กองโจรหรือกองทัพ

"หมอบลง! อย่าส่งเสียงเด็ดขาด!" เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันของกล้าดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่กดหัวไหล่ของแม่หญิงบัวให้ราบลงแนบกับพุ่มไม้หนาทึบ กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะหลังฝนและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศยามโพล้เพล้ ความเงียบสงบของป่าโปร่งริมเส้นทางเสด็จผ่านไปยังเมืองพระบาง ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าม้าควบย่ำบดขยี้พื้นดินใกล้เข้ามาทุกที กล้าหรี่ตาลงมองผ่านช่องว่างของใบไม้รẽ ขุนอินทร์ไม่ได้ส่งทหารหลวงมาตามคาด แต่พวกมันกลับสวมชุดผ้าดิบสีดำสนิท ใบหน้าอำพรางด้วยผ้าโพกหัว—หากมองผิวเผินคงคิดว่าเป็นเพียงกองโจรข้างทางที่หากินกับความตกต่ำของบ้านเมือง แต่ในสายตาของช่างเขียนที่ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน รอยย่างก้าวและการถืออาวุธนั้นเป็นระเบียบเกินกว่าจะเป็นโจรป่าทั่วไป มันคือทหารรับจ้างนอกราชการที่ถูกเลี้ยงไว้ในเงาของขุนนางกังฉิน แม่หญิงบัวนอนหมอบอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบผิดกับสตรีทั่วไป แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายขึ้นตามไรผมและหน้าผากขาวเนียน แต่นางไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะชายเสื้อของกล้าเบาๆ เป็นสัญญาณเชิงถามว่าเราควรทำอย่างไรต่อไป "พวกมันไม่ได้มาปล้นทรัพย์สิน..." กล้าขยับริมฝีปากพูดโดยแทบไม่ขยับกล้ามเนื้อคอ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มเงาดำที่กระจายกำลังปิดล้อมเส้นทางเกวียนสินค้าเบื้องหน้า "เป้าหมายของพวกมันคือการทำลายหลักฐาน... และเก็บกวาดทุกคนที่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับตราตั้งกรมการเมืองเหนือ" หัวใจของกล้ากระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเลือดในอดีต—วันที่ครอบครัวของเขาถูกเผาทำลายพร้อมกับเรือนไม้ริมน้ำ—หวนกลับมาทับซ้อนในหัวสมองอีกครั้ง ความโกรธแค้นแผดเผาขึ้นในอกราวกับถ่านไฟเก่า แต่นิ้วมือที่กำด้ามมีดสั้นเล่มเก่ากลับค่อยๆ คลายออก บังคับให้ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอ ความใจเย็นคือเกราะคุ้มกันเดียวที่เหลืออยู่ ณ เบื้องล่างของเนินดิน ขบวนเกวียนสัมภาระหยุดนิ่งสนิท ทหารอารักษ์ขา 4 นายที่เดินทางร่วมมาด้วยกำลังยืนหลังชนกันด้วยความตื่นตระหนก แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้า ทอดเงายาวเหยียดราวกับซี่กรงขังมรณะ *“ใครวะ! ออกมาให้หมดนะโว้ย พวกกูเป็นราชองครักษ์ถือตราพระราชสิงห์!”* เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของนายทหารผู้ควบคุมขบวนดังขึ้นทำลายความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากความมืด มีเพียงเสียงลูกศรแหวกอากาศแห้งแล้งดัง *หวีด*... และร่างของนายทหารผู้นั้นก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นดินทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต ร่างไร้ลมหายใจกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป เลือดสีแดงเข้มไหลนองซึมลงสู่พื้นทราย ความโกลาหลบังเกิดทันที ทหารที่เหลืออีก 3 นายพยายามชักดาบออกมารับมือ แต่ความมืดและมุมอับทำให้พวกเขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง เสียงเหล็กกระทบกันดัง *เคร้ง!* สลับกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ช่างเป็นฉากการสังหารหมู่ที่รวดเร็วและไร้ความปรานี แม่หญิงบัวเบือนหน้าหนีจากภาพความโหดร้ายเบื้องล่าง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่นางยังคงกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมา นางหันมามองกล้า แววตาคู่นั้นสะท้อนภาพความจริงอันโหดร้ายของบ้านเมือง—อำนาจไม่ได้หอมหวานอย่างที่คนนอกมอง แต่มันแลกมาด้วยเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์เสมอ กล้าขยับตัวช้าๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้ใบไม้ไหวติง เขาดึงมีดสั้นออกจากฝัก สายตาจดจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มโจรในชุดดำที่กำลังเดินเข้าไปค้นเอกสารในหีบไม้บนเกวียน แผ่นหลังของมันเปิดโล่ง และนั่นคือโอกาสเดียวที่พวกเขาสองคนจะรอดออกไปจากหุบเขานี้ได้ ทว่า... ในวินาทีที่กล้ากำลังจะพุ่งตัวออกไปจากพุ่มไม้ เสียงฝีเท้าม้าสะท้านสะเทือนผืนดินก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาเอง! ไม่ใช่เสียงม้าหนึ่งหรือสองตัว แต่เป็นเสียงควบทะยานนับสิบทิศทางที่มุ่งตรงเข้ามาโอบล้อมทั้งกองโจรและจุดที่กล้ากับแม่หญิงบัวซ่อนตัวอยู่ เงาร่างของชายผู้หนึ่งในชุดเกราะอ่อนขี่ม้าสีหมอกก้าวออกมาจากม่านความมืด ใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้ายแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองซากศพเบื้องล่างก่อนจะหันขวับมามองตรงยังพุ่มไม้ที่กล้าซ่อนตัวอยู่ ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะมีหนูสกปรกแอบดูการแสดงนี้อยู่ "ยินดีต้อนรับสู่การเดินทางไกลนะคุณช่างเขียน... ข้าตามหาเจ้ามานานเหลือเกิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้ยหยัน พร้อมกับเงาดาบคมกริบที่ถูกชักออกจากฝักชี้ตรงมาที่หน้าอกของกล้าพอดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นไปพร้อมกับข้าในบทนี้นะครับ