่ยหลินที่ทรุดกายอยู่บนพื้นด้วยความตกใจกลัว กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก แต่แววตาของนางกลับมีความสะใจเร้นอยู่ลึกๆ นั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่หลินหว่านเอ๋อร์อ่านขาดมาโดยตลอด... "เหม่ยหลิน เจ้ายังกล้าหัวเราะอีกหรือ?" สุ้มเสียงของฮ่องเต้เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พระองค์ทรงก้าวเข้าไปหาพระสนมเอกผู้เรืองอำนาจ ประหนึ่งพญาเสือที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "เหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์เมื่อครู่ หากไม่ใช่เพราะหว่านเอ๋อร์เอาชีวิตเข้าแลก ป่านนี้เราคงได้ไปพบหน้าบรรพชนแล้ว เจ้าคิดว่าตระกูลหลี่ของเจ้าจะเหลือรอดจากราชอาญาข้อหากบฏหรือ?!" เหม่ยหลินหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของนางช่างบาดหูและชวนให้ขนลุกซู่ นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น ปรับอาภรณ์ให้เข้าที่ด้วยท่าทีที่ยังคงไว้ซึ่งความถือดี แม้รอบกายจะรายล้อมไปด้วยคมดาบขององครักษ์ "ฝ่าบาททรงกริ้วเกินไปแล้วเพคะ..." เหม่ยหลินแย้มสรวล หยาดน้ำตายังคงคลอหน่วยแต่มันกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "หม่อมฉันจะเป็นกบฏไปได้อย่างไร ในเมื่อผู้ที่ต้องการให้พระองค์สิ้นพระชนม์... หาใช่คนอื่นไกลไม่!" หลินหว่านเอ๋อร์หรี่ตาลงเล็กน้อย แผลที่หัวไหล่ยังคงเจ็บแปลบแต่นางกดความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นางจ้องมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของกุ้ยเฟย สัญชาตญาณบอกนางว่า... ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว "หมายความว่าอย่างไร?" ฮ่องเต้ตรัสถามเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องเขม็ง เหม่ยหลินไม่ตอบคำถามทันที นางหันไปสบตากับความว่างเปล่าเบื้องหน้า ก่อนจะตบมือเบาๆ สามครั้ง *แปะ แปะ แปะ* ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังฉากกั้นลายมังกร ฝีเท้านั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่กลับทรงพลังและสร้างความกดดันให้แก่ผู้คนในท้องพระโรงได้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าทุกย่างก้าวคือการประกาศศักดาแห่งผู้มีอำนาจที่แท้จริง หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล นางก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าวเพื่อยืนอารักขาฮ่องเต้ให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับที่เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความมืดออกมาปรากฏภายใต้แสงคบเพลิง ร่างสูงโปรดในชุดฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายกิเลนทอง ใบหน้าคมคายมีริ้วรอยแห่งกาลเวลาแต่ยังคงความหล่อเหลาและสูงส่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองฮ่องเต้และหว่านเอ๋อร์ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา ฮ่องเต้เฟยหลงชะงักไปเล็กน้อย พระพักตร์เผือดสีลงชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา "เสด็จอา..." ผู้ที่ก้าวออกมาคือ **"ฉินอ๋อง"** พระญาติสนิทผู้มีศักดิ์เป็นถึงพระปิตุลา (อา) ของฮ่องเต้ และเป็นขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของราชสำนัก ผู้ซึ่งเบื้องหน้ามักแสดงท่าทีสันโดษ ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดมาโดยตลอด! "ฝ่าบาท ทรงตกพระทัยเกินไปแล้วกระมัง?" ฉินอ๋องแย้มสรวลอย่างผู้เหนือกว่า น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือน "บัลลังก์มังกรนี้ นั่งมานานเพียงนี้แล้ว มิคิดจะแบ่งให้ผู้อื่นได้ลองสัมผัสดูบ้างเลยหรือ?" หลินหว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก 🧩 ปมทุกปมที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้ถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งการตายของมารดา การรั่วไหลของเอกสารลับในกองทัพ และการลอบปลงพระชนม์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... แท้จริงแล้วไม่ได้มาจากฝ่ายของกุ้ยเฟยโดยตรง หากแต่มีเงาหัวมังกรผู้ใหญ่ชักใยอยู่เบื้องหลัง! "ที่แท้... ก็คือท่าน" ฮ่องเต้ตรัสลอดไรพระทนต์ น้ำเสียงสั่นเทรာด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "เราให้เกียรติท่านในฐานะญาติผู้พี่ มอบอำนาจและเสบียงกรังให้ท่านดูแลหัวเมืองเหนือ แต่สิ่งที่ท่านตอบแทนเราคือการชักศึกเข้าบ้านและคิดลอบปลงพระทัยเราอย่างนั้นหรือ!" ฉินอ๋องหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วตำหนัก "ให้เกียรติ? ฮ่าๆๆ ฝ่าบาททรงตรัสได้ตลกยิ่งนัก บัลลังก์นี้ควรเป็นของสายตรงตระกูลเราตั้งแต่แรก หากไม่ใช่เพราะองค์ฮ่องเต้พระองค์ก่อนแย่งชิงอำนาจไป บัดนี้ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้นควรเป็นข้าพเจ้ามิใช่หรือ!" กุ้ยเฟยเหม่ยหลินเดินเข้าไปยืนเคียงข้างฉินอ๋องอย่างนอบน้อม นางใช้มือเรียวแตะที่แขนเสื้อของฉินอ๋องเบาๆ ราวกับลูกแมวที่ซุกซ่อนกรงเล็บแหลมคม "ฝ่าบาททรงทราบแล้วก็สายเกินไปเพคะ พระราชวังแห่งนี้ บัดนี้ถูกคนของเราปิดล้อมไว้หมดสิ้นแล้ว ต่อให้ฝ่าบาทจะมีปีก ก็บินหนีออกไปไม่ได้หรอกเพคะ" สถานการณ์พลิกผันในพริบตา จากผู้กุมความได้เปรียบ ฮ่องเต้และหว่านเอ๋อร์กลับตกอยู่ในวงล้อมของกบฏอย่างสมบูรณ์แบบ ทหารองครักษ์ด้านนอกต่างทยอยถูกปลดอาวุธทีละคน เสียงกรีดร้องและเสียงดาบปะทะกันดังแว่วมาจากไกลๆ บ่งบอกว่ากำลังเสริมด้านนอกถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ฉินอ๋องก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ สายตาคมกราบกรานมองสำรวจหลินหว่านเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ "แม่นางหลิน เจ้าช่างเป็นสตรีที่ฉลาดล้ำเลิศและใจกล้าหาญยิ่งนัก เสียดายนินัก... ที่ความฉลาดของเจ้าจะต้องมาดับสูญพร้อมกับฮ่องเต้ผู้ไร้ความสามารถในคืนนี้ หากเจ้าขยอมจำนนและมาอยู่รับใช้ข้าพเจ้าแต่โดยดี ข้าพเจ้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า... ว่าอย่างไรเล่า?" หลินหว่านเอ๋อร์มิได้สะทกสะท้านต่องคำขู่ นางป้องมือคารวะด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาหงส์ทอประกายความท้าทายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าคบเพลิงรอบตำหนัก "ฉินอ๋องทรงลำพองใจเร็วเกินไปกระมังเพคะ..." หว่านเอ๋อร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ "ท่านคิดจริงๆ หรือว่า... ฝ่าบาทจะทรงเสด็จมายังตำหนักบูรพาแห่งนี้เพียงลำพองตัว โดยไร้ซึ่งการเตรียมการใดๆ เลย?" ฉินอ๋องชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างขึ้นมาวูบหนึ่ง เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจของสตรีตรงหน้า และท่าทีของฮ่องเต้ที่ไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวังหลังอันเชือดเฉือดนี้ด้วยกันนะคะ --- ไป๋เหลียนฮวา