รอยร้าวในความสัมพันธ์

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันแฟ้มคดีเก่าที่ถูกเปิดค้างไว้จนกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ รวินท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงาน แม้เขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยนั้นมาตั้งแต่เธอก้าวพ้นประตูกระจกฝ้าของสำนักงานแล้วก็ตาม กลิ่นกาแฟดำผสมกับความชื้นจากสายฝนด้านนอกลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเป็นความเงียบงันที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก "คุณกำลังเช็คประวัติของฉัน... ผ่านช่องทางที่แม้แต่ตำรวจระดับสารวัตรยังเข้าไม่ถึง" เสียงของลินินไม่ได้สั่นไหว แต่มันมีความเรียบเฉยที่จงใจเว้นระยะห่าง เธอยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองแผ่นหลังกว้างของโพรไฟล์เลอร์หนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บนหน้าจอเวลานั้นปรากฏภาพถ่ายดาวเทียมและข้อมูลรหัสลับชุดหนึ่ง ซึ่งรวินท์เพิ่งใช้ทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูงแกะรอยมันออกมาได้เมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่แล้ว รวินท์ค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบทอประกายความนิ่งสนิทตามแบบฉบับของนักสืบผู้ยึดมั่นในตรรกะ เขาวางปากกาในมือลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบเนื้อไม้เบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ "รหัสผ่านเข้าระบบเครือข่ายความมั่นคงเมื่อสามปีก่อน ที่ใช้ชื่อแฝงว่า 'Nightingale' ไม่ใช่สิ่งที่พนักงานร้านหนังสือธรรมดาจะมีสิทธิ์เข้าถึงได้ ลินิน" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่คนซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมหมู่ที่ไซโลหมายเลข 4 จะมีความคุ้นเคยจนถึงขั้นถอดรหัสโครงสร้างโครงข่ายประสาทเทียมของคนร้ายได้ในเวลาเพียงสามนาที" ลินินหลุบตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเธอหายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ยากจะคาดเด, "คุณกำลังใช้หลักการโพรไฟล์ลverting กับฉันเหรอมารวินท์? กำลังวิเคราะห์ว่าฉันเป็นเหยื่อ เป็นผู้ต้องสงสัย หรือเป็นแค่ตัวถ่วงที่คุณเผลอดึงเข้ามาพัวพันในเกมนี้กันแน่" "ผมใช้ข้อเท็จจริง" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาสะท้อนความกดดันออกมาโดยไม่รู้ตัว "ทุกครั้งที่เราลงพื้นที่ คุณมักจะรู้ทางหนีทีไล่ก่อนที่ข้อมูลจะถูกส่งมาถึงผมเสมอ คุณอ่านพฤติกรรมของอาชญากรได้แม่นยำยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่เอฟบีไอที่ผ่านการฝึกมาสิบปี และที่สำคัญที่สุด... รอยแผลเป็นรูปวงรีที่ข้อศอกขวาของคุณ มันเป็นร่องรอยของการผ่าตัดฝังชิปสื่อสารเฉพาะกิจของหน่วยปฏิบัติการลับใต้ดิน ที่ถูกยุบไปเมื่อห้าปีก่อน" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เสียงฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกดังขึ้นราวกับเป็นเครื่องจับเวลาถอยหลัง รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความรอบคอบและการสังเกตรายละเอียด เขาเห็นกล้ามเนื้อบริเวณกรามของลินินกระตุกเล็กน้อย ซึ่งเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายเมื่อความลับที่ถูกเก็บงำมานานกำลังจะถูกเปิดเผย "ทำไมคุณถึงต้องปกปิดตัวตน" รวินท์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นประจำลอยแตะจมูก ทว่าในวินาทีนี้มันกลับเจือปนไปด้วยความรู้สึกระแวงแคลงใจ "คุณเป็นใครกันแน่ ลินิน? หรือว่า... การที่คุณเข้ามาทำงานใกล้ชิดกับผม ตั้งแต่คดีแรกจนถึงตอนนี้ มันมีเป้าหมายอื่นซ่อนอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก เธอยกมือขึ้นแตะรอยแผลเป็นที่ข้อศอกตามที่เขากล่าวถึง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณคิดว่าฉันเข้ามาหาคุณเพราะมีเบื้องหลังงั้นเหรอมารวินท์? คุณคิดว่าสมองอันชาญฉลาดของคุณกำลังวิเคราะห์ทุกอย่างได้อย่างแม่นยำสินะ" ลินินก้าวเข้าไปประชิดเขากลับบ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลทางใจของเขา "ถ้าฉันมีเจตนา้าย... คุณคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณรอดชีวิตจากกับดักระเบิดที่โกดังร้างเมื่อเดือนก่อนทำไม? ถ้าฉันเป็นศัตรู... คุณคงตายไปตั้งแต่คืนแรกที่เราเจอกันแล้ว!" น้ำเสียงของเธอไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ถูกเก็บกดไว้มานาน รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย คลื่นความรู้สึกผิดหวังและสับสนตีรวนอยู่ในอก เขายึดมั่นมาตลอดว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยเหตุผลและหลักฐาน แต่ทำไมเวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ตรรกะทั้งหมดในหัวของเขากลับพังทลายลงอย่างง่ายดาย "งั้นก็บอกความจริงมาสิ" รวินท์กดเสียงต่ำลง ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาเริ่มรั่วไหลออกมาทางแววตา "บอกผมว่าทำไมประวัติของคุณถึงถูกลบออกไปจากฐานข้อมูลความมั่นคง ทำไมคุณถึงต้องหนี และทำไม... รหัสลับชุดนั้นถึงเชื่อมโยงกับคดีที่ฆ่าครอบครัวของผม" ชื่อของคดีเก่าที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำทำให้ลินินชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที ร่างกายที่เคยตั้งรับอย่างแข็งกร้าวกลับอ่อนแรงลงชั่วขณะ เธอมองหน้ารวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาปอย่างใหญ่หลวง ก่อนที่ลินินจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดจากคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น "ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!" หน้าจอหลักที่เคยแสดงข้อมูลคดีกลับดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิทที่มีข้อความวิ่งรัวเป็นภาษาโค้ดประหลาด และตรงกลางหน้าจอนั้น ปรากฏสัญลักษณ์รูปตาข่ายแมงมุมสีแดงเลือด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับองค์กรอาชญากรรมไซเบอร์ที่พวกเขาตามล่ามาตลอดสามเดือน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน: *[ SYSTEM ALERT: PROTOCOL BREACH - THE OBSERVER HAS AWAKENED AND LOCATED YOUR IP ADDRESS ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตอนนี้นะครับ!