การเปลี่ยนสถานะ

"ก้มหน้าลงให้ต่ำกว่าระดับสายตาคนตรวจตรา หากเขามองมา จงนึกถึงแต่เรื่องการจัดสำรับกับข้าว อย่าได้นึกถึงเรื่องการเมืองเป็นอันขาด" เสียงกระซิบของแม่หญิงบัวเบาหวิวราวกับเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่าง แต่สำหรับกล้าแล้ว มันดังก้องอยู่ในโสตประสาทพอๆ กับเสียงกลองศึกที่ค่ายทหาร กล้าปรับจังหวะการหายใจของตนให้สม่ำเสมอ มือที่เคยจับพู่กันเขียนลายไทยอย่างบรรจง บัดนี้กลับต้องแบกถาดสำรับทองเหลืองหนักอึ้งเดินก้าวสั้นๆ ตามขบวนคนใช้ในวังหลวงที่กำลังมุ่งหน้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน บรรยากาศในวังหลวงยามนี้ช่างอึดอัดเสียจนน่าอึดอัดใจ กลิ่นกำยานที่เคยหอมรื่นกลับดูฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน สำหรับคนธรรมดาที่เติบโตมาในเพิงไม้ริมน้ำ การได้ก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้คือการเดินบนคมดาบโดยไม่สวมรองเท้า กล้าแอบปรายตาขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่ตามทางเดิน เขาเห็นชายหนุ่มผมเผ้ากระเซิง หน้าตาหมองคล้ำด้วยเขม่าดินและแป้งที่แม่หญิงบัวบรรจงป้ายไว้ให้เพื่อพรางตา นี่คือการเปลี่ยนสถานะที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา "เจ้า... คนใหม่น่ะ อย่ามัวเดินต้วมเตี้ยม ประเดี๋ยวสำรับเครื่องว่างของท่านขุนอินทร์จะเย็นชืดเสียก่อน!" เสียงตะคอกของขุนนางดูแลโรงครัวทำให้กล้าสะดุ้งเล็กน้อย เขาทำความเคารพอย่างนอบน้อมด้วยท่าทางที่ดูขัดเขินจนดูสมจริงในฐานะบ่าวไพร่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ กล้าก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นคนรับใช้ แต่เขามาเพื่อหาทางพิสูจน์ความจริงเรื่องตราประทับลับที่อาจเชื่อมโยงไปถึงการลอบปลงพระชนม์ครั้งก่อน ภายในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยขุนนางชั้นผู้ใหญ่ บรรยากาศดูเคร่งเครียดเกินกว่าปกติ ขุนอินทร์นั่งเด่นอยู่หัวโต๊ะ รอยยิ้มของเขายังคงเยือกเย็นและคาดเดายากเหมือนเช่นเคย กล้าค่อยๆ วางถาดสำรับลงบนโต๊ะไม้สักขัดมัน มือของเขาสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจขณะที่พยายามรินน้ำลอยดอกมะลิลงในขัน "ข้าจำได้ว่าโรงครัวมีบ่าวใหม่มาเมื่อวาน" เสียงของขุนอินทร์ดังขึ้นในจังหวะที่กล้ากำลังจะหันหลังกลับ "เจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด ทำไมมือถึงได้ดูละเอียดผิดกับคนใช้คนอื่นๆ?" หัวใจของกล้ากระตุกวูบ เขาหยุดนิ่ง สายตาของขุนอินทร์ที่จ้องมองมานั้นแหลมคมดั่งเหยี่ยวที่เล็งเหยื่อ กล้ารู้ดีว่าหากเขาตอบผิดเพียงคำเดียว ชีวิตของเขาและแม่หญิงบัวจะจบสิ้นลงตรงนี้ "กระผมเป็นลูกหลานชาวนาจากแขวงหัวรอครับท่านเจ้าคุณ" กล้าตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ที่มือเป็นเช่นนี้ เพราะก่อนหน้านี้เคยรับจ้างคัดลอกคัมภีร์ในวัดอยู่พักหนึ่งครับ ช่วงนี้ข้าวยากหมากแพง จึงต้องหันมาหางานแรงงานทำเพื่อประทังชีวิต" ขุนอินทร์หรี่ตามองกล้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันแฝงอยู่เลย "นักคัดอักษรหรือ? น่าสนใจ... ถ้าอย่างนั้น เจ้าคงพอจะอ่านออกเขียนได้สินะ" เขากวักมือเรียกกล้าให้เข้ามาใกล้ขึ้น กล้ารู้สึกถึงสายตาของขุนนางคนอื่นที่จ้องมองมาด้วยความสงสัย กล้าก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จิตใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกยามค่ำคืน ขุนอินทร์หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ ถ้วยน้ำพริก "ไปหยิบพู่กันกับหมึกมา แล้วลองคัดลายมือประโยคนี้ให้ข้าดูที หากเจ้าคัดได้สวยงามถูกใจ ข้าอาจจะพิจารณาให้เจ้าไปทำงานในห้องบัญชี แทนที่จะต้องมาแบกถาดสำรับหนักๆ แบบนี้" กล้าเหงื่อซึมตามไรผม หากเขาเขียนได้สวยเกินไป ความลับเรื่องตัวตนจริงก็จะถูกเปิดโปง แต่หากเขาเขียนแย่เกินไป เขาก็จะไม่มีโอกาสได้เข้าไปใกล้เอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในห้องทำงานของขุนอินทร์ ในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบพู่กันขึ้นมานั้น ประตูด้านหลังห้องโถงก็เปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของทหารรักษาพระองค์ กล้าหันไปมองโดยสัญชาตญาณ และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบ ผู้ที่ก้าวเข้ามาหาขุนอินทร์ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พี่ชาย' ของเขา... ชายที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในสงครามคราวนั้น และในมือของชายคนนั้น ถือตราประทับของราชสำนักที่ขุนอินทร์กำลังตามหาอยู่! "เจ้าคุณครับ" ชายผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น "ข้าได้สิ่งที่ท่านต้องการมาแล้ว... และดูเหมือนว่าหนูตัวที่ท่านตามหาอยู่ ก็แฝงตัวเข้ามาในวังนี้แล้วด้วย" ขุนอินทร์หันกลับมามองกล้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม เขายิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวกันอย่างน่าขนลุก "ข้าว่าเราคงไม่ต้องคัดลายมือกันแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนเจ้าจะมีเรื่องต้องอธิบายให้ข้าฟังอีกมากเลยนะ 'เจ้ากล้า'" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปกับผม หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านวางไม่ลงยิ่งกว่าเดิมนะครับ