ความจริงที่น่าตกใจ

"รอยนิ้วมือบนแฟ้มคดีลับฉบับนั้น... ไม่ได้เป็นของสารวัตรธนาอย่างที่ระบบฐานข้อมูลพยายามชี้นำตั้งแต่แรกหรอกนะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการใต้ดิน กลิ่นอับของกระดาษเก่าและประจุไฟฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอผสมผสานกันจนกลายเป็นบรรยากาศที่ชวนอึดอัด รวินท์ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ เส้นด้ายสีแดงโยงใยเชื่อมโยงหลักฐานนับร้อยชิ้นเข้าด้วยกัน ทว่าในวินาทีนี้ ปมทุกป, กลับพุ่งเป้าไปที่จุดศูนย์กลางจุดเดียว จุดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นไปได้ รวินท์หันขวับ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งคู่คิดและสหายร่วมรบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังขาผสมผสานกับความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันความเปราะบางภายในจิตใจ "คุณกำลังหมายความว่าอย่างไร ลินิน" รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มลึกราวกับต้องการกดดันให้อีกฝ่ายคายความจริงออกมา "ระบบการเข้ารหัสระดับทหารผ่านศึกของเครือข่ายนี้ มีเพียงคนในระดับบังคับบัญชาสูงสุดเท่านั้นที่เข้าถึงได้ และคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมร่วมกับเราเมื่อสองชั่วโมงก่อน... ก็คือสารวัตรธนา ผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในปฏิบัติการครั้งนี้" ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอยังคงรักษารอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอโค้ดโปรแกรมที่กำลังรันอย่างบ้าคลั่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแป้นพิมพ์สามครั้งติด ก่อนที่หน้าจอหลักจะปรากฏภาพบันทึกกล้องวงจรปิดจากมุมอับของอาคารสำนักงานใหญ่ "เพราะว่ารอยนิ้วมือที่ปรากฏบนฐานข้อมูล... เป็นรอยแฝงที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีชีวมิติสังเคราะห์ครับ" ลินินหมุนหน้าจอมาทางโพรไฟล์เลอร์หนุ่ม "พูดง่ายๆ ก็คือ มีคนจงใจใช้ลายนิ้วมือจำลองเพื่อโยนความผิดให้สารวัตรธนา แต่ในขณะเดียวกัน คนๆ นั้นก็ลืมไปว่า... โค้ดคำสั่งในการลบฐานข้อมูลช่วงสามวินาทีก่อนไฟดับ ถูกป้อนเข้ามาผ่านไอพีแอดเดรสส่วนตัว ที่ลงทะเบียนไว้ด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสำรอง" รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงตรรกะ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกล "รหัสผ่านสำรอง... มีสิทธิ์เข้าถึงเพียงแค่สองคนในหน่วยงานนี้เท่านั้น คือตัวสารวัตรธนาเอง... กับ..." "กับผู้ช่วยคนสนิทที่คอยจัดการเอกสารลับทั้งหมดให้อย่างไรล่ะครับ" ลินินต่อประโยคให้จนจบ พร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าหน้าโต๊ะทำงานของ 'หมวดพิมพ์ชนก' นายตำรวจหญิงผู้เรียบร้อย อ่อนน้อม และเป็นคนใกล้ชิดที่คอยช่วยเหลือรวินท์ในทุกๆ คดีมาโดยตลอด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนติดลบ รวินท์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว บาดแผลทางใจจากการสูญเสียครอบครัวในคดีที่ไขไม่ออกเมื่อหลายปีก่อนสอนให้เขารู้ว่า 'ความไว้วางใจ' คือจุดอ่อนที่อันตรายที่สุด แต่นี่คือหมวดพิมพ์ชนก... ผู้หญิงที่เคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องกระสุนแทนเขาในปฏิบัติการที่โกดังร้างเมื่อเดือนก่อนนะหรือ จะเป็นสายลับที่หักหลังองค์กร "คุณมีหลักฐานที่แน่นหนามากพอที่จะยืนยันเรื่องนี้ไหม ลินิน" รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ข้องใจ และไม่อยากจะเชื่อ "หลักฐานชิ้นสุดท้ายกำลังดาวน์โหลดเสร็จสิ้นในอีกสิบวินาทีนี้ครับ..." ลินินกดปุ่ม Enter ทันทีที่ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ เสียงแจ้งเตือนไฟล์เสียงสนทนาก็ดังขึ้นก้องห้อง *(เสียงสนทนาผ่านคลื่นวิทยุเข้ารหัส)* *— "รายงานสถานการณ์ ทางเป้าหมายเริ่มเข้าใกล้ความจริงทุกทีแล้วครับท่าน ให้ผมจัดการขั้นเด็ดขาดเลยไหมครับ"—* *(เสียงปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ถูกดัดแปลง แต่ทว่า... จังหวะการเว้นวรรคและสำเนียงการหายใจนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร)* *— "ยังไม่ต้อง...ปล่อยให้โพรไฟล์เลอร์สืบต่ออีกนิด ให้เขาตายใจ แล้วค่อยรวบเก็บหลักฐานทั้งหมดในคืนที่ฝนตก... เหมือนกับคดีเมื่อสี่ปีก่อน"* สิ้นเสียงบันทึก หัวใจของรวินท์ราวกับถูกกระชากลงสู่เหวลึก ประโยคสุดท้าย... *เหมือนกับคดีเมื่อสี่ปีก่อน* เป็นคำพูดเฉพาะตัวที่ใช้ข่มขวัญเขาในคืนวันที่ครอบครัวของเขาต้องจบชีวิตลงอย่างมีเงื่อนงำ มีเพียงคนวงในระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้รายละเอียดสำนวนคดีนั้น! ทว่า ก่อนที่รวินท์จะได้กล่าววิเคราะห์สิ่งใดเพิ่มเติม ประตูเหล็กนิรภัยของห้องปฏิบัติการใต้ดินก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่น ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งบริเวณ ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกล็อกดาวน์จากภายนอกโดยสมบูรณ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดวิ่งผ่านหน้าจอทีละตัวอย่างช้าๆ [ ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: โปรโตคอลทำลายตัวเองเริ่มต้นขึ้น ] [ ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย, รวินท์... ] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมาตามทางเดินด้านนอก และเสียงกุญแจไขล็อกประตูห้องกำลังดังขึ้นทีละนิดอย่างใจเย็น รวินท์หันขวับไปสบตากับลินิน ทั้งคู่ตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขากำลังเดินอยู่ในอุ้งมือของศัตรูมาโดยตลอด และคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูในตอนนี้... อาจไม่ใช่หมวดพิมพ์ชนกคนเดิมที่พวกเขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตอนนี้นะครับ!