รอยยิ้มบนรูปถ่ายใบเก่า

กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูกคละคลุ้งอยู่ในความมืดสลัวของชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ ทุกสามวินาทีราวกับมันกำลังหายใจรวยริน รวินท์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ เส้นด้ายสีแดงโยงใยเชื่อมโยงภาพถ่าย ใบเสร็จ และบันทึกการสืบสวนเข้าหากันจนยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุม แต่นั่นยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พับอลูมิเนียมเบื้องหลังเขา ปลายนิ้วเรียวเล็กของลินินกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดแล็ปท็อปเครื่องเก่าเสียงดังรัวเป็นจังหวะ เธอไม่ได้หันมามองเขาเลยสักนิดตั้งแต่เขาเปิดประเด็นคำถามนั้นขึ้นมา แต่เสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่ลอดริมฝีปากอิ่มสีพีชนั้นกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานหนัก "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะ รวินท์" เสียงหวานใสที่มักจะเจือแววหยอกล้อเป็นประจำในยามปกติ บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และจริงจังจนน่าขนลุก ลินินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววซุกซน บัดนี้สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์จนดูคล้ายดวงตาของสัตว์นักล่าในความมืด รวินท์หันขวับกลับมา ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณของโพรไฟล์เลอร์มือฉมัง เขาวิเคราะห์ทุกอגהกัป การหายใจ และอัตราการกะพริบตาของเธออย่างเงียบๆ ไม่มีพิรุธทางกายภาพ ไม่มีเหงื่อซึมบริเวณขมับ ชีพจรที่ลำคอเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกินกว่ามนุษย์ที่กำลังตื่นกลัว นั่นหมายความว่าเธอกำลังควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ... หรือไม่เธอก็ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนจนสามารถควบคุมปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายได้ "ผมไม่ได้เล่นเกม ลินิน" รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็ก ระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงไม่ถึงก้าว "รหัสลับสามชุดที่พบในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตสาม ทุกชุดถูกถอดรหัสด้วยอัลกอริทึมขั้นสูงที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติยังต้องใช้เวลาสามเดือน แต่คุณ... ใช้เวลาแค่สามวินาทีในการบอกคำตอบผมเมื่อคืนนี้ แถมรูปแบบการเขียนโค้ดชุดนั้น มันเป็นลายมือเดียวกับระบบความปลอดภัยของหน่วยข่าวกรองไซเบอร์ระดับชาติที่ถูกยุบไปเมื่อห้าปีก่อน" รวินท์หยุดพูดเล็กน้อยเพื่อสังเกตปฏิกิริยา เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ตอบผมมาสิครับ ว่าทำไมอดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้เชี่ยวชาญการเจาะระบบรหัสลับขององค์การ ถึงมานั่งขายหนังสือมือสองอยู่ในร้านซอกตึกอับๆ แบบนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ ลินินไม่หลบตาเธอจ้องมองรวินท์กลับด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้เธอดูเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กชายพยายามไขปริศนาข้อสอบง่ายๆ "คุณนี่ช่างสังเกตสมกับเป็นโพรไฟล์เลอร์มือหนึ่งจริงๆ นะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีติดปากพูดค่ะเปลี่ยนเป็น นะครับ ดีกว่าเนอะ" ลินินหัวเราะคิกคักเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงชั่วพริบตา แต่รวินท์รู้ดีว่านี่คือเกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้นเพื่อถอยร่นระยะห่าง "อย่าเปลี่ยนเรื่อง ลินิน" น้ำเสียงของรวินท์ทุ้มต่ำและจริงจัง หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้ง เธอพับฝาแล็ปท็อปปิดลงเสียงดังสนั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เธอจะตัวเล็กกว่าเขา แต่รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้รวินท์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณอยากรู้ความจริงเหรอ รวินท์?" ลินินก้าวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นกระดาษเก่า "ความจริงก็คือ... ฉันไม่ได้เป็นแค่คนช่วยไขปริศนาให้คุณสนุกๆ หรอกนะ" เธอยื่นมือเรียวบางหยิบกระดาษรูปถ่ายใบเก่าที่มุมห้องขึ้นมา มันคือรูปถ่ายโพลารอยด์ซีดจางของกลุ่มคนห้าคนยืนยันหน้าตึกแห่งหนึ่ง รวินท์จำหน้าของตัวเองในวัยเด็กไม่ได้ชัดเจนนัก แต่เขารู้จักชายหนุ่มอีกคนที่ยืนยันอยู่ข้างๆ... พ่อของเขาเอง ผู้เสียชีวิตในคดีปริศนาที่ยังปิดไม่ลงเมื่อสิบปีก่อน หัวใจของรวินท์กระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที "รูปนี้..." รวินท์เสียงแหบพร่า มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้ามัน แต่ลินินชักมือกลับอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วจนน่าตกใจ ความเร็วระดับที่มนุษย์ธรรมดาไม่น่าจะทำได้ "คุณพ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ หรือการฆชากรรมชิงทรัพย์ธรรมดาหรอกนะ รวินท์" ลินินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากใบหูของเขาเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้วหูจนเขาสั่นสะท้าน "ท่านกำลังตามหา 'กุญแจ' ดอกเดียวกันกับที่ฉันกำลังปกป้องอยู่... และตอนนี้ คนพวกนั้นที่เคยฆ่าพ่อของคุณ กำลังเดินเข้ามาในเมืองนี้แล้ว" ก่อนที่รวินท์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ไฟฉุกเฉินกะพริบวาบเป็นจังหวะรัว หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกลูกบนโต๊ะดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งพร่างพราวเต็มหน้าจอ [Warning: Unauthorized System Breach - Level SSS Access Detected] [Target Locked: Current Location - Basement Sector 4] [Initiating Protocol: Elimination Sequence] รวินท์เบิกตากว้างเมื่อหันไปมองหน้าจอ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าร้านด้านบนแตกกระจายดังสนั่น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังวิ่งกรูลงมาตามบันไดแคบๆ มุ่งตรงมายังชั้นใต้ดินแห่งนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ