ความหวาดระแวง

"เจ้าได้ยินเสียงลมหายใจของข้าหรือไม่... หรือว่าเจ้ากำลังกลั้นมันไว้จนตัวสั่นอยู่หลังกำแพงนั่น?" เสียงทุ้มต่ำของขุนอินทร์ดังขึ้นในความมืดมิดของหอจดหมายเหตุ กลิ่นธูปหอมอบอวลที่เคยให้ความรู้สึกสงบ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายสำหรับบัว นางเม้มริมฝีปากแน่นจนรสฝาดของเลือดแตะปลายลิ้น หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองศึกที่รัวกระหน่ำในยามใกล้เพล หากนางขยับเพียงนิดเดียว กิ่งไม้แห้งใต้เท้าที่ถูกพายุฝนเมื่อคืนพัดมากองรวมกันอาจส่งเสียงฟ้องให้คนทั้งสองด้านนอกรู้ถึงการมีตัวตนของนาง "ข้าถาม... เจ้าได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม" ชายแผลเป็นถามย้ำ น้ำเสียงของเขาสากระคายเหมือนกระดาษทรายขัดผิว บัวค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกอย่างแผ่วเบาที่สุด สายตาเหลือบมองผ่านช่องว่างของกำแพงอิฐที่กะเทาะออก เห็นเพียงเงาตะคุ่มของขุนอินทร์ที่ยืนนิ่ง มือของเขากำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายแผลเป็นเดินวนรอบกองเอกสารเก่าๆ สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านจุดที่บัวซ่อนตัวอยู่ไปเพียงไม่กี่นิ้ว หากไม่ใช่เพราะแสงคบเพลิงที่วูบไหวตามแรงลม ทำให้เงาของเสาเรือนทอดตัวบังนางไว้มิด นางคงไม่รอดพ้นเงื้อมมือคนพวกนี้ไปได้ "อาจจะเป็นเพียงหนูที่กัดแทะกระดาษ... ท่านขุนอย่าได้วิตกไปเลย" ชายแผลเป็นกล่าว แต่ขุนอินทร์ไม่ได้ลดละสายตาลงเลย "ในอยุธยาไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกนะ" ขุนอินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก "หากมีใครบางคนมาเห็นสิ่งที่ 'เรา' กำลังทำกันอยู่ใต้จมูกของคนในวังหลวง ผู้นั้นย่อมไม่มีสิทธิ์ได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้... เจ้าลองเดินไปดูทางหลังกำแพงนั่นซิ ข้าสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ขยับไหวนอกเหนือจากเงาไม้" บัวใจหายวาบ มือของนางสั่นระริกจนต้องคว้าชายสไบไว้แน่น นางถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะเดียวกับที่ชายแผลเป็นเริ่มก้าวเดินมุ่งหน้ามายังซอกกำแพงที่นางซ่อนตัวอยู่ ในจังหวะนั้นเอง กล้าที่แอบเฝ้าสังเกตการณ์อยู่บนเพดานเรือนชานชั้นบนก็แทบจะกลั้นหายใจตาย เขาเห็นทุกอย่าง เห็นเงาของศัตรูที่กำลังรุกคืบ และเห็นแผ่นหลังของบัวที่ซ่อนตัวอยู่อย่างหมิ่นเหม่ กล้าตัดสินใจหยิบเศษกระเบื้องเล็กๆ ขึ้นมาในมือ ก่อนจะดีดมันออกไปทางทิศตรงข้ามกับจุดที่บัวซ่อนตัว *เปรี้ยง!* เสียงเศษกระเบื้องกระทบกับไหโบราณจนแตกกระจายดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ขุนอินทร์และชายแผลเป็นชะงักทันที "ใครอยู่ตรงนั้น!" ชายแผลเป็นตะโกนก้องก่อนจะวิ่งพรวดพราดไปทางต้นเสียง บัวอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นวิ่งฝ่าความมืดออกมา นางไม่ได้มุ่งหน้ากลับเรือน แต่จำใจต้องหลบเข้าไปในห้องเก็บตำราส่วนพระองค์ที่อยู่ใกล้ที่สุด หัวใจของนางยังเต้นไม่เป็นจังหวะ มือที่เย็นเฉียบเอื้อมไปดันบานประตูไม้ที่ลงกลอนไว้หลวมๆ เมื่อเข้ามาในห้อง นางพบว่าภายในไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิด แสงจันทร์สลัวลอดผ่านช่องลมเข้ามา กระทบกับร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว บัวหยุดกึก ร่างนั้นคือ 'ขุนนางเก่า' ผู้ที่ควรจะเกษียณตนเองไปนานแล้ว แต่นัยน์ตาของเขากลับฉายแววคมกล้าผิดกับวัยชรา "เจ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคิดนะ แม่หญิงบัว" ชายชรากล่าวโดยไม่หันมามอง "และข้าก็เชื่อว่า เจ้าคงได้เห็นสิ่งที่ทำให้เจ้าต้องตั้งคำถามกับคนรอบข้างไปตลอดชีวิตแล้วสินะ" บัวตัวแข็งทื่อ คำพูดของชายชราเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความลับที่นางพยายามหนีมาตลอด นางไม่ได้มาที่นี่คนเดียว... และสิ่งที่นางเห็นไม่ใช่แค่เรื่องของการยึดอำนาจ แต่มันคือโครงข่ายการทรยศที่ฝังรากลึกตั้งแต่ระดับบ่าวไพร่ไปจนถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ "ท่านหมายความว่าอย่างไร..." บัวเค้นเสียงถาม เสียงของนางสั่นพร่า ชายชราค่อยๆ หันกลับมา ในมือถือพัดใบลานเก่าๆ ที่มีตราประทับลับของกลุ่มอำนาจมืด "ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยรอยจารึกแห่งประวัติศาสตร์นี้ ไม่มีใครที่เจ้าจะวางใจได้แม้แต่คนเดียว แม้แต่คนที่เจ้าคิดว่าเขายอมตายเพื่อเจ้าได้... กล้าผู้นั้นน่ะหรือ เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเขามิใช่สายลับที่ถูกส่งมาเพื่อเฝ้ามองเจ้าตั้งแต่วันแรก?" โลกทั้งใบของบัวดูเหมือนจะหยุดหมุน คำถามของชายชราทิ่มแทงเข้าสู่ใจกลางความเชื่อมั่น นางจำได้ดีถึงแววตาที่กล้าใช้มองนาง แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจ... หรือนั่นเป็นเพียงการแสดงที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา? ก่อนที่บัวจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย่ำมาหยุดลงหน้าประตูห้องที่นางซ่อนตัวอยู่ ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่ฟังดูเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด "แม่หญิงบัว... ข้าทราบว่าท่านอยู่ในนั้น" เสียงของกล้าดังผ่านบานประตูเข้ามา แต่น้ำเสียงนั้นกลับแห้งแล้งจนน่ากลัว "ข้ามีบางอย่างที่ท่านต้องรู้... เกี่ยวกับ 'ศพ' ที่พบในแม่น้ำเมื่อเช้านี้ ซึ่งดูเหมือนว่า... มันจะเป็นคนในครอบครัวของท่านที่เชื่อว่าตายไปตั้งแต่สงครามคราวก่อน" บัวหน้าถอดสี มือที่จับขอบโต๊ะไว้แน่นเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ หากสิ่งที่กล้าพูดเป็นความจริง แล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางกำลังตามหาใครกันแน่? หรือนี่คือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อให้นางเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่จะพรากทุกอย่างไปจากนางตลอดกาล? หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 24 นี้ จะทำให้ทุกท่านรู้สึกถึงความระทึกใจและเงื่อนงำที่เริ่มซ้อนทับกันนะครับ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามรอยจารึกแห่งอยุธยามาด้วยกันจนถึงตอนนี้ครับ