ความกดดัน

"เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า ลายเส้นอาคมที่บรรพชนใช้ปกป้องพระนครนี้... มีร่องรอยของการแก้ไขอย่างนั้นหรือกล้า?" น้ำเสียงของขุนอินทร์เย็นเยียบดั่งคมดาบที่พาดอยู่บนลำคอ กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานของขุนนางชั้นผู้ใหญ่กลับทำให้กล้ารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของขุนอินทร์จดจ้องมาที่ใบหน้าของกล้าไม่วางตา ราวกับต้องการจะฉีกกระชากความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของชายช่างเขียนผู้นี้ออกมา กล้าขยับมือที่สั่นน้อยๆ เข้าไปซ่อนในแขนเสื้อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในฐานะช่างเขียนที่ได้รับความไว้วางใจให้คัดลอกเอกสารสำคัญของราชสำนัก นี่คือจังหวะที่อันตรายที่สุด หากเขาตอบผิดเพียงคำเดียว หัวของเขาคงหลุดจากบ่าก่อนพระอาทิตย์ตกดิน "มิใช่การแก้ไขดอกขอรับท่านขุน" กล้าก้มหน้าต่ำ แสร้งทำเป็นประหม่าด้วยความเกรงกลัว "เพียงแต่ลายเส้นที่ข้าพเจ้าพบในจารึกชุดนี้ มีจังหวะการตวัดน้ำหนักที่แปลกประหลาด ราวกับผู้เขียนมิได้สืบทอดวิชาจากสำนักหลวง... หากเป็นคนนอกผู้หนึ่งที่มีความรู้เรื่องค่ายกลอย่างแตกฉาน ข้าพเจ้าเพียงแค่อดสงสัยไม่ได้ว่า เหตุใดลายมือที่ดูคล้ายกับ 'วิชาช่างหลวงยุคเก่า' จึงไปปรากฏอยู่ในเอกสารลับของท่านได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากบัวรดน้ำในสวนภายนอก ขุนอินทร์ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้สัก สายตาเหยี่ยวคู่นั้นเดินวนรอบกล้าราวกับเสือที่กำลังหยอกล้อเหยื่อก่อนตะปบ "เจ้าช่างสังเกตเกินไปนะ กล้า..." ขุนอินทร์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหลังกล้า "ในอยุธยาแห่งนี้ คนที่ช่างสังเกตเกินไป มักจะอยู่ได้ไม่นานเสียด้วย" ความดันในห้องดูเหมือนจะสูงขึ้นจนกล้ารู้สึกได้ถึงเสียงเลือดสูบฉีดในหู เขานึกถึงภาพบ้านเรือนที่ถูกไฟเผาผลาญในความทรงจำ ภาพครอบครัวที่จากไปเพราะพิษสงครามในอดีต ความโกรธแค้นแฝงอยู่ลึกๆ แต่เขาต้องอดกลั้นไว้ให้มิดชิดที่สุด นิ้วมือของเขาสัมผัสกับตราประทับลับที่แอบซ่อนอยู่ในพกผ้า มันคือหลักฐานที่เขาสะสมมาตลอดหลายเดือน หากเขาเผยออกมาตอนนี้ ชีวิตของแม่หญิงบัวที่คอยหนุนหลังเขาอยู่จะต้องจบสิ้นลงไปด้วย "ข้าพเจ้าเพียงแต่รักในศิลปะการเขียน ขุนนางท่านใดจะใช้วิชาใด ข้าพเจ้ามิอาจเอื้อมไปก้าวก่ายหรอกขอรับ" กล้าเอ่ยพลางยืดตัวขึ้นสู้สายตา แม้ใจจะเต้นระรัวดั่งกลองศึก ขุนอินทร์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความบันเทิงใจ "ดี... คำตอบนั้นดีมาก เจ้าจงกลับไปเขียนบันทึกชุดนี้ให้เสร็จเสีย หากมีสิ่งใดที่เกินเลยไปจากที่ข้าสั่ง ข้าคงต้องขอให้เจ้าไป 'ฝึกเขียน' ในคุกหลวงเสียสักพัก" เมื่อขุนอินทร์เดินออกไปพร้อมกับสมุน ขาของกล้าแทบจะทรุดลงกับพื้น แต่เขากลับไม่มีเวลาพัก หัวใจเขาแทบหยุดเต้นเมื่อแม่หญิงบัวก้าวออกมาจากหลังม่านกั้นห้อง ใบหน้าของนางซีดเผือด นางรีบดึงกล้าเข้าไปในมุมมืดของห้องเก็บสมุด "ท่านเกือบไปแล้วกล้า! ท่านรู้ตัวหรือไม่ว่าขุนอินทร์เริ่มสงสัยในตัวท่านอย่างจริงจังแล้ว" บัวกระซิบ เสียงของนางสั่นเครือ "ท่านจะเปิดเผยไม่ได้ว่าท่านรู้เรื่องรอยจารึกนั่น... หากท่านบอกว่าท่านเป็นใครมาจากไหน ขุนอินทร์จะฆ่าท่านทันทีโดยไม่รีรอ" "แต่แม่หญิง ข้าทนเห็นบ้านเมืองนี้ถูกทำลายจากข้างในไม่ได้" กล้ากัดฟันแน่น ดวงตาของเขาฉายแววมุ่งมั่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "รอยจารึกนั้นไม่ใช่แค่ลายมือ มันคือรหัสลับที่ใช้เรียกกองกำลังลับของพระยาพิชัย... หากข้าไม่พูด ขุนอินทร์ก็จะยึดอำนาจสำเร็จในวันพระราชพิธีนี้" บัวจ้องมองกล้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความอาทรและความห่วงใยฉายชัดในแววตานั้น "ข้าเลือกที่จะช่วยท่านเพราะข้าเชื่อในความดีของท่าน แต่ถ้าท่านจะตายเพื่อความถูกต้อง ข้าเองก็จะขออยู่เคียงข้างท่าน... อย่างไรก็ตาม คืนนี้มีข่าวมาว่าทหารของขุนอินทร์เริ่มออกตรวจค้นเรือนช่างเขียนทุกหลังแล้ว" กล้าชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่หน้าต่างบานไม้ฉลุ แสงจันทร์ส่องกระทบปลายหอกของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ย่องเข้ามาทางระเบียงไม้เงียบกริบ เขาหันมาสบตาแม่หญิงบัวด้วยความตระหนก ทั้งสองรู้ดีว่าไม่มีทางหนีออกไปได้ทัน "พวกเขามาแล้ว..." กล้าพึมพำขณะคว้ามีดเหล็กแหลมที่ใช้สำหรับกรีดกระดาษขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่า ทันใดนั้น ประตูห้องเก็บสมุดก็ถูกถีบออกอย่างแรง บานไม้กระแทกเข้ากับผนังจนเศษฝุ่นฟุ้งกระจาย ร่างชายชุดดำกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามาพร้อมดาบเปลือยคมวับ แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ลงมือ เสียงที่ทุ้มต่ำและคุ้นหูอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้น "หยุดมือเสีย... หากไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่ากันหมด" กล้ามองผ่านช่องว่างของกลุ่มชายชุดดำไป พบกับชายชราในชุดชาวบ้านธรรมดาที่เขามั่นใจว่าเคยเห็นที่ตลาดบ่อยครั้ง แต่แววตาของชายผู้นี้กลับคมกล้าและทรงอำนาจอย่างที่ไม่มีช่างเขียนหรือพ่อค้าคนใดจะมีได้ และในมือของชายผู้นั้น... เขากำลังถือ 'ตราประทับ' ชิ้นเดียวกับที่กล้ามีติดตัวไว้ในอกเสื้อ ไม่มีทาง... นี่เขาเป็นใครกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับผมในนิยายรอยจารึกแห่งอยุธยาตอนนี้นะครับ