กลิ่นของคนร้าย

"ถอดถุงมือออกเสีย แล้วบอกผมว่าคุณเห็นอะไรในรอยหยักของคราบน้ำมันนั่น... อย่าใช้จินตนาการ ใช้แค่ดวงตาที่เป็นกลาง" รวินท์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐาน กลิ่นสารเคมีจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ เขาไม่ได้หันไปมองลินินที่ยืนอยู่ข้างกาย สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นกระจกสไลด์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ตัวท็อปที่เขาเป็นคนติดตั้งเองกับมือ ลินินขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย เธอไม่ได้ดูตกใจกับคำสั่งที่ออกจะเคร่งครัดเกินไปนั้น หากแต่ยิ้มมุมปากราวกับกำลังสนุกกับเกมที่เขาสร้างขึ้น เธอถอดถุงมือยางสีฟ้าออกอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวของเธอสัมผัสลงบนแป้นคีย์บอร์ดที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลเฉพาะที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองเพื่อ "อ่าน" ร่องรอยที่มนุษย์ทั่วไปมักมองข้าม "มันไม่ใช่แค่น้ำมันเครื่องทั่วไปนะคะรวินท์" ลินินเอ่ยพลางรัวนิ้วพริ้วไหว "องค์ประกอบทางเคมีที่ตกค้างมีสารเพิ่มประสิทธิภาพชนิดพิเศษที่ใช้ในรถแข่งรุ่นสั่งทำพิเศษเท่านั้น... คนที่ทิ้งรอยนี้ไว้ ไม่ใช่แค่คนขับรถส่งของธรรมดา แต่เขาต้องเป็นคนที่ 'หมกมุ่น' กับสมรรถนะของเครื่องยนต์ถึงขั้นคลั่งไคล้" รวินท์ขมวดคิ้วแน่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเย็นเยียบในดวงตาของเขาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อตรรกะในหัวเริ่มประกอบร่างกันเป็นภาพจิ๊กซอว์ "หมกมุ่น... รักความสมบูรณ์แบบ ชอบควบคุมทิศทางด้วยมือซ้ายจากการวางตำแหน่งคราบน้ำมันที่เอียงทำมุมสิบห้าองศา... ลินิน ค้นหาบันทึกการซ่อมบำรุงในรัศมีสามกิโลเมตรจากจุดเกิดเหตุ โดยเน้นไปที่อู่รถเฉพาะทางที่รองรับรถแข่งดัดแปลง" "กำลังดำเนินการค่ะ... 84%... 92%... เจอแล้วค่ะ" เสียงสัญญาณตอบรับจากระบบดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่หน้าจอจะปรากฏรายชื่อผู้ครอบครองรถยนต์ต้องสงสัยขึ้นมาสามราย แต่รวินท์กลับยกมือขึ้นห้าม "ไม่ใช่สามรายนั้น" รวินท์ชี้ไปที่หน้าจอ "สังเกตที่จังหวะการเว้นวรรคของข้อมูลในระบบทะเบียนราษฎร์นี่สิ... มันคือรหัสลับที่ใช้ในกลุ่มวงจรปิดที่เคยถูกแทรกซึมเมื่อสามปีก่อน ใครบางคนกำลังพยายามลบตัวตนที่แท้จริงของ 'คนร้าย' ออกจากฐานข้อมูลของรัฐ" ลินินหุบยิ้มลงทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตึงเครียดที่กดทับลงบนบ่า ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าการขุดคุ้ยเรื่องนี้หมายถึงอะไร มันไม่ใช่แค่การตามหาฆาตกร แต่มันคือการปะทะกับ "เงา" ที่มีอำนาจเหนือกว่ากฎหมายที่พวกเขาพยายามรักษาไว้ "ถ้าเขาใช้รหัสนี้ แสดงว่าเขาไม่ได้แค่กังวลเรื่องหลักฐาน" ลินินวิเคราะห์เสียงเรียบ "เขา 'ตั้งใจ' ทิ้งกลิ่นเอาไว้ให้คุณตามมา... รวินท์ นี่ไม่ใช่การสืบสวนธรรมดาแล้ว แต่มันคือ 'การท้าทาย'" รวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นของคนร้าย... กลิ่นที่เจือจางด้วยความมั่นใจและหยิ่งผยองนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นในความคิดของเขา เขาหยิบรูปถ่ายในคดีเก่าที่เขาไม่เคยไขออกได้ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง เมื่อเทียบกับรอยน้ำมันที่พบในที่เกิดเหตุล่าสุด มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่มันคือลายเซ็น... ลายเซ็นของคนที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขาในคืนนั้น ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของรวินท์ก็แผดเสียงดังลั่นพร้อมกับแสงสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แจ้งเตือนจากตำรวจ แต่เป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี เสียงแจ้งเตือนจากการเชื่อมต่อกับ "ระบบปฏิบัติการเงามืด" ที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่แตะต้องอีก *ติ๊ด! ติ๊ด! ภารกิจระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน: 'หวนคืนสู่รังมัจจุราช - เผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกฝัง'* รวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกำหมัดแน่น ในขณะที่หน้าจอระบบโปรเจกต์ภาพโฮโลแกรมขึ้นมากลางห้อง เป็นภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุดในความทรงจำอันเลวร้าย "รวินท์... นั่นมัน..." ลินินอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพใบหน้านั้น ประตูห้องเก็บหลักฐานที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดกลับค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า โดยไม่มีใครสั่งการ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสว่างภายในห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของรวินท์แทบหยุดเต้น "สวัสดีครับ คุณชาย... หวังว่ากลิ่นที่ผมทิ้งไว้ให้ จะนำคุณมาสู่จุดจบที่สมบูรณ์แบบเสียทีนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความระทึกขวัญในบทนี้นะครับ