ร่องรอยการทรยศ

“กลิ่นนี้มัน... กลิ่นศพในป่าช้าช่วงคิมหันต์ฤดูชัดๆ ขุนอินทร์ ท่านมีคำอธิบายให้แก่เบื้องบนอย่างไรกับตราประทับอาญาสิทธิ์ที่กลายเป็นเครื่องหมายของพวกนอกรีต!” เสียงคำรามของเจ้ากรมพระอาลักษณ์ดังก้องไปทั่วโถงประชุมขุนนาง กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนชวนให้คลื่นไส้แผ่ซ่านออกมาจากม้วนกระดาษนั้น ราวกับว่ามันถูกเก็บไว้ในหลุมศพมานานนับแรมปี กล้าก้าวถอยหลังออกมาสามก้าวโดยอัตโนมัติ มือขวาของเขากำด้ามมีดเหล็กที่พกติดตัวไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ติดขัดของขุนอินทร์ที่ยังคงกองอยู่กับพื้น ขุนอินทร์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา ปากที่เคยกล่าววาจาโอหังบัดนี้สั่นระริก “ข้า... ข้าไม่รู้ ข้าได้รับม้วนกระดาษนี้มาจากหลังม่าน... ข้าแค่ได้รับมอบหมายให้มานำส่งเพื่อให้เป็นไปตามลิขิตการแต่งตั้ง... ข้าไม่ได้เป็นคนเขียน!” “โกหก!” แม่หญิงบัวก้าวออกมาจากมุมมืดของเสาต้นใหญ่ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยโทสะปนความระแวง “ในเมื่อท่านเป็นผู้ถือกระดาษนี้เข้ามา หากไม่ใช่ท่าน แล้วจะเป็นผู้ใดที่แอบสับเปลี่ยนมันกลางทาง ในขณะที่กรมวังมีการตรวจตราเข้มงวดที่สุดในรอบทศวรรษ ถ้าไม่ใช่คนใน... แล้วใครจะทำได้?” กล้าเหลือบมองแม่หญิงบัว นางส่งสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งมาให้เขา เป็นการบอกใบ้ถึง ‘รอยเปื้อน’ บนแขนเสื้อของขุนอินทร์ มันไม่ใช่แค่คราบหมึกสีแดงสด แต่มันคือผงฝุ่นสีขาวละเอียดที่ติดตามซอกนิ้ว ซึ่งกล้ารู้ดีว่ามันคืออะไร—ดินจากหลุมศพที่ผสมกับกากยาพิษ ซึ่งเป็นวิชาที่ใช้ในกลุ่มลัทธิมืดเพื่อสาปแช่งให้ผู้รับตราประทับมีอันเป็นไป “ขุนอินทร์” กล้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ท่านไม่ได้แค่พยายามยึดอำนาจ แต่ท่านกำลังเล่นกับความตาย ท่านรับคำสั่งจากใคร... ใครในวังหลวงที่เป็นหนอนบ่อนไส้ตัวจริงที่อยู่เหนือท่านขึ้นไปอีก?” ขุนอินทร์หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่เคยมีมาดขุนนางกลับกลายเป็นดวงตาของคนที่สิ้นหวัง “พวกเจ้าคิดว่าข้าคือตัวการใหญ่รึ? ผิดแล้ว! ข้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เดินตามกระดานที่ถูกขีดไว้เท่านั้น... ในวังนี้ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยหรอก แม้แต่ในที่ประทับของพระองค์ท่านเองก็เถอะ!” กล้าถลันเข้าไปกระชากคอเสื้อขุนอินทร์จนร่างนั้นลอยขึ้นจากพื้น “บอกมา! ก่อนที่ลิ้นของเจ้าจะเน่าเปื่อยไปเสียก่อน!” ขุนอินทร์เผยอยิ้มที่มุมปาก เลือดสีดำคล้ำเริ่มไหลซึมออกมาจากไรฟัน “กล้า... เจ้าช่างเป็นช่างเขียนที่ซื่อสัตย์ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... ลายมือที่เจ้าเห็นในม้วนกระดาษนั่นน่ะ... มันไม่ได้มาจากนักเลงนอกรีตที่ไหน...” ความเย็นวาบแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจของกล้า เมื่อเขาสังเกตเห็นลายเส้นของรูปหัวกะโหลกไขว้อย่างละเอียดชัดๆ มันไม่ใช่ภาพวาดที่รีบร้อน แต่เป็นลายเส้นตวัดปลายด้วยฝีมือของผู้ที่มีความชำนาญการคัดลายมือชั้นครู ลายตวัดหางตัวอักษรที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว... ลายมือที่เขาเคยเห็นผ่านตาในเอกสารลับของพระคลังข้างที่มานับครั้งไม่ถ้วน กล้าปล่อยมือจากขุนอินทร์ราวกับถูกไฟลวก ร่างของขุนอินทร์ทรุดฮวบลงและเริ่มชักกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสีดำไหลนองพื้นกลิ่นเหม็นเน่าทวีความรุนแรงขึ้นจนกล้าต้องยกมือขึ้นปิดจมูก “นี่มันฝีมือของ...” แม่หญิงบัวพึมพำออกมา เสียงของนางสั่นเครือจนกล้าสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เกาะกุมใจนางเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ขุนอินทร์จะสิ้นใจ เขาพยายามชี้มือสั่นเทาไปที่บานหน้าต่างด้านทิศเหนือ ซึ่งเป็นทิศที่เชื่อมต่อไปยังตำหนักในของพระมเหสี กล้าหันขวับไปมองตามทิศนั้นและพบกับเงาร่างของใครบางคนยืนนิ่งอยู่หลังม่านหน้าต่าง—ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิทแต่ทว่ากลับมีเครื่องประดับที่ทำจากทองคำแท้ประดับเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายวับวาวท่ามกลางแสงสลัว เงาร่างนั้นค่อยๆ ขยับตัวและหันมาสบตากับกล้าผ่านช่องว่างของม่านที่ถูกแหวกออกเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาและทรงอำนาจจนกล้าต้องหยุดหายใจ ทันใดนั้น เงาร่างนั้นก็โยนสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแหวนทองคำที่มีสัญลักษณ์ ‘ราชลัญจกร’ หลุดลุ่ยลงมาบนพื้นหญ้าเบื้องล่าง ก่อนจะหายวับเข้าไปในความมืดของโถงทางเดิน กล้ารีบวิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อจะคว้าตัวคนผู้นั้น แต่เมื่อเขาก้าวออกไป สิ่งที่เขากลับพบไม่ใช่ความมืดที่ว่างเปล่า แต่เป็นเหล่าทหารองครักษ์นับสิบชีวิตที่ชักดาบออกมายืนขวางทางเขาไว้ โดยมีหัวหน้าองครักษ์ผู้ที่เขาไว้วางใจที่สุดก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้กล้าต้องหยุดกึก “เจ้ามาที่นี่ได้ถูกจังหวะเหลือเกิน กล้า... พระมเหสีมีรับสั่งให้จับกุมคนร้ายที่วางยาขุนอินทร์... และพวกเราก็พบเจ้าอยู่กับศพของเขาพอดี” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับผมในนิยายรอยจารึกแห่งอยุธยาตอนนี้นะครับ