การปะทะที่ไร้ทางออก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามดึกสงัดไม่ได้ทำให้มือที่กุมด้ามกระบี่ของหลินหว่านเอ๋อร์สั่นไหวแม้เพียงกระเบียดนิ้ว เบื้องหน้าของนางคือกลุ่มทหารนอกรีตที่แปรพักตร์ ซึ่งบัดนี้กำลังย่างสามขุมเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นใน ประกายดาบสะท้อนแสงจันทร์สีซีดเป็นระยะ ราวกับเขี้ยวของอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดทุกสิ่งที่ขวางหน้า “วางอาวุธเสียเถิดหลินหว่านเอ๋อร์” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพกบฏ ‘จ้าวเฟย’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “เจ้าเป็นเพียงสตรีในวังหลัง จะเอาตัวรอดจากคมดาบนับร้อยนี้ได้อย่างไร ในเมื่อฮ่องเต้ของเจ้ายังหาตัวไม่พบด้วยซ้ำ” หว่านเอ๋อร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่งามที่เคยฉายแววอ่อนหวานกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก นางมิได้ถอยหลังแม้เพียงก้าวเดียว ตรงกันข้าม กลับก้าวออกมาเผชิญหน้าบนระเบียงทางเดินที่ทอดตัวยาวสู่ตำหนักทรงงาน “ข้าอาจเป็นเพียงสตรีในวังหลัง” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานและหนักแน่น “แต่สตรีผู้นี้มิใช่เบี้ยที่พวกเจ้าจะหยิบจับมาวางบนกระดานแห่งความทะเยอทะยานได้ตามใจชอบ การที่พวกเจ้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต มิใช่เพราะพวกเจ้าชนะศึก แต่เป็นเพราะพวกเจ้ากำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ข้าขุดไว้รอตั้งแต่ต้นต่างหาก” จ้าวเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเหล่านักรบด้านหลังอย่างลังเล ทว่าความโลภในบัลลังก์มังกรมีอำนาจเหนือความหวาดกลัว “อวดดีนัก! สังหารนางเสีย!” สิ้นคำสั่ง ทหารกบฏกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่ดุจฝูงหมาป่าหิวโซ หว่านเอ๋อร์หมุนตัวหลบคมดาบที่ฟาดฟันลงมาอย่างฉิวเฉียด ปลายกระบี่ของนางวาดเป็นวงโค้งงดงามและแม่นยำ ฝังลงบนจุดชีพจรของผู้บุกรุกจนล้มลงในคราเดียว การเคลื่อนไหวของนางมิใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการร่ายรำท่ามกลางความตายที่แฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง นางไม่ได้สู้เพื่อจะฆ่าทุกคน แต่สู้เพื่อถ่วงเวลา ความเงียบในวังหลังที่ดูราวกับไม่มีผู้คน คือกับดักที่นางสร้างขึ้นเอง กุ้ยเฟยเหม่ยหลินคงกำลังมองดูเหตุการณ์นี้จากเงามืดด้วยความสะใจ แต่นางหารู้ไม่ว่าหว่านเอ๋อร์ไม่ได้เล่นเกมนี้ตามลำพัง “พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือ” หว่านเอ๋อร์กระซิบขณะหลบการจู่โจมอีกระลอก “ว่าบัลลังก์นี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากอิฐและปูน แต่สร้างขึ้นจากความจงรักภักดีที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนเขลาเช่นพวกเจ้าจะหยั่งถึง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับพันก็ดังสนั่นจากทุกทิศทุกทาง ไม่ใช่เสียงจากทหารกบฏ แต่เป็นเสียงของกองกำลังรักษาพระองค์ที่เร้นกายอยู่ในเงามืดมานานนับชั่วยาม วงล้อมของพวกกบฏถูกบีบแคบเข้ามา ทุกคนชะงักงันเมื่อตระหนักว่าตนเองต่างหากที่ตกอยู่ในวงล้อม “เจ้า... เจ้าวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น!” จ้าวเฟยคำรามด้วยความแค้น ขยับกระบี่หมายจะพุ่งเป้าไปที่คอหอยของหว่านเอ๋อร์ในระยะประชิด ทว่าในจังหวะที่คมดาบกำลังจะถึงตัวนาง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดเบื้องหลังบัลลังก์ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่นางคุ้นเคยพัดผ่านมาก่อนที่ความอบอุ่นจะโอบล้อมรอบเอวของนางเอาไว้ ฮ่องเต้เฟยหลงคว้าข้อมือของจ้าวเฟยไว้แน่นก่อนจะบิดจนกระบี่ร่วงหล่นลงพื้น “ผู้ที่กล้าแตะต้องนาง... คือผู้ที่เลือกทางเดินไปสู่ความตายที่ทรมานที่สุด” สุรเสียงของฮ่องเต้เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ แม้แต่ทหารกบฏยังต้องสั่นสะท้าน เหตุการณ์ที่ควรจะจบลงด้วยชัยชนะของหว่านเอ๋อร์กลับพลิกผันไปในวินาทีนั้น เมื่อร่างของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมกับถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในมือ ใบหน้าของนางยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ทั้งที่สถานการณ์ฝ่ายกบฏกำลังเพลี่ยงพล้ำ “ฝ่าบาทเพคะ... ก่อนจะตัดสินโทษผู้อื่น หม่อมฉันว่าพระองค์ควรทอดพระเนตรสิ่งที่ ‘คู่รัก’ ของพระองค์ซ่อนไว้เสียก่อน” เหม่ยหลินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตที่ถูกสั่งสมมานาน “จดหมายฉบับนี้... คือหลักฐานว่าหลินหว่านเอ๋อร์เองก็เป็นหนึ่งในผู้สมคบคิดที่ต้องการโค่นล้มพระองค์ในคืนนี้เช่นกัน” ฮ่องเต้เฟยหลงหยุดชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งจนน่ากลัว เขาค่อยๆ หันมามองหว่านเอ๋อร์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เคียงข้าง ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก หว่านเอ๋อร์รับรู้ได้ทันทีว่านี่คือ ‘หมาก’ ที่เหนือชั้นกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ นางถูกบีบให้เลือกระหว่างการเปิดเผยความลับของมารดา หรือการยอมรับข้อหาทรยศเพื่อรักษาชีวิตฮ่องเต้ หว่านเอ๋อร์หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่แกร่งกล้ากว่าเดิม ในเมื่อนางไม่มีทางออกอื่น นอกจากต้องก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการสู้รบครั้งไหนๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ