เกร็ดสมุนไพร

กลิ่นหอมฉุนของใบหนาดและไพลสดที่ถูกโขลกจนละเอียดคละคลุ้งไปทั่วเรือนไม้หลังเล็ก “ทนหน่อยนะพี่กล้า พิษไข้เล่นงานเสียจนตัวร้อนผ่าวขนาดนี้ หากปล่อยไว้ถึงรุ่งสาง เกรงว่าปอดบวมจะถามหาเอาได้” แม่หญิงบัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางที่มักจะหยิบจับพู่กันและม้วนสมุดข่อยด้วยความมั่นใจ บัดนี้กำลังบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำสมุนไพรเช็ดตามข้อพับและหน้าผากของชายหนุ่มอย่างเบามือ กล้าพยายามจะยันกายลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ ทว่าอาการหนาวสั่นสลับร้อนรุมเร้าทำให้ข้อต่อและกล้ามเนื้อทั่วร่างราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งแล้งที่แห้งผากไปตามริมฝีปากให้หญิงสาว “พี่... รบกวนเจ้าอีกแล้ว บัว... เจ้าไม่ควรมาเสี่ยงภัยอยู่ดูแลคนป่วยเช่นนี้เลย ขุนอินทร์ส่งคนสอดส่องเราอยู่ทุกเมื่อ” “ถ้าข้ากลัวคนของขุนอินทร์ ป่านนี้ข้าคงนอนขดตัวอยู่ที่เรือนแล้วล่ะค่ะ... เอ๊ย... อยู่ที่เรือนแล้วเจ้าค่ะ” บัวเผลอหลุดปากใช้คำพูดสมัยใหม่ที่กล่อมเกลามาจากโลกที่กล้าจากมา ชั่วพริบตาที่ดวงตาทั้งคู่สบประสานกัน ความเงียบงันอันลึกซึ้งก็เข้าปกคลุม ทั้งสองต่างเก็บงำความลับบางอย่างที่ข้ามภพข้ามกาลมาร่วมกันไว้ในอก กล้ามองใบหน้าของบัวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยอ่อน เขาจำได้แม่นถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย ร่างกายที่โหมงานหนักติดต่อกันหลายวันเพื่อคัดลอกตำับโบราณตามคำสั่งของกรมท่า บวกกับความเครียดเรื่องเอกสารลับที่โยงใยถึงกบฏเงา ทำให้ภูมิต้านทานของเขาพังทลายลงในพริบตา หากไม่ได้สมุนไพรพื้นบ้านที่บัววิ่งไปหาเก็บและปรุงขึ้นเองตามตำรายาแผนโบราณของอยุธยา ป่านนี้เขาคงหมดสติและอาจไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย “ตำรับยาหม้อนี้ ข้าจำมาจากหมอยาหลวงสมัยสมเด็จพระนารายณ์” บัวพูดพลางยกถ้วยกระเบื้องเคลือบสีตุ่นขึ้นเป่าลมเบาๆ ให้ไอความร้อนจางลง “ใบระมาด ขิงแห้ง และรากเจตมูลเพลิง... สรรพคุณร้อนแรงนัก ช่วยขับเหงื่อและกระทุ้งพิษไข้ป่าที่เกาะกินร่างพี่ให้ออกไป ดื่มเสียหน่อยเถอะนะพี่” กล้ารับถ้วยยาอุ่นๆ มาถือไว้ กลิ่นฉุนจัดแตะเข้าที่จมูก รสชาติขมปร่าระคายคอตั้งแต่คำแรก ทว่าความอุ่นของน้ำยาเมื่อไหลผ่านลำคอ กลับแผ่ซ่านความอบอุ่นลึกเข้าไปถึงทรวงอก ราวกับไฟกองเล็กๆ ที่ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บจากพิษไข้ให้บรรเทาเบาบางลง “เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรลึกซึ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ... บัว” กล้าถามด้วยความทึ่ง ขณะเอนหลังพิงกับหมอนขิดใบเก่า “สมัยก่อน... เอ่อ... ในบันทึกที่ข้าเคยอ่านมา สมุนไพรไทยคือภูมิปัญญาที่บรรพบุรุษใช้แลกเปลี่ยนและเอาตัวรอดจากโรคภัยไข้เจ็บในเขตมรสุมครับ... เอ๊ย... เจ้าค่ะ” บัวแก้คำพูดเกือบไม่ทันเมื่อเกือบจะเผลอใช้น้ำเสียงแบบเดียวกับเขาอีกแล้ว ทั้งสองหลุดยิ้มออกมาท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะจางหายไปชั่วขณะเมื่อมีรอยยิ้มของอีกฝ่ายเป็นเครื่องเยียวยา ทว่า ความเงียบสงบในยามวิกาลก็มักอยู่ได้ไม่นานนัก *กุ๊ก... กั๊ก...* เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังแว่วมาจากใต้ถุนเรือน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างลงทันที กล้าพยายามขยับตัวลุกขึ้น คว้ามีดพกเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้หมอน ดวงตาคมกวาดมองไปทางหน้าต่างบานกระทุ้งที่เปิดรับลมยามค่ำคืน แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ ทอดเงายาวน่ากลัวลงบนพื้นกระดาน บัววางถ้วยยาลงอย่างเงียบกริบ หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก นิ้วมือเรียวเย็นเฉียบ นางเอื้อมมือไปกุมมือของกล้าไว้แน่น ส่งสัญญาณเตือนภัยผ่านการบีบกระชับที่ฝ่ามือ ไม่มีเสียงฝีเท้าก้าวขึ้นบันได แต่มีเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจลอดผ่านรอยต่อของฝาเรือนเข้ามา “นายท่าน... สั่งให้จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย คืนนี้ฝนตั้งเค้า เมฆบังดวงจันทร์พอดี เหมาะแก่การลงมือยิ่งนัก ไม่มีใครรู้ใครเห็นหรอก...” เสียงนั้นทุบตีลงกลางใจของกล้าและบัวอย่างจัง ขุนอินทร์ไม่ได้รอให้กล้าฟื้นไข้ หรือรอให้เอกสารลับชุดนั้นถูกส่งมอบ เขาส่งนักฆ่ามาปิดปากเสียตั้งแต่คืนนี้! กล้าหันมามองบัว แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความห่วงใย ปมในใจเรื่องการสูญเสียครอบครัวในอดีตผุดวาบขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เขาจะไม่ยอมสูญเสียคนสำคัญตรงหน้าไปต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด แม้ร่างกายจะยังมีไข้รุมเร้าและไร้เรี่ยวแรงก็ตาม บัวสบตากล้า นางเห็นประกายไฟแห่งการต่อสู้ในดวงตาคู่นั้น หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ทันใดนั้นเอง เงาดำทะมึนหลายสายก็พุ่งพรวดขึ้นมาบนระเบียงเรือน เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกถึงน้ำหนักตัวที่ย่างสามขุมเข้ามาประชิดประตูห้องแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับผมในนิยายรอยจารึกแห่งอยุธยาตอนนี้นะครับ