ก้าวแรกในดงศัตรู

กลิ่นไอมันวาวของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับความอับชื้นของกระดาษเก่า คือเอกลักษณ์อันน่าสะอิดสะเอียนของ “ศูนย์จัดเก็บเอกสารและเวชภัณฑ์เขตสาม” สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนสุสานไร้ป้ายหลุมศพขององค์กร รวินท์กวาดสายตาคมกริบประดุจใบมีดโกนผ่านกรอบแว่นโลหะบางเฉียบ ประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างเงียบเชียบตามหลักจิตวิทยาการสืบสวนเชิงพื้นที่ โครงสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กหนาเตอะไร้หน้าต่างแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ กล้องวงจรปิดทรงโดมสีดำสนิททุกมุมห้องส่ายหัวไปมาด้วยจังหวะที่คำนวณไว้แล้ว ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นกระเบื้องยางสีเทาหมองคล้ำ มีเสียงสะท้อนก้องกังวานตอกย้ำความเปราะบางของสถานะในเวลานี้ — พวกเขากำลังเดินอยู่บนปากเหวแห่งความตาย “อัตราการเต้นของหัวใจคุณอยู่ที่หนึ่งร้อยสิบครั้งต่อนาที รวินท์… สูงกว่าเกณฑ์ปกติสำหรับสถานการณ์จำลองถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์” เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านหูฟังบลูทูธขนาดจิ๋วที่แนบอยู่หลังใบหูขวา ดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่ปลายประสาท ลินิน ซึ่งนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ห่างออกไปสามกิโลเมตรกำลังวิเคราะห์สัญญาณชีวภาพของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เธอยังคงรักษาน้ำเสียงสดใสและเป็นกันเองไว้ได้เสมอ แม้ในยามที่สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด “หายใจเข้าลึกๆ ครับ สี่วินาที กลั้นไว้สองวินาที แล้วผ่อนออกหกวินาที… จำไว้ว่าเราไม่ได้มาเพื่อต่อสู้ แต่เรามาเพื่อ ‘แกะรอย’ หาประตูหลังของพวกมัน” รวินท์ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ ตามคำแนะนำ กล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ที่เกร็งเครียดค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าความใจร้อนจะนำมาซึ่งความพินาศ ในพื้นที่ควบคุมระดับสูงขององค์กรแห่งนี้ ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีหมายถึงกระสุนฝังหัวหรือการถูกลบตัวตนออกจากสารบบอย่างถาวร เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูกระจกนิรกรีตหนาเตอะ ปรากฏป้ายไฟสีแดงกระพริบเตือนสิทธิ์การเข้าถึงระดับสาม แต่ทว่าในมือของรวินท์ บัตรสมาร์ทการ์ดสีดำสนิทที่ยึดมาได้จากห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการเมื่อคืนก่อน กลับเป็นกุญแจสำคัญที่เหนือกว่าระบบรักษาความปลอดภัยทั่วไป “ระบบสแกนลายนิ้วมือและม่านตาพร้อมทำงานแล้วครับ” รวินท์พึมพำตอบเบาๆ ผ่านไมโครโฟนซ่อนรูปกระดุมเสื้อ “แต่ปัญหาคือ ดีเอ็นเอในฐานข้อมูลของผมไม่ตรงกับสิทธิ์ระดับสาม… ถ้าผมเสียบบัตรนี้เข้าไป ระบบจะส่งสัญญาณเตือนภัยไปยังห้องควบคุมหลักภายในห้าวินาที” “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ” เสียงแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังลอดเข้ามาในหูฟัง ลินินกำลังทำงานอย่างหนักหน่วงด้วยทักษะการถอดรหัสระดับพระกาฬ “ฉันได้เจาะเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์สำรองของเขตสามแล้ว กำลังทำการจำลองค่าดีเอ็นเอปลอมทับซ้อนสัญญาณจริง… สาม… สอง… หนึ่ง… เสียบการ์ดได้เลยครับ!” *กริ๊ก!* ทันทีที่บัตรสีดำถูกเสียบลงในช่องอ่านสัญญาณ ไฟสีแดงกระพริบเบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างนุ่มนวล เสียงล็อกกลอนไฮดรอลิกดังขึ้นทึบๆ ก่อนที่ประตูกระจกหนาจะเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินยาวเหยียดที่ทอดตัวสู่ความมืดมิด กลิ่นอายของความลับอันดำมืดโชยปะทะใบหน้าทันที รวินท์ไม่รอช้า เขาก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปในเขตหวงห้ามทันที สัญชาตญาณโพรไฟล์เลอร์ทำงานเต็มพิกัด สายตาสอดส่องทุกรายละเอียด ไม่ว่าจะเป็นรอยขีดข่วนบนผนังที่บ่งบอกถึงการเคลื่อนย้ายตู้เซฟขนาดใหญ่ คราบสารเคมีจางๆ บนพื้น หรือแม้กระทั่งเศษกระดาษชิ้นเล็กที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ถังขยะ “ยอดเยี่ยมมากครับ การเคลื่อนไหวของคุณอยู่ในมุมอับสายตาของกล้องวงจรปิดตัวที่สี่พอดี” ลินินส่งเสียงรายงานด้วยความโล่งอก “ตามแผนที่โครงสร้างอาคารที่ฉันกู้มาได้ ห้องเก็บข้อมูลหลักอยู่ที่สุดทางเดินด้านซ้าย… แต่ระวังตัวด้วยนะครับ รวินท์ มีสัญญาณความร้อนเคลื่อนไหวอยู่ใกล้จุดนั้นสามดวง อาจเป็นเจ้าหน้าที่เวรยามหรือระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ” รวินท์พยักหน้ารับในความมืด เขาชักปืนพกเก็บเสียงออกจากซองสะพายไหล่ช้าๆ บรรจงปลดเซฟด้วยความเงียบเชียบที่สุด จังหวะการก้าวเท้าถูกปรับให้เบาที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้ ทุกย่างก้าวมีความหมายและความเป็นความตายเดิมพันอยู่ นี่ไม่ใช่แค่การสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับองค์กรปริศนาที่พรากครอบครัวของเขาไปเมื่อหลายปีก่อน แต่มันคือการพิสูจน์ตรรกะและเหตุผลที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต ท่ามกลางความมืดและศัตรูที่มองไม่เห็น รวินท์และลินินกำลังถักทอเส้นใยแห่งความจริงขึ้นทีละน้อย ทว่า ในขณะที่รวินท์กำลังจะก้าวเลี้ยวเข้าสู่มุมอับของทางเดินปีกซ้าย หน้าจอแสดงผลระบบปฏิบัติการในหูฟังของเขากลับปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *Warning: System Override Detected.* *Target S-3: Unknown Entity has accessed your local network.* *Welcome back, Subject 001.* ดวงตาของรวินท์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและคุ้นเคยอย่างประหลาด ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า — ฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากยามเฝ้าประตู แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังรอคอยการมาเยือนของเขาอยู่ก่อนแล้ว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ!