กลยุทธ์นางพญา

"หากท่านแม่ทัพยังคงเชื่อมั่นใน 'จำนวน' มากกว่า 'ยุทธวิธี' เช่นนี้ เกรงว่าศีรษะของท่านคงไม่อาจอยู่บนบ่าได้จนถึงรุ่งสางพรุ่งนี้หรอกค่ะ" น้ำเสียงของหลินหว่านเอ๋อร์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้ฟังในโถงบัญชาการศึก ทุกสายตาจับจ้องมาที่นาง—สตรีเพียงหนึ่งเดียวในชุดผ้าไหมปักลายหงส์สีเพลิงที่ดูขัดกับบรรยากาศของค่ายทหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็ก แม่ทัพใหญ่เฉินชะงักมือที่กำลังชี้แผนที่ยุทธศาสตร์ ใบหน้ากร้านโลกแสดงความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "พระสนมหลิน นี่เป็นเรื่องของบุรุษในสนามรบ กลยุทธ์ที่ท่านเสนอ... มันช่างดูเพ้อฝันเกินกว่าจะทำจริงได้!" หว่านเอ๋อร์ไม่ได้สะทกสะท้าน นางก้าวเดินไปหยุดอยู่หน้าแผนที่หนังแกะ ก่อนจะหยิบพู่กันจุ่มหมึกดำสนิท แล้วลากเส้นยาวตัดผ่านหุบเขาอเวจีที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญเพียงจุดเดียวที่กองทัพกบฏจะใช้เคลื่อนพลเข้าสู่เมืองหลวง "ท่านแม่ทัพคะ การที่ศัตรูมีกำลังพลมากกว่าสามเท่า มิได้หมายความว่าเราต้องเอาชีวิตทหารไปสังเวยเพื่อยื้อเวลา แต่หมายความว่าเราต้อง 'เปลี่ยนสภาพภูมิประเทศ' ให้กลายเป็นอาวุธ" นางเงยหน้าสบตากับฮ่องเต้เฟยหลงที่ประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักเบื้องหลัง แม้พระองค์จะมิได้ตรัสสิ่งใด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่งสัญญาณให้เขาทุกคนฟังนาง "ในตำราพิชัยสงคราม 'ซุนวู' กล่าวไว้ว่า 'การรบมิใช่การพึ่งพากำลัง แต่คือการใช้เล่ห์อุบาย' กองทัพกบฏมุ่งหน้ามาทางทิศตะวันตก พวกมันมั่นใจในพลังม้าและจำนวนคน แต่พวกมันมองข้ามกระแสน้ำในแม่น้ำฮวงโหที่กำลังจะไหลบ่าลงมาในยามค่ำคืนนี้" นางเว้นจังหวะให้ทุกผู้คนได้คิดตาม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "หากเราเปลี่ยนเส้นทางน้ำเบี่ยงเข้าสู่ค่ายพักแรมของพวกมันที่ตั้งอยู่ในที่ต่ำ... ท่านคิดว่าม้าศึกของพวกมันจะเหยียบย่ำดินโคลนหรือว่ายน้ำหนีได้ทันกันล่ะคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ แม่ทัพเฉินหน้าซีดเผือด เขาตระหนักได้ในบัดดลว่าแผนการของสตรีผู้นี้มิใช่แค่เรื่องของกลยุทธ์ แต่เป็นการ 'สังหารหมู่' โดยไม่ต้องใช้ดาบแม้แต่เล่มเดียว "แต่หากทำเช่นนั้น ชาวบ้านในหมู่บ้านชายแดน..." แม่ทัพคนหนึ่งแย้งขึ้น "ข้าได้ส่งคนไปอพยพตั้งแต่วันที่เริ่มมีข่าวการกบฏแล้วค่ะ" หว่านเอ๋อร์ขัดขึ้นทันที สายตาของนางเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าสบตา "ข้าไม่ได้เพิกเฉยต่อชีวิตราษฎร แต่ข้าเลือกจะรักษา 'แผ่นดิน' เอาไว้ แม้ต้องแลกด้วยการเป็นปีศาจในสายตาใครก็ตาม" คืนนั้น... ท้องฟ้าเหนือหุบเขาอเวจีมืดมิดไร้แสงดาว หลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน ผ้าคลุมไหล่สีแดงสดโบกสะบัดตามแรงลม นางมองดูไฟจากค่ายพักแรมของกองทัพกบฏนับหมื่นดวงที่ส่องสว่างราวกับดวงดาวบนดิน ฮ่องเต้เฟยหลงเสด็จมาหยุดยืนข้างกายนาง ทอดพระเนตรลงไปยังเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "เจ้าไม่กลัวบาปกรรมหรือ หว่านเอ๋อร์?" สุรเสียงทุ้มต่ำถามขึ้น หว่านเอ๋อร์แค่นยิ้มบางๆ สายตาของนางไม่ได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย "บาปกรรมเหล่านั้น ข้าขอน้อมรับไว้เพียงผู้เดียว หากการสังหารพวกมันคือทางเดียวที่จะปกป้องบัลลังก์ของฝ่าบาทและราษฎรที่เหลือ... ข้าก็พร้อมจะตกนรกเพียงลำพังค่ะ" ทันใดนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม กระแสน้ำมหาศาลทะลักพุ่งเข้าใส่ค่ายทหารกบฏอย่างรุนแรง แสงไฟนับหมื่นดวงดับวูบลงในพริบตา เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงซัดสาดของน้ำท่วมท้นไปทั่วบริเวณ แผนการของนางสัมฤทธิ์ผลอย่างงดงาม ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายลงด้วยความเงียบสงัดหลังพายุผ่านไป เสียงฝีเท้าของทหารกลุ่มหนึ่งที่ดูคุ้นตาก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหน้าผา หลินหว่านเอ๋อร์หันกลับไปมองด้วยหัวใจที่เต้นรำไปตามจังหวะความกังวล หญิงสาวในชุดเกราะบางเบาสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าที่งดงามประดุจดอกไม้พิษนั้นคือ 'กุ้ยเฟยเหม่ยหลิน' นางมาพร้อมกับดาบสั้นที่เปื้อนเลือด และรอยยิ้มที่ดูน่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ "ฝ่าบาท..." เหม่ยหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันขณะชี้ดาบไปที่หว่านเอ๋อร์ "คนดีของพระองค์ที่เพิ่งเข่นฆ่าคนไปนับหมื่นคนเมื่อครู่... ท่านคิดหรือว่านางจะมีความรักที่บริสุทธิ์ให้พระองค์จริงๆ? ดูนี่สิ" เหม่ยหลินโยน 'ตราประทับตระกูลหลิน' ที่เปื้อนเลือดลงแทบเท้าฮ่องเต้เฟยหลง "นางมิได้ช่วยพระองค์เพราะจงรักภักดี แต่นางกำลังใช้แผนการนี้เพื่อกำจัด 'ทัพกบฏที่เป็นสายลับของตระกูลนาง' เพื่อก้าวขึ้นสู่อำนาจด้วยตัวคนเดียว... พระองค์จะยังเชื่อใจ 'นางงูพิษ' ผู้นี้อยู่หรือไม่?" ดวงตาของฮ่องเต้เฟยหลงวูบไหว... ความไว้ใจที่เคยมีให้หว่านเอ๋อร์ดูเหมือนจะสั่นคลอนลงเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว หวังว่าความเข้มข้นที่ถ่ายทอดออกมาจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ