จังหวะของหัวใจ

“อย่าขยับครับรวินท์” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของผมไม่ได้มาจากคนร้าย แต่มันมาจากลินิน หญิงสาวที่ยืนชิดแผ่นหลังของผมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องเก็บเอกสารลับของสถานีตำรวจ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอปะทะเข้ากับลำคอของผมจนสติที่พยายามประคองไว้ให้มั่นคงแทบจะหลุดลอย ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบของคนร้ายจ่ออยู่ที่ขมับซ้ายของผมอย่างแม่นยำ กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นกุหลาบมอญที่ลินินชอบใช้ มันช่างเป็นส่วนผสมที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงเส้นผม “ถ้าคุณขยับองศาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว นิ้วของมันจะเหนี่ยวไกทันที” ลินินกระซิบต่อ มือของเธอที่กดอยู่บนแผ่นหลังของผมไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย มันคือความนิ่งสงบที่ผมไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน ผมประเมินสถานการณ์ผ่านดวงตาที่กวาดมองเงาสะท้อนบนกระจกเงาฝ้าที่ติดตั้งอยู่หน้าชั้นวางเอกสาร คนร้ายคืออดีตเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนพิเศษที่ผมเคยทำคดีด้วยเมื่อสามปีก่อน เขารู้จุดอ่อนของผมดี เขารู้ว่าผมมักจะใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงจิตวิทยาเพื่อบีบให้คู่ต่อสู้เผยพิรุธ แต่คราวนี้... มันเป็นความผิดพลาดมหันต์ที่ผมประเมินการตอบสนองของเขาต่ำเกินไป “แกคิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ รวินท์?” เสียงของคนร้ายสั่นพร่าด้วยความโกรธเกรี้ยว “แกขุดคุ้ยเรื่องที่ควรจะตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังนั่น แกคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าที่ตัดสินใครก็ได้เหรอ!” ผมเงียบ ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่สมองกำลังทำงานหนักประหนึ่งหน่วยประมวลผลคอมพิวเตอร์ชั้นดี ลินินเริ่มขยับนิ้วอย่างแผ่วเบาบนแผ่นหลังของผม นี่คือรหัสมอร์สที่เธอใช้สื่อสารกับผมเสมอ *ซ้าย... สาม... สอง... หนึ่ง...* จังหวะหัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ลินินไม่ได้แค่ร่วมสู้ แตเธอคือส่วนขยายของดวงตาและโสตประสาทของผม การที่เธอสามารถปลอมตัวเข้ามาอยู่ในจุดนี้ได้โดยที่คนร้ายไม่รู้ตัวคือสิ่งพิสูจน์ความเหนือชั้นของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ผมอดกังวลไม่ได้... หากเธอพลาด ผมจะเป็นคนเดียวที่ต้องแบกรับความสูญเสียอีกครั้ง *ไป!* ทันทีที่ปลายนิ้วเธอเคาะจังหวะสุดท้าย ผมใช้ศอกกระทุ้งไปที่สีข้างของคนร้ายอย่างแรงพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบกระสุนที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงปืนดังสนั่นในพื้นที่ปิดทำให้หูของผมอื้ออึงไปชั่วขณะ แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ฝ่ามือกลับชัดเจนยิ่งกว่า ลินินพุ่งตัวออกไปเหมือนเสือดาว เธอใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ไร้ที่ติเตะเข้าที่ข้อมือของคนร้ายจนปืนกระเด็นหลุดมือ ก่อนจะคว้าคอเสื้อของมันแล้วกระแทกเข้ากับชั้นเหล็กอย่างแรง เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นจนเอกสารด้านบนร่วงหล่นลงมาเป็นฝนกระดาษ ผมรีบพุ่งเข้าไปรวบตัวคนร้าย กดมันลงกับพื้นด้วยกุญแจมือที่พกติดตัวไว้เสมอ ลมหายใจของผมหอบถี่ สายตาประสานเข้ากับลินินที่ยืนหอบหายใจอยู่ไม่ห่าง เส้นผมของเธอหลุดลุ่ยเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายความมั่นใจที่ผมโหยหา “คุณประมาทไปนะ รวินท์” เธอพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด “ถ้าฉันมาไม่ทัน... แผนการที่วางไว้คงจบลงที่โลงศพ” “ผมไม่ชอบการเสี่ยง แต่ถ้าเป็นคุณ... ผมยอม” ผมตอบพลางเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังในใจดูเหมือนจะร้าวรานออกเพราะความห่วงใยที่แฝงมาในท่าทีของเธอ เรายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มปกคลุม ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของคนร้ายที่ตกอยู่ไม่ไกล มันไม่ใช่แค่บันทึกการโทรหรือข้อความข่มขู่ แต่มันคือโปรแกรมเจาะระบบที่กำลังรันแถบสถานะบางอย่างอยู่ ผมรีบก้มลงไปดู มันคือรหัสเข้าถึงฐานข้อมูลลับของกรมตำรวจที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมที่ซับซ้อนเกินกว่าเจ้าหน้าที่ทั่วไปจะทำได้ และที่สำคัญ... มันกำลังนับถอยหลัง “ลินิน นี่มันอะไรกัน?” ผมถาม เธอก้มลงมองหน้าจอ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีที่เห็นบรรทัดคำสั่ง “นั่นไม่ใช่แค่การเจาะระบบรวินท์ แต่มันคือไวรัสที่จะลบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคดีที่คุณกำลังตามหาอยู่ ถ้ามันรันจนจบ ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวของคุณ... จะหายไปตลอดกาล” ผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอก ข้อมูลเหล่านั้นคือเป้าหมายเดียวในการมีชีวิตอยู่ของผมในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนจากนาฬิกาข้อมือของผมก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเตือนทั่วไป แต่มันคือเสียงจากระบบที่ผมไม่เคยติดตั้งไว้เอง มันเป็นเสียงสัญญาณแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่าง [ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากบุคคลที่สาม: ฐานข้อมูลแม่ข่ายถูกปลดล็อกโดยผู้บงการปริศนา] [คำเตือน: เวลาที่เหลือ 30 วินาที ก่อนที่ตัวตนของ "โพรไฟล์เลอร์" จะถูกเปิดเผยแก่โลกภายนอก] ลินินคว้ามือผมไว้แน่น แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างถึงที่สุด “รวินท์... มีใครบางคนกำลังดูเราอยู่จากในระบบ” ก่อนที่ผมจะได้ตั้งคำถาม เสียงเคาะประตูห้องเก็บเอกสารที่ล็อกสนิทก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือบุคคลที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในคดีเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ!