รหัสที่ซ่อนอยู่ใต้พรม

"ถ้าคุณยังดึงดันจะรื้อแฟ้มคดีหมายเลขศูนย์เจ็ดนั่นต่อ ผมเกรงว่าเราคงต้องทบทวนสถานะความร่วมมือกันเสียใหม่แล้วล่ะครับ รวินท์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของสารวัตรธนา ดังสะท้อนก้องห้องทำงานอับทึบ กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศราวกับหมอกควันแห่งความอึดอัด รวินท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารสีเหลืองซีดที่วางเรียรายอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวเก่า นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังคีบภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อนขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด "ความร่วมมือเหรอครับสารวัตร..." รวินท์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาดุคมกริบกวาดมองรอยฉีกขาดของพรมในภาพถ่ายศพ "สิ่งที่ท่านเรียกว่าความร่วมมือ คือการปิดตาข้างหนึ่งแล้วปล่อยให้ฆาตกรตัวจริงลอยนวลไปพร้อมกับสำนวนคดีที่ถูกปัดฝุ่นเก็บเข้ากรุอย่างนั้นหรือครับ" ภายในห้องทำงานที่แคบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลับ โครงสร้างของคดีนี้ถูกสร้างขึ้นจากความบิดเบี้ยวและช่องโหว่ทางกฎหมายที่ได้รับการปกปิดไว้อย่างแน่นหนาด้วยระบบราชการ รวินท์ในฐานะโพรไฟล์เลอร์หนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล ย่อมมองเห็นรอยต่อที่ผิดปกติเหล่านั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ทุกรายละเอียดถูกบันทึกไว้ในสมองราวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผลหาความจริง แต่ปัญหาก็คือ หลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างคดีเก่ากับคดีปัจจุบันกำลังหายไปอย่างไร้ร่องรอย ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างบางของลินินในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีครีม ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนขัดกับสถานการณ์ตึงเครียด เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาวางแก้วโกโก้อุ่นๆ ลงบนโต๊ะข้างกองเอกสาร โดยไม่สนใจสายตาไม่พอใจของสารวัตรธนาเลยแม้แต่น้อย "อย่าเพิ่งรีบหัวเสียไปเลยค่ะ... อ้ะ ผมหมายถึง อย่าเพิ่งรีบหัวเสียไปเลยนะครับสารวัตร" ลินินแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเหลือบไปเห็นมุมปากที่กระตุกของรวินท์ "พอดีฉันบังเอิญไปเจออะไรน่าสนใจใต้พรมเก่าๆ ในห้องเก็บของชั้นใต้ดินเข้า... ไม่สิ ต้องบอกว่าระบบตรวจจับดิจิทัลของฉันมันบังเอิญไปสะดุดกับรหัสลับบางอย่างที่ถูกฝังไว้ในฐานข้อมูลเก่าต่างหากล่ะคะ เอ๊ย! ครับ!" รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวทันที เคมีและความเข้าใจอันเงียบงันระหว่างทั้งคู่ทำงานอย่างรวดเร็ว ลินินมักจะมีวิธีหาทางออกในยามที่ทางตันเสมอ แม้ว่าวิธีการของเธอจะอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องกับความผิดกฎหมายไซเบอร์ก็ตามที "ใต้พรมอะไรของเธอลินิน" รวินท์ถามเสียงทุ้ม เขารู้ดีว่าคำว่า "ใต้พรม" ของเธอนั้นไม่ได้หมายถึงพรมจริงๆ บนพื้นห้อง แต่มันคือคำเปรียบเปรยถึงข้อมูลลับระดับโครงสร้างที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมของระบบราชการ ลินินยิ้มกริ่ม เธอหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเคาะหน้าจอสองสามครั้ง ภาพหน้าจอฉายข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมา เป็นผังความเชื่อมโยงของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเป็นคดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของรวินท์ไป "คดีหมายเลขศูนย์เจ็ดไม่ได้ถูกปิดลงเพราะหาคนร้ายไม่เจอหรอกนะคะรวินท์..." ลินินลดเสียงลงกระซิบ บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหปลงฮวบฮาบ "แต่มันถูกตั้งใจ 'ซ่อน' เอาไว้ เพราะร่องรอยของฆาตกรเชื่อมโยงโดยตรงกับมูลนิธิการกุศลที่สนับสนุนงบประมาณให้กรมตำรวจในยุคนั้น และถ้าเราถอดรหัสชุดนี้ออกได้ เราจะพบว่า... ฆาตกรคนเดิมกำลังลงมืออยู่อีกครั้งในตอนนี้" รวินท์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองของเขาเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นและเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ โครงสร้างของความจริงเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตพรั่งพรูเข้ามา แต่ถูกสติและเหตุผลกดทับไว้อย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าการก้าวเข้าไปแตะต้องมูลนิธิแห่งนั้นหมายถึงการเอาชีวิตเข้าแลก แต่ความจริงคือสิ่งเดียวที่เขาค้างคาใจมาตลอดชีวิต ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ต เสียงแจ้งเตือนระบบดิจิทัลในเครื่องมือของลินินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เสียงนั้นแหลมสูงและบาดลึกในความเงียบ หน้าจอแท็บเล็ตเปลี่ยนจากผังข้อมูลคดี เป็นหน้าจอสีดำสนิทที่มีเพียงข้อความวิ่งด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน และเสียงสังเคราะห์อัตโนมัติที่ดังขึ้นจากลำโพงอย่างไร้ที่มา *[ ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับระดับ SSS: โปรไฟล์เลอร์รวินท์ คุณได้ก้าวล้ำเส้นแบ่งเขตความปลอดภัยแล้ว ยืนยันตัวตนเพื่อเริ่มกระบวนการ... ลบข้อมูลทิ้ง ]* รวินท์เบิกกว้างด้วยความตกใจ ไหวพริบระดับสูงสั่งการให้เขากระชากแขนลินินถอยหลังออกจากโต๊ะทันเสี้ยววินาที ก่อนที่หน้าจอแท็บเล็ตจะระเบิดประกายไฟออกมาเบาๆ พร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมากลบตัวอักษรทั้งหมด ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบและหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่ระบบป้องกันความปลอดภัยของไฟล์ลับ... แต่มันคือเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นจากด้านนอกห้องทำงานที่ควรจะปิดตาย และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เอמהทักทายเข้ามาผ่านบานประตูกระจกฝ้า "สวัสดีครับคุณรวินท์... ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่วันที่ครอบครัวของคุณประสบอุบัติเหตุ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ตั้งแต่วันที่เราจัดฉากคดีนั้นด้วยกัน จำได้ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ