เส้นขนานที่มาบรรจบ

"คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ รวินท์" น้ำเสียงของลินินเรียบเรื่อย ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพผังความสัมพันธ์ของคนร้ายอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังกดดันจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เธอ รวินท์ไม่ได้หันกลับมา เขายังคงจ้องมองกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายผู้เสียชีวิตและเส้นโยงใยที่ดูเหมือนจะไร้ระเบียบในสายตาคนทั่วไป แต่ในหัวของเขา ทุกอย่างคือชุดตัวเลขและลำดับเหตุการณ์ที่ต้องขัดเกลาให้สมบูรณ์ "ผมไม่ได้โกหก" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบเหมือนเหล็กกล้าที่ผ่านการแช่น้ำแข็ง "ผมแค่กำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ที่ต่ำที่สุด เพื่อตัดมันออกจากสมการของความจริง ลินิน" "ความจริงงั้นเหรอ?" ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ เธอวางแท็บเล็ตลงแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างๆ เขา กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าจากร้านหนังสือประจำตัวของเธอโชยมาปะทะจมูกรวินท์ มันเป็นกลิ่นที่มักจะทำให้เขารู้สึกสงบลงโดยไม่รู้ตัว "คุณกำลังพยายามเอาชนะบาดแผลในอดีตด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยว การสืบสวนไม่ใช่แค่การไขปริศนา แต่มันคือการเข้าใจจิตวิญญาณของผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง... คุณลืมเรื่องนี้ไปหรือเปล่า?" รวินท์ชะงัก มือที่ถือปากกาเมจิกค้างอยู่กลางอากาศ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปกติเมื่อเธอกล่าวถึง 'อดีต' เขารู้ดีว่าลินินไม่ใช่แค่ผู้ช่วยที่เก่งกาจด้านเทคนิค แต่เธอคือคนที่มองเห็น 'รอยร้าว' ในตัวเขาได้ชัดเจนที่สุดเสมอมา "คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินผมในฐานะคนแปลกหน้า" เขาสวนกลับหันมาเผชิญหน้ากับเธอ สายตาคมกริบของโพรไฟล์เลอร์มือฉมังประสานกับดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจของลินิน "เราไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วครับ รวินท์" ลินินก้าวเข้าไปใกล้จนรวินท์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณกับฉัน เราอยู่บนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันตามหลักเรขาคณิตก็จริง แต่ในโลกของความจริงที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและรหัสลับเส้นขนานสองเส้นนี้แหละที่กำลังประคองไม่ให้โลกของคุณพังทลายลงไปมากกว่านี้" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รวินท์มองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขาเคยตั้งแง่รังเกียจในความ 'อารมณ์ดี' ของเธอ ตอนนี้เขากลับเห็นเพียงความมุ่งมั่นที่บริสุทธิ์ใจ เธอไม่ได้ต้องการชัยชนะ เธอไม่ได้ต้องการชื่อเสียง เธอแค่ต้องการยืนเคียงข้างเขา... ในฐานะคู่หู เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปีดูเหมือนจะสั่นคลอนลงเป็นครั้งแรก "ถ้าคุณจะร่วมมือกับผม... คุณต้องเลิกทำตัวเป็นผู้คุมความรู้สึกของผม แล้วกลับไปโฟกัสที่รหัสที่คุณถอดได้จากที่เกิดเหตุซะ" ลินินยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูสว่างไสวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา "ตกลงครับ รวินท์... ถ้าคุณยอมรับว่าการถอดรหัสของฉันมีค่ามากกว่าแค่โปรแกรมเสริมละก็นะ" เธอหันกลับไปที่หน้าจอ กดปุ่มเพียงไม่กี่ครั้ง ข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ซับซ้อนก็ปรากฏเป็นโครงสร้างแผนที่ 3 มิติของอาคารร้างที่คนร้ายใช้เป็นฐานที่มั่น รวินท์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้น เขาเริ่มมองเห็นสิ่งที่ขาดหายไป... รอยเชื่อมโยงที่เขาเคยมองข้ามเพราะความเย็นชาของตัวเอง "มองตรงนี้สิ" รวินท์ชี้ไปที่มุมมืดของแผนที่ "คนร้ายไม่ได้เลือกสถานที่นี้เพราะมันร้าง แต่มันคือจุดที่ส่งสัญญาณความถี่ต่ำที่สามารถรบกวนอุปกรณ์สื่อสารของตำรวจได้" "ฉลาดมาก" ลินินเอ่ยชมพลางไล่นิ้วไปตามหน้าจอ "ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสร้างช่องโหว่ในระบบป้องกันของเขาให้คุณเอง เตรียมตัวให้พร้อมนะ คุณโพรไฟล์เลอร์... คืนนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำ" ความเชื่อใจก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในบรรยากาศที่ตึงเครียด ทั้งสองคนเริ่มวางแผนการบุกอย่างเป็นระบบ รวินท์ไม่ได้มองลินินเป็นเพียงผู้ช่วย แต่เป็นพาร์ทเนอร์ที่ขาดไม่ได้ และในจังหวะที่พวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับแผนการหน้าจอระบบส่วนตัวของรวินท์ที่เคยเงียบหายไปนานก็เกิดเสียงแจ้งเตือนที่น่าขนลุกดังขึ้นในโสตประสาทของเขาโดยตรง *ติ๊ง!* [ระบบประเมิน: การประสานงานของคู่หูถึงระดับ 80% - ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ซากศพของอดีต] [คำเตือน: บอสลับในคดีนี้กำลังลืมตาตื่น... และเขารู้จัก 'ชื่อ' ของคุณดีกว่าใคร] รวินท์ชะงักกึก หน้าจอระบบโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจเขาแทบหยุดนิ่ง ลินินที่สังเกตเห็นความผิดปกติหันมามองด้วยสีหน้ากังวล "รวินท์? เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าคุณซีดแบบนั้น?" เขายังไม่ทันได้ตอบคำถาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างช้าๆ จังหวะการเคาะนั้นรุนแรงและสม่ำเสมอจนน่าประหลาดใจ รวินท์หันไปมองบานประตูไม้ที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันพบเจออีกตลอดกาล... ชายผู้เป็นหัวใจสำคัญของคดีที่ทำลายครอบครัวเขาไปเมื่อสิบปีก่อน "ไม่ได้พบกันนานเลยนะ... รวินท์" ชายคนนั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้กระดูกสันหลังของรวินท์เย็นเยียบ "ของที่หายไปน่ะ ฉันเอามาคืนแล้วนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความระทึกขวัญและก้าวผ่านเส้นขนานนี้ไปพร้อมกันนะครับ!