จดหมายลับ

“เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาชีวิตคนทั้งตระกูลมาเดิมพันในห้องลับมืดๆ แห่งนี้เพียงลำพัง หว่านเอ๋อร์?” เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้เฟยหลงดังก้องอยู่ในโถงกว้างที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีดำสนิทประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายมังกร ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองสตรีตรงหน้าไม่วางตา ทว่าหลินหว่านเอ๋อร์หาได้สะทกสะท้านไม่ นางเพียงแต่คลี่กระดาษแผ่นบางที่สั่นเทาอยู่ในมือวางลงบนโต๊ะไม้หอมฉิน “ถ้าหม่อมฉันไม่กล้าเสี่ยง ฝ่าบาทจะทรงมองเห็น 'ขยะ' ที่หมักหมมอยู่ใต้พรมหรูหราของราชสำนักหรือเพคะ?” หว่านเอ๋อร์ตอบกลับพลางเชิดหน้าขึ้น สายตานางแน่วแน่ไม่มีความเกรงกลัวแม้เพียงกระผีกริ้ว กระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือบันทึกบัญชีลับของเสนาบดีใหญ่จางจิ้ง ผู้ที่ใครๆ ต่างยกย่องว่าเป็นมือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของฮ่องเต้ ทว่าสิ่งที่ปรากฏในนั้นคือตัวเลขการฉ้อราษฎร์บังหลวง เงินภาษีจากหัวเมืองชายแดนที่ควรจะนำไปสมทบทุนเสบียงทหาร กลับถูกเบียดบังผ่านเส้นสายของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินเพื่อนำไปฟอกขาวเป็นสินบนให้กับขุนนางในกรมพระคลัง เฟยหลงหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาตบโต๊ะจนเครื่องกระเบื้องสั่นสะเทือน “เจ้าได้มันมาอย่างไร ในเมื่อคนของตระกูลจางระวังตัวยิ่งกว่างูพิษ?” หว่านเอ๋อร์แย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเยือกเย็นและร้ายกาจเสียจนผู้ที่มองมาต้องชะงัก “ความโลภของคนเรามักมีรอยร้าวเสมอเพคะ เสนาบดีจางอาจจะฉลาด แต่เขามีหลานชายที่ติดการพนัน และติดรสสัมผัสของสุรานารีในหอคณิกาที่หม่อมฉันดูแลอยู่... ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วหรือว่า หูและตาของหว่านเอ๋อร์น่ะ แทรกซึมไปทั่วทุกตารางนิ้วในเมืองหลวง” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทันตา ฮ่องเต้ลุกขึ้นเดินวนรอบตัวนาง กลิ่นกำยานที่หอมอบอวลกลับทำให้หัวใจของหว่านเอ๋อร์เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นางไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่งบนกระดาน แต่นางคือผู้ถือกระดานนั้นเอาไว้เอง “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ หว่านเอ๋อร์ หากจางจิ้งรู้ตัว... เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้” “หม่อมฉันเตรียมใจไว้ตั้งแต่วันที่แม่ต้องตายเพราะความอยุติธรรมของตระกูลหลินแล้วเพคะ” หว่านเอ๋อร์หันกลับไปสบตาเขาตรงๆ แววตาของนางเจ็บปวดแต่ทระนง “ถ้าต้องตายเพื่อลากเอาพวกเหลือบไรพวกนี้ลงนรกไปกับหม่อมฉัน ก็ถือว่าคุ้มค่าที่สุด” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เฟยหลงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวแก้มนวล เขาไม่ได้จะลงโทษนาง แต่เขากำลังมองหาสิ่งใดบางอย่างในดวงตาคู่สวยนั้น “เจ้าทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร? เพื่อแผ่นดิน หรือเพื่อความแค้นของเจ้าเอง?” “คนอย่างหม่อมฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อใครเพคะ” หว่านเอ๋อร์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกดดัน “หม่อมฉันทำเพื่อรักษาสมดุลของอำนาจที่ฝ่าบาททรงต้องการ แต่หากวันใดที่ฝ่าบาททรงเลือกข้างคนที่ผิด... หม่อมฉันก็พร้อมจะเป็นผู้พิพากษาคนนั้นเอง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำวังก็ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง ตามด้วยเสียงกริชที่กระทบกันเบาๆ ทั้งคู่หยุดชะงัก หว่านเอ๋อร์หรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า “ฝ่าบาท... ดูเหมือนว่าความลับของเสนาบดีจาง จะไม่ได้มีเพียงแค่หม่อมฉันที่รู้ แต่ 'นาง' ก็กำลังจะเริ่มปฏิบัติการแล้ว” เสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลินดังแว่วเข้ามาจากทางเดินนอกห้อง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยนั้นกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องลับที่นางเพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หากนางออกไปตอนนี้ จะต้องเผชิญหน้ากับกุ้ยเฟยผู้หิวโหยอำนาจ และหากนางอยู่ที่นี่ ความลับระหว่างนางกับฮ่องเต้จะถูกเปิดเผยทันทีที่ประตูบานนั้นเปิดออก เฟยหลงคว้าข้อมือหว่านเอ๋อร์ไว้แน่น ดึงนางเข้าไปในซอกมืดหลังฉากกั้นไม้แกะสลัก เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดสีชาดของเหม่ยหลินที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววอาฆาตอย่างชัดเจน “ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันพบจดหมายฉบับหนึ่งในห้องหนังสือของท่านเสนาบดีจาง และหม่อมฉันเกรงว่า... มันอาจจะเป็นเรื่องที่ฝ่าบาทควรได้รู้ด้วยพระเนตรพระกรรณเอง” เหม่ยหลินวางม้วนกระดาษสีเหลืองทองที่ดูคุ้นตายิ่งนักลงบนโต๊ะ หว่านเอ๋อร์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นถึงกับเบิกตากว้าง เพราะมันคือจดหมายตอบกลับที่นางเพิ่งจะส่งให้สายลับของตน แต่ทำไมมันถึงไปอยู่ในมือของศัตรูตัวฉกาจได้? ความตายกำลังร่ายรำอยู่รอบกาย หว่านเอ๋อร์ได้แต่กลั้นหายใจขณะที่นิ้วเรียวของเหม่ยหลินลูบไล้ไปบนม้วนกระดาษนั้นด้วยรอยยิ้มที่เหมือนปีศาจ นางรู้ดีว่าหากก้าวออกไปตอนนี้ เกมนี้อาจถึงคราวอวสานของนาง... หรือไม่ก็จุดจบของเสนาบดีใหญ่จางจิ้งที่อาจถูกกำจัดทิ้งเพื่อปิดปาก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเล่ห์เหลี่ยมในวังหลังด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - ไป๋เหลียนฮวา